Heimdallur - 01.01.1884, Síða 11

11
I»au horfðu hvort framan í annað, eins og
> börn, sem staðin eru að því, að stelast í sykur.
ívar var nú að fram kominn; hann sagði með
/ hljómlausri rndd og í hálfum liljóðum og var enga
; gremju að heyra á r ddinni:
(iÆtlarðu svo að halda áfram að gefa Andrjesi
| 25 aura af krónunni, Lena? Mjer finnst að það
; væri handhægra fyrir ykkur. . .»
Hann komst ekki út það, sem hann ætlaði
| að segja, en stundi fram: •Yatn».
Lena sneri sjer við til þess að ná í vatns-
; bollann og kom í því við kertisstúfinn; hann datt
út af og ofan á gólf og slokknaði á honum. í
i gegnum myrkrið heyrðist hið síðasta hása vein.
i Andrjes fálmaði fyrir sjer eptir eldspítum og höf-
\ uðið á honum og Lenu rákust á, því hún var
; líka að leita. þau hrukku livort frá öðru, hún
' grjet upp yfir sig og hann tautaði hlótsyrði fyrir
; munni sjer. Loksins mundi Andrjes eptir því, að
i hann var með eldspítur í vasanum.
þegar þau voru búin að kveykja aptur, lá Ivar
i með opinn munninn, annað augað aptur, hitt opið
; og ógnarstórt; hendurnar höfðu kreppt fingurna í
\ dauðatakinu í yfirsængina. Hann var þegar kom-
: inn langt á leið inn í mikla myrkrið.
»Nú er hann dáinn,» sagði Andrjes. Oghann
\ gat ekki að sjer gert, að honum datt í hug, hvað
\ miklu hefði verið óeytt, ef nærfærna konan hefði
i aldrei verið sótt.
Lena sat á stólnum fyrir framan rúmstokkinn,
| og strauk með hendinni um yfirsængina.
Hann dó og var grafinn.
Frá því snemma uin morguninn liafði veðrið
; verið milt og suddi í loptinu. Um leið og sólin rann
; rauð upp á himininn, höfðu ijettlegir og litfagrir
? skvflókar komið upp og hringað sig um hana, eins
; og hrokkin pjeturseljublöð kringum reykt svíns-
; læri. Sólin var horfin og skýin Iíka, og gráleit
j greptrunarmugga lá yfir ströndinni. þ>að var úði
| úr honum og grænu blómhnapparnir á hríslunum
; sugu vætuna í sig, og það gjörðu dyffelstreyjurnar,
' svörtu flókahattarnir og bómullar regnhlífarnar líka.
} þ>að var vorveður, gróðrarveður, greptrunarveður.
[>að voru þrír «chara-a-bankar» og líkvagninn
; — það var flutningavagn gestgjafans og var ný-
; málaður — ferðbúnir fyrir utan löngu og lágbyggðu
S húsalengjuna. Gestgjaíinn, hafnsögumaðurinn með
eptirlaunin, tollþjónninn, sem líka lifði á eptirlaun- >
um, nokkrir iðnaðarmenn og sjómennirnir — með l
öðrum orðum allir, sem um gat verið að tala — voru j
þar saman komnir. f>að hafði verið rýmkað til í
eldhúsinu og þar stóð líkkistan á tveimur skemlum j
og í kistunni lá ívar og tók á móti gestum, sem i
að garði kornu. í fyrstunni hafði hann tekið á ■
móti gestnm uppi á loptinu, í innsta herberginu,
en af því menn mötuðust í næsta herberginu og j
af því ívar var ekki smnrður, eins og stórhöfð-
ingjar, og af því það lagði af honum þessa ólykt.... ;
í stuttu máli, mönnurn liafði þótt rjettast að negla ;
kistuna aptur — fyr en annars var vandi til. !>
þ>ví að það var eins og þetta gróðrarveður, sem }
bændurnir í sveitinni blessuðu svo mjög, grúfði ;
sig svo drungalega þungt yfir allt, og loptið varð |
ekki ljettara við það inni í þessum litlu herbergj- ;
um, þar sem menn allt af komu inn hálfvotir, og í
þar sem svo megna lykt lagði af krönsunum, og í
þeir voru ekki fáir. J>að var ekki svo að skilja }
að neinn hefði kvartað undan því, menn höfðu j
ekki vanizt á annan eins tepruskap, eins og fólk, :
sem býr í borgum — en mönnum hafði einhvern
veginn komið saman um, að það væri bezt að hafa \
það svona.
F>að var víst annars járnsmiðurinn — liann í
var síglaður og í góðu skapi — sein þar liafði
ráðið málalokunum.
Hann tróð sjer inn um dyrnar í mórauðum ;
einhnepptum frakka með buxurnar brettar upp, í
tók í höndina á Lenu og sagði: «Jæja, það var ;
vel farið» — klappaði á kollinn á Mettu Maríu, \
og sagði:
«Hvað hafið þið gjört af honum Ivari?».
Lena benti þegjandi upp fyrir sig.
-Já mjer íinnst líka jeg finna af honum lykt-
ina», sagði járnsmiðurinn og fór upp á loptið.
Rjett á eptir kom hann ofan aptur með stóra \
brauðsneið í annari hendinni og sagði:
«Heyrið þið, piltar, aittum við annars ekki að ;
snara honum hingað niður?».
I>eir gjörðu það, og rjett á eptir lieyrðu þoir,
sem sátu upp á loptinu og átu og drukku, hamars- ;
liöggin neðan úr eldhúsinu.
«Nú eru þeir að læsa að lionum ívari?» sagði
járnsmiðurinn með fullan gúlinn af raat.
Gamli hafnsögumaðurinn spennti greipar um
ölglasið sitt og sagði: «Ogþaðvar mál til komið».