Lögberg-Heimskringla - 23.07.1964, Síða 5

LÖGBERG-HEIMSKRINGLA, FIMMTUDAGINN 23. JÚLÍ 1964
5
Forsætisráðherrafrú íslands
og börn þeirra hjóna
FB — Reykjavík, 13. júlí.
— Ég er mikið farin að hlakka til Kanada-ferðarinnar,
sagði frú Sigríður Björnsdóttir, kona dr. Bjarna Benedikts-
sonar forsætisráðherra, þegar ég náði tali af henni í dag á
heimili þeirra hjóna að Háuhlíð 14 hér í borg. Eins og
kunnugt er hefur Islendingdagsnefndin boðið þeim hjónum
til Kanada í tilefni af 75 ára afmæli íslendingadagsins í
Kanada, og leggja þau af stað frá Reykjavík 31. júlí, en ferðin
mun taka þrjár vikur.
Frú Sigríður og dr. Bjarni giftu sig árið 1943, en þá hafði
forsætisráðherrann þegar gegnt embætti borgarstjórans í
Reykjavík frá því árið 1940. Hann var fyrst skipaður í ráð-
herraembætti árið 1947, og hefur síðan verið ráðherra, að
undanskildum árunum 1956 til 1959. En það er líka mikið
starf að vera ráðherrafrú, og því fylgja margar skyldur, og
um þetta spurðum við frú Sigríði lítillega í dag.
— Þetta er allt öðru vísi hér á landi en erlendis, sagði
frú Sigríður. Hér taka konurnar ekki eins mikinn þátt í
stjórnmálum og þær gera víðast hvar erlendis. Ég reyni nú
samt að fara með manninum mínum eins mikið og ég get,
og tíminn leyfir.
— Forsætisráðherra þarf oft að taka á móti gestum,
hvort haldið þér veizlurnar hér heima fyrir, eða í ráðherra-
bústaðnum?
— Ég vil heldur hafa veizlurnar hér heima, ef fólkið er
ekki of margt. Mér virðist útlendingum þykja meira í það
varið, að fá að koma heim á heimilin heldur en koma í
samkvæmi annars staðar.
— Virðist yður þetta vera eins annars staðar, þar sem
þér hafið komið?
—: Nei, þar er yfirleitt ekki farið með gestina heim á
heimilin, nema fólk sé farið að þekkjast eitthvað meira, og
þá litið á það sem sérstakt vinafólk.
— Er ekki erfitt að samræma hlutverk ráðherrafrúr
hlutverki húsmóður og móður?
— Ekki finnst mér það. Áður fyrr höfðum við alltaf
vinnustúlkur, en svo var ekki lengur hægt að fá íslenzkar
stúlkur og nú hefur enginn ráð á því að hafa hjá sér útlend-
ar vinnustúlkur. Börnin eru líka orðin svo stór, að þau geta
séð um sig sjálf, þegar við þurfum að fara út á kvöldin. Við
eigum fjögur börn, Björn, sem tók stúdentspróf í vor, og fer
með okkur til Kanada, sem ritari föður síns, Guðrún 18 ára,
sem ætlar að vera ráðskona á meðan við erum í burtu. Svo
er Valgerður 14 ára og vinnur í kirkjugörðunum í sumar í
garðvinnu og að lokum er Anna, sem er 9 ára.
— Að lokum langar mig til að spyrja, hvort þér eigið
nokkra ættingja vestan hafs?
— Nei, ekki held ég það. Foreldrar mínir voru báðir
héðan af Suðurlandinu, og ég veit ekki til þess að við eig-
um nokkuð skyldfólk í Kanada, aftur á móti á maðurinn
minn skyldmenni þar, sem hann hefur haft samband við,
og sumt af því hefur meira að segja komið hingað til lands
í heimsókn síðustu árin.
Frú Sigríður ætlaði að bregða sér að Þingvöllum síð-
degis í dag, svo við höfum þetta ekki lengra. Þar geta þau
hjónin hvílt sig eftir annir dagsins úti í náttúrunni, og
hvergi er fegurra en á Þingvöllum í góðu veðri.
SAGA ÍSLENDINGADAGSINS
Framhald frá bls. 1.
Hálíðin
Skrúðgangan og hátíðin
vakti feikna mikið athygli í
Winnipeg, enda var hún fjöl-
menn og margir íslenzkir
gestir úr nýlendunum, svo
sem Nýja íslandi, en þó eink-
um frá Dakota. Þar voru og
margir boðsgestir annara
þjóðerna, eins og Hon.
Schultz, fylkistjóri Manitoba,
Mr. Taylor Bandaríkjakon-
súll, Mr. Green Danakonsúll,
Mr. Scarth M.P., Mr. Bennett
tollgæztlustjóri, Mr. Hesp-
ester konsúll Þjóðverja, Mr.
