Vísir - 22.09.1962, Blaðsíða 15

Vísir - 22.09.1962, Blaðsíða 15
Laugardagur 22. september 1962 VISIR 15 Friedrich Durrenmatt GRUNU 0 en við vorum ráðþrota. Okkur skorti alla reynslu og jafnvel einnig nægilega þekkingu. Við vissum að vísu að neyðarupp- skurður var eina lausnin, en enginn þorði svo mikið sem að hugsa um það, nema .... Emm- enberger. Hann hikaði heldur ekki við fræmkvæmdina. Hann rannsakaði Luzernbúann gaum- gæfilega, sótthreinsaði síðan vasahníf sinn í sjóðandi vatni á arninum, og gerði síðan skurð, sem við köllum Coniotomie, og oft verður að gera í neyð. Þessi skurður er þannig, að hnífnum er brugðið þversum á milli barkakýlisins og brjóskhringsins efst á barkanum, til þess að loft ið komist í gegn. Aðgerðin sjálf var ekki það, sem vakti hrylling minn, heldur svipbrigðin, í and- litum þeirca beggja og augna- ráðið, sem þeir sendú hvor öðr- um. Að vísu var slasaði rhaður- inn hálfruglaður af andþrengsl- um, en samt voru augu hans galopin, og þess vegna hlaut hann að fylgjast með því, sem gerðist, þótt hann kýhni að sjá pað f draumi. Og þegar Emmen-^ berger ''framkvæmdi skurðað- gerðina, guð almáttugur, Hans. Augun í honum, voru æðisgeng- in og andlitið grett. Það var sem eitthvað djöfullegt lýsti úr and- litinu, einhver ofboðsleg ánægja af að kvelja manninn, eða hvað sem má nú kalla það. Ég fann óttann grípa mig, en aðeins : andartak. Svo var öllu lokið. Ég held að enginn hinna hafi fundið til þessarar skelfingar, því að enginn þeirra hafði kjark til að horfa á aðgerðina. Ég held einn- (ig, að þetta sé að miklu leyti i ímyndun mín, vegna þess hve Idrungalegt var f kofanum, og vegna drugnalegrar birtu, sem | lék um andlit mannanna tveggja. En hins vegar er furðulegt, að Luzernbúinn, sem Emmenberger hrif saði úr helgreipum með snar- ræði slnu, talaði aldrei við hann eftir þetta, og þakkaði honum varla fyrir lífsbjörgun, og álös- uðu honum margir fyrir það. Eftir þetta var borin mikil virð- ing fyrir Emmenberger. Ævi starf hans kom okkur á óvart. Við höfðum gert ráð fyrir, að hann legði fyrir sig skurðlækn- ingar, en ekki varð úr því. Hann stundaði námið af mesta kappi. Lífeðlisfræði, stærðfræði Ekkert virtist geta fullnægt fróðieiks- fýsn hans. Hann sást einnig á heimspeki og guðfræðifyrirlesrr um. Prófið var framúrskarandi Samt sem áður hðf hann ekki sjálfstætt starf, en vann í eins- konar íhlaupum, til skiptis við aðra, og þá meðal annars hjá mér, og ég verð að viðurkenna, að sjúklingarnir voru yfir sig hrifnir af honum, þó að nokkr- um undanteknum, sem höfðu andúð á honum. Hann lifði ó- reglusömu og einmanalegu Iífi, unz hann fór af landi brott. Hann skrifaði óvenjulegar ritgerðir, sem hann gaf út, einnig rit um stjörnufræði heimildir, sem er eitthvað það flóknasta sem ég hef lesið nokkru sinni. - Svo fremi ég veit, umgekkst hann enginn. Hann var líka heldur ö- skammfeilinn og óáreiðanlegur náungi, og þeim mun óþægilegri. vegna þess, að enginn stóð hon- um jafnfætis að vitsmunum. Við furðuðum okkur þess vegna á því, hveru skyndilega hann virc- ist breytast, eftir að hann kom til Chile. Það hlýtur að hafa or- sakazt af loftslaginu, eða um- hverfinu. En nú, eftir að ha»n hefur snúið aftur til Sviss, er hann hinn sami, og hann áður var". „Vonandi hefurðu geymt þetta stjörnufræðirit", sagði Bárlach, er Hungertobel hafði lokið máli sínu. „Jú, ég get fært þér það á morgun", svaraði læknirinn. „Svo að þetta er það sem skeði", sagði lögreglufulltrúinn hugsandi. „Þu sérð, að ég hef yfirleitt látið mig dreyma of mikið um ævina", sagði Hungertobél. ' „Draumar ljúga ekki", svaraði Bárlach. „Það gera þeir einmitt", sagði Hungertobel. „En þú