Alþýðublaðið - 01.12.1963, Blaðsíða 15

Alþýðublaðið - 01.12.1963, Blaðsíða 15
réttarhöld á miðvikudaginn, sagði hann. Umsókn okkar um frest var vísaS frá. — En þetta er hræðilegt, sagði ég. ¦— Að minnsta kosti afar slæmt, svaraði Dahl. Við erum samt sem áður enn ekki búin að tapa málinu. Enn eru tveir dag ar til miðvikudags, það getur ýmislegt skeð á þeim tíma. Þar að auki getum vlð aftur sótt um frest á miðvikudaginn. Á miðvikudaginn var glaða- sólskin, þegar við Harry geng- um inn í réttarsalinn á Konungs bakka. Lögfræðingarnir Dahl og Dahlberg tóku á móti okkur á tröppunum. — Hafið þið heyrt-fré'ttirnar, spurði Dahlberg. — Hvað þá? — Læknarnir hafa gefið lög- reglunni leyfi til að yfirheyra Söru. Hún verður yfirheyrð strax á morgun. — Á morgun? Hvað gagnar það, ef Fylgia fær erfðaskrána viðurkennda í dag? — Segið þetta ekki, ungfrú Nohr,. Aðeins skýrsla lögreglunn ar getur gert út um málið. LögfræSingur Fylgiu, Pjell- son, virtis svo sannarlega álíta að málið væri klapað og klárt. Hann gekk fram hjá okkur ásamt Fylgiu, þau voru á leið inn £ réttarsalinn. Hann horfði dramb- samlega og sigrihrósandi'á okk ur. Fylgia var aftur á móti föl og taugaóstyrk. Hún var með dökka bauga undir augunum, eins og hún hefði ekki sofið í margar nætur. Réttarsalurinn var fullur af forvitnum áheyr- endum. Ég leit í kringum mig, og sá að dr. Hammar, Anita og Henrik sátu á fyrsta bekk í saln um. Á öðrum bekk sátu Nanna og Evald ásamt nokkrum öðrum' af vinnufóikinu á Nohrsetri. — Vertu hnarrreist, Rauð- hetta, sagði Harry og hló. Þetta gengur áreiðanlega veL Réttarþjónn birtist í dyrun- um: — Er herra Tajt Korzaek staddur hér, sagði hann. — Hann situr þárna, svaraði Harry, og benti á Tajt. — Herra f ajt Korzack? — Það er ég. Réttarþjónninn lækkaði róm- inn. Við heyrðum ekki hvað hann sagði, en það hlýtur að hafa ver ið eitthvað mikilvægt, því að ég sá, að Tajt fölnaði. Fylgia leit þýðingarmiklu augnaráði á hann. Tajt sagði eitthvað við hana, en fór síðan út með réttarþjón inum. — Ég verð að komast að því, hvað er á seyði, hvíslaði Harry og stóð á fætur. Hann^ var ekki nema fáeinar mínútur í burtu. — Sara er dáinn, hvíslaði hann og stundi. 9. KAFLL — Tillögunni- um frestun á málinu er hér með vísað frá, sagði dómarinn. Réttinum finnst ekki nægileg ástæða til þess. Ég andvarpaði og hallaði mér aftur í sætinu. Nú var ðU von úti. Sara var dáin. Sannleikur- inn um morðið á ömmu, og hinni dularfullu erfðaskrá færi senni lega í gröfina með henni. Tajt vár fyrsta vitni, sem var yíirheyrt. Hann. hafði rétt slopp ið inn í réttarsalinn aftur, áður en yfirheyrslur byrjuðu. Hann svaraði öllum spurningum skýrt og greinilega. Davíð var næsta vitni. Hann var ekki jafn -skýr í máli og Tajt. Þegar lokið hafði verið við að yfirheyra hann, reis Dahlberg á fætur. — Ég vildi gjarnan fá leyfi réttarins til að rannsaka hjóla- stólinn, sem vitnið situr í, sagði hann. Þetta er sá hjólastóll, sem 27 stóð við rúm frú' Nohr sálugu, þar sem erfðaskráin fannst. Hún fannst á milli baksins og setunn ar. Það er ómögulegt, að skjal ið hafi runnið þangað niður af sjálfsdáðum. Því hlýtur að hafa verið troðið þangað. Ég bið ykk ur þess vegna að taka vel eftir spurningu minni: Var hin áldna frú Nohr fær um að koma erfða- skránni fyrir á þessum stað? Og í öðru lagi hvers vegna vildi hún fela erfðaskrána? Og það á slíkum stað sem þessum. Hvers vegna? Það lék enginn vafi á því, að þarna hafði Dahlberg komið með mikilvæga spurningu. Dómarinn kallaði á næsta vitni. Það var Fylgia. Hún vár svartklædd, og framganga hennar afar ahrifa- mikil eins og vanalega. Hún mundi öll smáatriði i sambandi við erfðaskrána. Hún romsaði svörunum upp úr sér, eins og þau væru utanbókarlærdómur. Síð- asta