Metcalfe M.P. frá Ontario og
fleiri.
og ástæður hinna ýmsu þjóð-
flokka, sem hér eiga heima,
hlýtur að hafa fundizt þessi
íslenzka prósessia líkjast
nokkurskonar yfirnáttúrlegri
opinberun. Að því er stærð-
ina snertir, þá var prósessían
ein sú helzta af þeim, sem
farið hefir eftir götum
Winnipegborgar, og vér
minnumst ekki neins slíks
mannsafnaðar hér í landi,
sem jafnazt hefir á við þenn-
an að því snertir hin almennu
merki velmegunar og mennt-
unar og góða reglu. Auk þess
sem íslendingar eru að töl-
2 ágúsl 1890.
unni einn af hinum þýðingar-
mestu þjóðflokkum í Mani-
toba, þá eru þeir jafnframt
meðal hinna menntuðustu og
framfarsömustu.“ Og svo fer
blaðið fögrum orðum um ein-
kenni og menningu íslend-
inga yfir höfuð. —
Fólkið út í nýlendunum las
fréttirnar um íslendingadag-
inn með hrifningu og spurði
þá, sem þar höfðu verið spör-
unum úr, en hét á sjálft sig,
ef hægt yrði næsta sumar að
bregða sér á íslendingadag-
inn í Winnipeg.
Hér fylgjir fyrsta kvæðið
sem ort var fyrir minni Vest-
urheims:
Forseti setti hátíðina með
ræðu og mælti bæði á íslenzku
og ensku, og bauð alla vel-
komna. Þá lék lúðraflokkur-
inn þjóðhátíðarlagið: Ó, guð
vors lands. Næsta var flutt og
sungið kvæði Jóns Ólafssonar
Já, vér elskum ísafoldu.
Einnig mælti Jón fyrir minni
Islands í forföllum Gests
Pálssonar. Þá var lesið og
sungið kvæði Einars Hjör-
leifssonar (Kvaran) fyrir
minni Vesturheims; Önnur
lönd með ellifrægð sig skreyia
en séra Jón Bjarnason hélt
ræðuna. Eggert Jóhannson
flutti ræðu á ensku fyrir
minni gestanna, en þeir svör-
uðu með vinsamlegum orðum
í garð íslendinga.
Eitthvað mun fleira hafa
farið fram af frumsömdum
kvæðum og ræðum á hátíð-
inni, auk þess sem mikið var
sungið, ýmsar íþróttir leiknar
svo sem hlaup, stökk, glímur,
kappróðrar og að lokum dans
kl. 8.
Minni Vesturheims
Önnur lönd með ellifrægð sig skreyta,
æfalöngu dauðum kappa-fans,
út í dimma fornöld lýsa’ og leita
lífsins perlum að og heiðurs-krans.
Þú ert landið þess er dáð vill drýgja,
dýpst og sterkast kveður lífsins brag.
Þú ert land hins þróttarmikla’ og nýja.
Þú varst aldrei frægri’ en nú — í dag.
Önnur lönd í kónga-dýrð sig dúða,
dýrast meta fágað líf í sal.
Hjer er starfið skærara’ öllum skrúða,
skýrast aðalsmerki snót og hal.
Hjer er frelsið lífsins ljúfust sunna,
líka fólksins öruggasta band.
Allir þeir sem frelsi framast unna
fyrst af öllu horfa’ á þetta land.
Vesturheimur, veruleikans álfa,
vonarland hins unga, sterka manns,
fyll þú móð og manndáð okkur sjálfa
móti hverjum óvin sannleikans;
lypt oss yfir agg og þrætu-dýki
upp á sólrík háfjöll kærleikans.
Vesturheimur, veruleikans ríki,
vonarland hins unga, sterka manns!
Hátíðin fór hið bezta framm
og heppnaðist vel, enda var
góðum mönnum á að skipa.
Hún vakti ekki einungis ís-
lendinga, stillti hugi þeirra
saman og magnaði þá nýjum
íslenzkum eldmóði, heldur
vakti hún einnig meðborgara
þeirra til fulls athyglis og
kynningar á íslendingum,
sögu þeirra, þjóðerni og ætt-
landi.
Ummæli dagblaðanna
Manitoba Daily Free Press
og Winnipeg Daily Tribune
fóru lofsorðum um hátíða-
haldið en auk þess fluttu þau
bæði ítarlegar ritstjórnar-
greinar um ísland og þjóðina.
Free Press gat hinnar þús-
und ára menningarsögu ís-
lendinga, landfundanna fornu,
bókmennta og þjóðskipulags
þeirra. Var vikið að því hve
fljótlega Islendingar hér
hefðu samlagast hérlendum
mönnum og gefið sig að al-
mennum málum, og ekki
yrðu þeir minna metnir fyrir
það að láta sér þykja sóma að
þjóðerni sínu.
Tribune hafði meðal annars,
þetta að segja: „Mörgum af
borgurum þessa bæjar, sem
ekki er kunnugt um fjölda
Einar Hjörleifsson (Kvaran)
Framhald á bls. 6.
Winnipeg 1890 Porlage og Main.
CONGRATULATIONS . . .
to the lcelandic People on the Occasion of the
75th Anniversary of their Annual Celebration
Day at Gimli, Manitoba, August 3rd, 1964.
EDWARD'S SHOE STORE
(For Quality and Courteous Service)
Selkirk — 482-5815
235 Manitoba Ave. Selkirk, Man.