Heimdallur - 01.01.1884, Síða 5

Lena átti áhöldin að leggja í búið, þá er þau gift-
j ust. Andrjes átti ekkert að leggja í búið, nje í
: búinu, hann fjekk kaup fyrir vinnu sína — «pro-
< centur* í kaup, gæti naaður ef til vill sagt. And-
- rjes var laglegur maður, bústinn og rjóður í and-
} liti, munnurinn þverrifa, scm aldrei varð að opi,
j hann var ennþá fámálugri en ívar, þessvegna
í kom þeim svo vel saman. Hann hafði eina einustu
s ástríðu, liann dansaði — en af því, að honum
\ þótti gaman að dansa; ekkert ástabrall, ekkert
j myrkragauf á kvöldin. J>á er dansleikur var hald-
í inn á veitingahúsinu á veturna, byrjaði Andrjes á
j fyrstu stúlkunni, sem fyrir honum varð, þá er liann
' kom inn fyrir þrepskjöldinn, hvort sem hún var
< gömul eða ung, stór eða lítil, og endaði á þeirri
; seinustu; þá var treyjan hans orðin gagndrepa, svo
\ fór hann beina leið heim til sín, háttaði eins og
) hann var í einu löðri ofan í rúmið, svaf drauma-
í laust og vaknaði höfuðverkjalaus.
Einu sinni dansaði hann við Lenu þrisvar í
| rykk. J>egar hann sleppti af henni hendinni, og
; hún settist niður leit hún framan í hann, og sagði
brosandi.
? »IJjer er heitt!»
Hann leit niður fyrir fæturna á sjer og svaraði:
"fetta var góður sprettur!»
þ>essa nótt gat hann á móti venju ekki sofnað
j og varð andvaka. Hann fór á fætur og hafði —
j það datt allt í einu í hann — skyrtuskipti. J>að
í var í fyrsta skipti, og það dugði.
J>au dönsuðu ekki optar, því að svo kom
; langa legan. ívar var «ófær» í bakinu. Nú varð
; að vinna á við tvo í bátnum; nú varð að vinna fyrir
j því, að geta borgað lækninum, borgað fyrir vagn
; handa honum og borgað meðölin; það varð að
; vaka og þó að sinna öllu á heimilinu eins og vant
var. Andrjes og Lena skiptu jafnt með sjer
; störfum — alltaf orðalaust. Við hina þungu legu
j sló enn meiri þögn yíir heimilið, aðeins kvein-
; stafir ívars, og hljóðin vir honum, einstöku sinn-
j um, þegar kvalirnar voru sem mestar á nóttunni,
j rufu kyrðina. Eptir þessi vein, sem kvalirnar
; særðu út úr hinum þverrandi kröptum, grúfðist
kyrðin og þögnin enn þjettar niður að hinu fá-
; menna heimilisfólki.
J>að var sexbýli í lágu og mjóu húslengj-
unni. ívar Asmundsson bjó í vesturgaflinum, —
J í tveimur herbergiskytrum uppi á lopti; það var
þil á milli úr borðum, sem rúðóttur veggjapappír ;
var límdur á. Eldhúsið var niðri. J>að var stigi ;
upp frá því upp á loptið, og þungur hleri með gljá-
slitnum járnhring í yfir stigagatinu. J>essi hleri i
var ætíð látinn aptur, síðan hún Metta María litla, \
einkabarn Ivars og Lenu, datt aptur á bak ofan
um lúkugatið. Barnið kom niður á þann mjúkasta, •<
þótt ekki væri þann veglegasta lduta af hinum
bússna, litla búk niður í síldarkörfu. Síldirnar j
mörðust dálítið, það er að segja þær sem efst lágu,
en það var mesta guðs blessun af síld það ár.
Metta María hlaut ekki annan skaða en skelkinn. ;
|>að var ekkert að bakinu á henni.
í samfelld níu ár hafði stiginn þessi brakað j
og marrað, sífellt á sama hátt, undan fótataki :
ívars, þá er hann kom af sjónum eður fór að róa. i
Hann hafði sett bakið hraust og heilt upp i
undir hleran og ýtt honum upp með dálitlum
rykk, og síðan aptur látið hann vandlega aptur ;
með dálitlum hlunki. Nú gat bakið hvorki róið j
nje ýtt upp hleranum — það var með naumindum ;
að það gæti legið endilangt í hinu hreiða og ;
stutta rúmi, þar sem hálmurinn stakk að neðan >
og yfirsængin sjóðhitaði að ofan. Já, bakið þetta j
varð erfiðara og erfiðara viðureignar við hvern \
mánuð sem leið; það var hreint orðið meyrt með \
einlægum smáglompum og götum, sem svo urðu
að einu stóru gati, eður flatsærí, sem ýmist gerði j
að gróa og ýfast, það ljet sjer jafnlítið að kenningu j
verða listabrögð hjeraðslæknisins á veturna og ;
baðlæknisins á sumrin; og svona var nú ívar bú- í
inn að liggja á annað ár og veslaðist upp, sem ;
auðvirðilegr ánumaðkur, sem bíður og bíður eptir
þeirn stóra hæli, sem stigi á hann og merji hann \
sundur, og stytti svo eymdarstundir hans fyrir :
fullt, og allt. Lausn fyrir fullt og allt? J>ag Var ;
sú ríkasta ósk og hugsun hins margþjáða manns,
um langa daga og lengri nætur, þar sem hann \
engdist í rúminu. Hinir og þessir ættingjar hans ;
höfðu, líkt og vinir Jobs sáluga forðum, lilaðið j
utan að honum margra ára forða af huggunar- ;
greinum, heilræðum og ýmsu til hugsvölunar,
liarmaljettis og afþreyingar, og mest af því var í j
laginu eins og þessir bæklingar, sem svoddan \
moldviðri er gefið út af í einu, af «mannkærlegum ;
mönnum», fyrir lítið verð. Gömlu sálmabókinni, í ;
spangahandinu, sem hann hafði byrjað á, gátu !
hinar máttþrotnu hendur ekki lengur valdið. Lena j