Heimdallur - 01.01.1884, Síða 4

II
Úr flokknum „Venezia".
Heyr’eg um vornótt hinn vaggandi
vatnsklið í Feneyja sæ,
hann berst mjer að hjarta
frá bárum, sem kvarta,
og hægt, eins og harmstunur þaggandi,
hljóðlega færast mjer nær.
Sem dálitlir dvergar þær líða
frá drifhvítum húsfjöllum víða,
og koma fram tvær og tvær.
þær færa fram byrði með fallandi söng
og för þeirra’er jarðarför döpur og löng.
Að muna ber mjúksára kliðinn:
þui Mjallhvít, þú Mjallhvít ert liðin!
Mjer sýnist jeg sjá eins og líðandi
svanhvíta, bjartklædda mey,
og hvítliljur kinna
mjer huliðsmál inna,
svo heitt verður liöfuð og svíðandi,
hjarta mitt ískalt og blóð.
Og hún er svo heiðbjört í framan,
með hendurnar fórnaðar saman
sem börn gjöra blíð og góð.
Frá brjóstum, sem lypta sjer há og hrein,
jeg hægt sje líðandi blómga grein.
Hvað mun hafa mælt gegnum niðinn:
[ui Mjallhvít, þú Mjallhvít er liðin!
Svo vikur í vornóttu flýjandi
vaggandi báranna kór.
Nú rökkvar því fljótar
og rastirnar skjótar,
þær eyða nú, hver aðra knýjandi,
hverju sem myndað var fyr.
Og dvergarnir hraða sjer hljóðir
heim þar í fjailanna slóðir,
og árblikið opnar þeim dyr.
Nú sit jeg hjer hress fram við húströppugrind.
En hvernig er eldgömul þjóðsögumynd
við náttmyndir munarins riðin?
pú Mjallhvit, þú Mjallhvít ert liðin!
Hann dó og var grafinn.
þáttur eftir
Holgeir Drachmann.
Bertel E. Ó. þorleifsson hefur þýtt.
I’að var einn dag, er Ivar var niðri í fjöru og
var að bisa við að ná nýja drekanum og fertuga
«Kettingnum» upp úr bátnum, til þess að bera það
upp, að hann missti það niður og greip annari
hendinni aptur í spjaldhrygginn á sjer.
«Hvað var það»? spurði Andrjes, hásetinn
hans.
«Jeg held jeg hafl oftekið mig dálítið >, svar-
aði ívar og másaði við.
Svo fóru þeir aptur að bisa við fertuga «Kett-
inginn».
Sumir hjeldu nú að þetta hefði verið ástæðan
og upptökin til hinnar löngu og þungu legu Ivars
Ásmundssonar, þvíað: «Allt illt byrjar með taki».
Aðrir töldu þetta tilhæfulausar getgátur, sjó-
menn verða svo opt að taka nærri sjer, og oftaka
sig, og það meira en þetta; ef manni yrði meint
af svo litlu, yrðu fljótlega allir sjómenn bæklaðir
og bramlaðir. Nú, þá væri það heldur, að einhver
hefði litið Ivar illn auga, og þetta væru gjörningar.
Sjómönnum hættir til að vera hjátrúarfullum.
Enn sögðu menn að það væri þannig tilkomið.
I>að ætti alltsamanrót sína að rekja fráþeim degi,
— sögðu menn — það var í febrúarmánuði, að
siglt var á þá ívar og Andrjes, spottakorn undan
landi, og báturinn sökk undir þeim. pað leið
góður tími áður menn komust út og björguðu
þeim, og það var kalt í sjónum eins og geta má
nærri. ívar var mesta hörkustál og vildi ekki
fara í þur föt undir eins og þeir komu á land; —
og þá vildi Andrjes lieldur ekki gera það. pegar
svo fór að vora, versnaði Ivari takið í bakinu, en
ekkert gekk að Andrjesi. þ>eir lágu jafnlengi í
sjónum og urðu jafnvotir; — hvað áttu menn þá
að segja um þenna fjanda, sem þaut svona í bakið
á öðrum þeirra, en hreint ekki þaut í hinn, nein-
staðar? Nei, það gátu ekki verið nema ýkjur —
ellegar þá gjörningar. En veikur var hann.
Lena — kona ívars — kom honum loksins til
að leggjast í'rúmið. [>að gekk ekki þrautalaust að
fáhann tilþess. þ>ví að Ivar var eljumaður, f&mál-
ugur og fálátur, en sívinnandi. Hanrr /itli bátinn,