verður að afsaka mig, ég á að fara að skera upp", og síðan stóð hann upp. Barlach rétti honum höndina. Ég veit vel hvaða fisk — - „Ég vona að þú gleymir ekki deyfilyfjunum". Hungertobel hló. „Nú verð- urðu að hvíla þig. Skilyrðislaust. jÞú þarfnast einskis frekar en 12 stunda svefns". GULLIVER. Nálægt miðnætti vaknaði gamli maðurinn við þrusk hjá glugganum, og kalt næturloftið streymdi inn í herbergið. Lögreglufulltrúinn kveikti ekki : strax Ijósið, heldur velti fyrir ; sér, hvað gengi á. Loks gerði j hann sér grein fyrir, að rúllu- i gardínan var dregin hægt upp. ! Það birti í dimmu herberginu. ; Gluggatjöldin blöktu draugalega | fram og aftur. Síðan heyrði ' ha/nn,, að rúllugardínurnar voru j affcar.^dregnar hægt niður. s<&pl- ! svart miðnæturmyrkrið um- í kringdi hann að nýju. Samt fann I hann, að einhver vera nálgaðist hann. „Loksins", sagði Bárlach. „Ert það þú, Gulliver?". Nú kveikti hann á náttborðslampanum. I herberginu stóð risavaxinn Til allrar hamingju felldi hraun I bundin við, og gerði honum um straumurinn tréð sem Tarzan var I leið kleift að losa sig. Hann náði aftur vopnum sínum i til að komast undan glóandi og hljóp..... það var lokatilraunin hraunflóðinu. larnasagan KALLI 1$ græm n- mssp^^^T'- " 'rB£-??ftdSflB inn Meðan Kalli og áhöfn hans | hrópuðu hástöfum á páfagaukinn, i hrópaði Jack Tar, sem var um borð í Græna Páfagauknum, alveg eins hátt til sin/Mi manna að varpa nii akkeram á réttan hátt. — Erki klaufarnir ykkar, meðan þið eruð að burðast við | að varpa einu vesælu akkeri stingur Kalli af með fjársjððinn okkar. — Þetta hélt hann, en í rauninni var öll áhöfnin á Krák önnum kafin við að reyna að þekkja páfagaukinn þeirra frá fjölda annara, sem töluðu alveg eins vel og Jakob. Það eina sem þeir gátu þekkt hann & var sjó- ræningjahatturinn hans. Á sama andartaki kom Tommi auga á seglskip Jack Tars, Græna Páfa- gaukinn, úti á víkinni, gyðingur í blettóttri, gauðrifinni skikkju. Ljósið frá lampanum sló rauðleitum bjarma á andlit I hans. Gamli maðurinn lagðist aftur [ á koddann með hendurnar undir hnakkanum. „Ég hafði einmitt búizt við, að þú myndir heim- ' sækja mig í nótt". „Þú ert vinur minn", svaraði | hinn ókunni. „Þess vegna er ég I kominn". Hann var sköllóttur og höfuð stór. Hendur hans tfgulegar, en allur var hann þakinn hryllileg- um örum, sem vitnuðu um ó- mannúðlegar misþyrmingar. Samt sem áður gat engum dul- izt tign og virðuleiki þessa and- lits og mannsins yfirleitt. Þessi hávaxni maður stóð hreyfingar- laus í miðju herber^inti og beygði sig fram, svo að '.....'durn ar hvíldu, ó hnjánum. Hv.tuga- leg skuggarv i:l hans féll á vegg inn og glí!."" i'jöldin. Augnhára- laus augun, : em glömpuðtt eins og demantar horfðiíKreinsIalnis lega á gaml i manninn. „Hvernig gazt þiin?itað,»að ég átti erindi til Bern>íiúna2"cagði hann, vandvi:':nislegai0^ef na- kvæmni, sém pinkenjÆf|j8, sem kimna hrafl ? i >'rgum tungu- málum og át; rir» ekki strax. þegar skipt ei i -inn í anna^ Þó var enginn auiiarlegur hreim ur á máli hans. Munnur hans var afmyndaður og næstum vara laus. „Gulliver skilur engin spor eftir sig", sagði hann siðan ef^ir stutta þögn. „Ég starfa ósyni- lega". „Allir skilja eftir spor"/svar-1 aði lögreglufulltrúinn. „Og þín eru þau, að þegar þú ert í Bem lætur Feitelbach, sem leynir þér enn eina auglýsingu í blaðið um, að hann selji bækur og frímerki. Þá hefur Feitelbach gamli rtefni- lega dálitla peninga, held ég". Gyðingurinn hló: „Hin mikla list Bárlachs lögreglufulltrúa \ liggur einmitt í smáatriðunum". ' ruÝRT skólafatnað&sr skölatöskur KBrS.'¦.,:! 5:ii':'" i

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.