Heimdallur - 01.01.1884, Síða 7

Svo löbbuðu bæði austur fyrir gaflinn á hús-
lengjunni, )iar sem grísastíur býianna voru og var
skipt með fjalasprekum í eintómar ferhyrndar
smástíur — eins og grafreiti í kirkjugarði.
f'au stóðu þar þegjandi og horfðti á livernig
grísinn þeirra — stór og feitur, með svarta blettinn
bakvið eyrað, nuggaði sjer upp við rimlana, og við og
við deplaði tilþeirra augunum, augunum með léngu
og giæjti og fyrirmannalegu augnalokttnum. Og
meðan þau hvort á sinn hátt voru að hugsa um
tímann og eilífðina, eymd og þjáningar, setti
grísinn báða framfæturna upp í trogið sitt, tíndi
upp í sig það, sem til var, með trýninu, sem var
að ftaman eins og rauðinagaskjöldur með tveimur
vindaugum, og rýtti sitt huggandi
«Öff, ("df! Etum og drekkum, eitt sinn skal
hver deyja».
Svoleiðis skildi Andrjes það að minnsta kosti,
þótt hann heyrði ekki einmitt þessi orð. þ>að var
meiningin málsins og mergurinn orðanna.
En Metta María þurkaði afsjer tárin og stakk
strái upp í aðra nösina á grísinum, hún gat ómögu-
lega að því gert— það var svo skrítið að sjá hann,
og fór að hlægja, en grísinn sneri í styttingi við
henni rófunni sárfirrtur, og brölti inn í svefnklefa
sinn ■■ öff öff!».
Og svo lagði hann á kollhúfurnar, alveg eins og
aðrir bæna sig, og sofnaði á augabragði útaf frá
öllu saman.
þ>að harðnaði og harðnaði alltaf uppi á loptinu.
Um löng og mánabjört vetrarkvöldin nístust veinin
gegnum gaddrósirnar á glugganum og skáru sár í
gegnum hljóðleikann og kyrðina. þar sem fólkið sat
þegjandi að vinnu sinni á vökunni, sneri færi og
reið net, og þau heyrðust ekki að eins um allt húsið
heldur næddu líka eins og náhljóð úr kirkjugarði
inn til nágrannanna, þá opnuðust hurðir hjer og þar
hljóðlega, og út úr dyrunum liðu eður læddust ein
og ein mannsmynd, eins og þær væru á gægjum,
gengu þær framlútar og svo ljettilega að ekki marr-
aði í snjónum undir þeim, stóri skugginn, sem varð
þeim samferða, steig ekki Ijettara til jarðar, svo
hurfu þær sarnan í hój> undir gaflglugganum hjá
ívari Ásmundssyni og urðu að þrekvöxnum þremur
eður fjórum sjómönnum, sem fóru fá orð í milli
í hálfum hljóðum. Svo gengu þeir inn í eldhúsið,
þar sem Lena var fyrir, rauðeygð en tárlaus og
titraði af ekka.
F>au fóru öllsaman upp á loptið; steinolíutíran
ósaði á kommóðunni, og Ivar engdist sundur og
saman í rúminu. Honum kom ekki dúr á auga
nje augnabliks fró, það varð að skipta undir honum,
og því flytja hann yfiríannað rúm ámeðan. þJeir tóku
nú, fjórir, sitt hornið hver á stórgerðu rekkjuvoðinni,
sem lóin öll var af, og hófu hann á lopt í henni,
eins varlega eins og sjómönnum er hægt að taka
á. Ivar æpti af kvölum. þegar þeir voru komnir
ofan aptur, og út á harðfennið glitlivítt, sem tindr-
aði í tunglsljósinu, og næturhimininn livolfdist yflr,
eins og kirkjuhvelfing dimmblá, tóku þeir, svona hver
um sig, aptur í spjaldhrygginn á sjer, en enginn
sagði orð. Svo fór hver heim til sín, þeir gátu
búist við að verða vaktir upp aptur. »[>að þurfti
að snúa ívari — hrófinu».
Svo lögðu ættingjar ráð sín saman. það varð
alveg af sjálfu sjer.
þ>að var undir morguninn eina nóttina þegar
ívar hafði verið aumari en endranær, og þe.-sir fjórir
frændurhans höfðu vakað yfir honum alla nóttina,
að Lena hitaði þeim kaffi, þau sátu frammi í eld-
húsi með helbláar höndurnar af kulda meö kaffi-
spilkomurnar í hnjánum fleitifullar af sjóðandi kaffi,
svo að rauk upp af, og gerðu ýmist, að blása í
kaun sjer eður á kaffið.
Lena sagði:
"Betur að drottinn vildi bráðum opna honum
sínar náðardyr.»
<> Og sjeð liefur maður nú fyr menn, sem hafa
verið meira aðframkomnir, og þó hresst við. Bara
a6 maður gæti náð í hana maddömu Aspegren
hingað yfir um»!
Maddama Aspegren var nærfærin kona, sem
átti margt í fórum sínum, og bjó fyrir handan
sundið, yfri í Svíþjóð, margar mílur uppi í landi.
«Hún er ári dýr á sjer!» svaraði annar.
Sá sem fyrst talaði svaraði:
«Einhvernveginn verður maður að reyna að
kljúfa það; ívar hefur aldrei legið á liði sínu, þegar
einhverjum lá á. Hvað getur þú lagt til, Lena!».
«Jeg get ekki lagt til nema fimm—, aftók hún.
«[>aö er ekkiýkja mikið». -Hún fer það ekki
fyrir minna en þrjátíu og firnm — á þessum tíma
árs. Við verðum að leita einn kippinn enn þá!«.
Svo leið og beið mánaðartíma, það fór að hlýna