Heimdallur - 01.01.1884, Síða 3

hefði því verið oðlilogt, að skáldskapur lians liefði
verið með öllu realistiskur, 'cn það var hann ekki.
Drachmann hefur Sterkar tilfinningar og þær verða
opt og einatt sterkari en stefna hans, þessvegna
lýsir hann ekki ætíð öllu eins og það í raun og
veru er, heldur eins og tilfinningar hans vilja hafa
það. fað er því einkennilegt fyrir Drachmann að
hann hefur skrifað þrjú æfintýri, «Vandenes datter»
í óbundnum stíl, «Prinsessen og det halve konge-
rige» og «Dsten for sol og vesten for maane» í
bundnum stíl. Hin tvö fyrnefndu eru góð, en þó
er sá galli á þeim, að hann er þar bæði realistiskur
og rómantiskur, en þrátt fyrir það er «Vandenes
datter» mjög fagurt rit. í «Dsten for sol og
vesten for maane» hefur Drachmann komist hjá
þessu skeri, enda er þetta æfintýri eitt hið bezta
rit hans. Drachmann er hið bezta lýriska skáld,
sem uppi er á norðurlöndum, enda er lýrikin sú
skáldskapargrein, sem lætur honum bezt. Beztu
lýrisku rit hans eru «Sange ved havet» og «Gamle
guder og nye», og er hið síðarnefnda kvæðasafn
hið bezta, sem Drachmann hefur ritað. Drach-
mann hefur einstakt vald yfir móðurmáli sínu og
hljóðfallið í kvæðum hans er einstaklega fagurt.
Af sögum Drachmanns er bezt bókin «Paa so-
mands tro og love»; og eru það margar smásögur
teknar úr sjómannalífinu. Hann lýsir sjómönnum
vel; hann hefur opt dvalið meðal þeirra, kynnzt
þeim vel og skilur hugsunarhátt og líf þeirra betur
flestum öðrum, þó er ef til vill sá galli á, að hann
gjörir þá of meinlausa og góðlynda, því að þar,
sem víðar, eru misjafnir sauðir í mörgu fje.
Drachmann segir skemmtilega og lipurt frá eins og
sjá rná á eptirfylgjandi s gu; hann segir frá
þrautum þeirra á sjó og lífi þeirra á landi. Drach-
mann hefur ritað tvö leikrit, en minna er varið í
þau. Síðasta bók Drachmanns, «Skyggebilleder»,
kom á prent í haust; í henni segir hann skilið við
hina nýju skáldskaparstefnu; þetta gat ekki komið
mönnum óvart; það hlaut að koma fyr eða síðar;
eðli Drachmanns varð á endanum að ryðja sjer
til rúms.
Bjöm Bjarnarson.
2 kvæði eptir Hoiger Drachmann.
þýtt hefur Hannes Hafsteinn.
I
Misericordia.
Svo undarlegt hljóð, svipað óljósum söng,
um óttu hljómar, er lífstörf blunda,
cin einasta tónr 'dd svo titrandi, löng,
tekur svefn minna hvíldarstunda.
Jeg gæti augu mín aptur lagt,
ef íþrótt fljettaði hljóðin stcku,
en þetta hljóð, svona hlálega stakt,
það heldur fyrir mjor vöku.
Mín hvíld muncli verða svo þýð og þekk,
ef þetta hljóð væri bylgjukliður,
en upp úr rúminu ótt jeg stekk —
slíkt á ekki liafsins niður.
Unni jeg sævarins harmblíða hljóm
og hlustaði til hans, svo langt sem vjer munum,
en þenna einhljóða, ískrandi róm,
jeg ei fann í báranna stunum.
En hvaðan er hann? Hver á slíka raust,
svo ómýkta, skræka, svo hárin rísa?
Hver æpir svo harmsárt, svo huggunarlaust?
heilir svo! jeg skal því lýsa.
Sá hljómur ymur frá hreisi úr mold,
þars hungur kúrir við sjúkdómsbælið,
og dauðinn skckur skinmagurt hold
og skeikaði síðasta hælið.
Frá mæðunnar klefa kemur sú raust,
þars konan ver sig með iitlu barni,
er faðirinn inn á þau fullur brauzt
úr forinni, ataður skarni.
Frá lága greninu ískrar það óp,
þars atast jóð, sem af löstum fæðist,
og svívirðing öll, sú er armæðan skóp,
í ormsinogið brúðarskraut klæðist.
Hvar fæddist það óp? það fæddist í nauð,
og fjarri likn það i sandauðn kveinar.
Og ópið er sífellt hið sama: Brauð,
og svarið er jafnan: Steinar.