vitnið var rithandarsérfræð ingurinn, prófessor Konráð Lönn. Hann virtist mjög sjálfsörugg- ur, og svaraði öllum spurningum fikýrt og greinilega. Þetta var greinilega maður, sem var því vanastur að borin væri virðing fyrir honum. Kjellson lögfræðing ur byrjaði yfirheyrsluna með því að undirstrika hversu þekktur maður prófessorinn væri í sinni grein. Hann sagði, að hann hefði verið rithandarsérfraeðingur í mörgum störmálum. Einnig hefði hann kennt við háskóla í Englandi, og hjálpað Scotland Yard í tveimur málum. — Fylgiu hefur tekizt að krækja sér í ágætan lögfræðing, tautaði Harry. Ég kinkaði kolli, og horfði á KjeUsson. Ég var löngu búin að gefa upp alla von. Lögfræðingurinn reis á fætur, og snéri sér að prófessor Lönn. — Lönn prófessor, sagði hann. Þér eruð sem sagt vissir um, að skjalið, sem liggur hérna fyrir framan yður sé skrifað og undir skrifað af hinni látnu frú Nohr? — Já. — Þér skrifið í skýrslu yðar um málið, sagði nú Dahl lög- fræðingur, að þér hafið komizi að þessari niðurstöðu eftir aff hafa borið erfðaskrána samar við þrjú bréf, sem frú. Nöhr haf' skrifað lækni sínum rétt áður en hún- dó. — Það er ré±L svaraSi Lfinn. — Hver lét yður frá þess bréf? — Ég mótmæli þessari spur; ingu, sagði Kjellson. Það ríkti grafarþögn í réttai salnum. Dómarinn hugsaði si; um, en svo sagði hann: — Mó; mælin eru ekki tekin til greina. ÞeSsi spurning getur leitt af sér nýja og mikilvægari spurningu. — Ég skal gjarnan svara því, sagði Lönn. Ungfrú Fylgia Nöhr rvi sendi mér bréf þessi í pósti. — Herra prófessor, sagði Dahl. Áður en þér hófuð rannsókn á bréfunum . . . rannsökuðu þér þá nokkuð hvort þau kynnu að vera fölsuð? — Eg mótmæli, hrópaði Kjeli son. Þessi spurning er grófasta móðgun við skjólstæðing minn. — Herra dómari, sagði Dahl, þetta á hvorki að vera móðgun eða ákæra. Ég leitast aðeins við að draga fram allt, sem gæti ver ið mikilvægt í málinu. — Mótmæli ekki tekin til greina, sagði dómarinn. — Lönn prófessor, sagði Dahl. Útveguðuð þér sönnun á því, að bréfin væru ófölsuð, áður en þér báruð þau saman við erfða- skrána? — Ég gekk auðvitað út frá því sem gefnu, að bréfin væru óföls- uð, svaraði prófessorinn. — Þér genguð út frá þvi, en þér vissuð það sem sagt ekki? ^-Nei. — Lönn prófessor sagði Dahl eftir stundarþögn. Þér skrif ið í skýrslu yðar, að þér hafift^! rannsakað bréfin, sem yður vorui sendi, og að þér séðu viss um, f að erfðaskráin sé ófölsuð. Er: { það ekki rétt hjá mér? -Jú. j — Álítið þér enn þá, að* skýrsla yðar sé byggð á vísinda-, legum og lögfræðilegum grund-íj velli? . Prófessorinn svaraði engu. — Ég bið um svar, sagði Dahl hvasst. ; — Ég hefði ef til víll átt aSt. skrifa í skýrslu minni, sagði prófessorinn órólega, að ég væris viss um að erfðaskráin væri ó- fölsuð . . . ef bréfin væru, það! — Svar yðar er ekki nógus greinilegt, prófessor Lönn. Ég bið yður um að svara mér skýrfc og greinilega. Er dómur yðar byggður á visindalegum og lög- frægðilegum grundvelli? Já, eða nei? — Ég verð að játa . . . — Já, eða nei, endurtók Dalil hvasst. — Nei, svaraði prófessorinn. — Þú verður aS reyna eitthvað annað en barnasögur, pabbi, Égr er ekkert syfjuð ennþá. Sá sem hafa á samband við yður í Delfl þekkir yður í sjón. Þér eigið að þekkja hann á því, þegar hann segir; „Þetta er al- veg stórkostlegi fyrir mann, sem aldrel hcí or farið út fyrir landssteinana. — Billinn fer snemma. Hér er farmið- inn, góða ferð- og gangi yffur vel. — Stebbi er tilbuinn, þegar bíllinn legg- ur af stað. Þegar hann er búinn aS komti sér fyrir. . . Er þetta sæti uppteWS? l»é» eruö maSuiinn, sem ég rakst á. Þetta er alveg stórkostlegt. Ég heiti Deka Lamþetlb ALÞÝÐUBLAÐIÐ 1. des. 1963 15

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.