Þjóðviljinn - 06.01.1980, Blaðsíða 12

Þjóðviljinn - 06.01.1980, Blaðsíða 12
12 SIÐA — ÞJÓÐVILJINN Sunnudagur 6. janiíar 1980 FERÐASÖGUBROT FRÁ FRAKKLANDI Innvortis fiðringur fylg- ir því að halda á leið til áður óséðra slóða og skipt- ir engu máli hvort um er að ræða Furufjörð á Horn- ströndum eða útlenskar furðustrandir. Klukkuna vantar nákvæmlega 23 mínútur í 2 eftir hádegi þegar lestin rennur hægt og hljóðlega af stað frá Austerlitzbrautarstöðinni í París áleiðis suður á bóginn. Þetta er 9. dag septembermánaðar árið 1979. Við Inga ætlum að skoða f rjósamar sveitir við ána Loire. Áleiðis til Leirársveitar Árlega renna ferðamenn frá öllum heimshornum eins og fé i safni til að lita Loiredalinn aug- um og eru i þeim hópi ótaldir Islendingar. Engu að siður er ég að halda inn i ókunnan heim, seiðandi og forvitnilegan. Farangur minn er fullur af eftir- væntingu. Ferðinni er fyrst heitið i litla miðaldaborg sem er i 180 km fjarlægð frá Paris. Hún heitir Blois og þar búa 45 þúsund sálir. Lestin öslar áfram með ógnar- hraða. Ferðin tekur ekki nema rúman klukkutima. Tré, akrar og sveitabýli þjóta fram hjá vagninum og við sjáum Orleans einnig i leiftursýn. Einu sinni bregðurfyrir þökum i litlum bæ sem heitir Beaugency. 1 bæklingi lesum við að þar sé. virkisgarður frá 11. öld, kastali frá 14. öld, Frúarkirkja qg Djöfja- Hinn magnaði renesansstigi hallarinnar i Blois semFransI. lét gera I upphafi 16. aldar. Svefnherbergi Hinriks III. Þar lét hann myrða valdamesta andstæðing sinn. Höll spaðadrottningarinnar turn. Við sjáum blika á Loire. Hún gæti heitáð Leirá á islensku og sveitin Leirársveit. Og kannski gæti Blois heitað Bláin. Það eru fáir i lestinni og við erum út af fyrir okkur, sérstak- lega eftir aö yggldur Frakki flýr vagninn vegna sigarettureyks frá Ingu og vindlareyks frá mér. Viö fáum okkur volgan bjór sem vib keyptum á Austerlitz. Þetta er ekta franskt Aður en varir rennur lestin i hlað járnbrautarstóðvarinnar i Blois og við flýtum okkur út með tvær stórar feröatöskur sem eru óþægilegar á svona ferðalagi. Við blasir venjuleg smábæjar- brautarstöð, hvitmálað hús, klukka á vegg, nokkrir bekkir, blaðasala og farmiðasala. Brátt stöndum við úti á götu og horfum forvitin i kringum okkar. Hér ætl- um viö að dvelja næstu daga. Það er molluhiti og ský veltast á himni svo að litt sér til sólar. Höfugt sambland gróður- og koldioxiðslyktarfyllirvitin.Til að forðast slagsiöu og sanna riddaramennsku mina held ég á báðum ferðatöskunum. Hótel Anne de Bretagne á að vera skammt undan en þrátt fyrir það bogar svitinn af mér þennan stutta spöl. Hvernig skyldi annars hótelið vera? Það er mikilvægt að hafa gott hótel.-Fyrsta sýn gefur góð fyrirheit. Þetta er fjögurra hæða hús, örmjótt, með gaflburst visandi fram á götuna. Neðsta hæðin er opin út á stétt og þar er hugnanlegt útikaffihús með hvit- um stólum og borðum og sólhlifar spenntar yfir. Vafningsjurtir teygja sig upp hiisið en fyrir gluggum eru rimlaðir hlerar. Þetta er ekta franskt og gleður sveitt hjarta mitt. Ekkert lífsmark Viö bönkum upp á og hringjum bjöllu en enginn svarar. Það er bókstaflega ekkert lifsmark með Hótel Anne de Bretagne. Hvað eigum við nú að gera með tvær niðþungar ferðatöskur? Ráfa um bæinn með þær eða hvað? Nei, útilokað. Riddaramennska min nær ekki lengra en að dyrum þessa hótels. Við stöndum ráðþrota uns ung frönsk hjón koma aðvifandi. Nú reynir á Ingu og frönsku- kunnáttuna en ég geri mitt besta með þvi aö brosa, kinka kolli og yppa öxlum. Inga virðist tala eins og innfædd og i ljós kemur að þetta franska fólk er lika á ferða- lagi og á i sömu vandræðum og við. Það raðleggur okkur að skilja töskurnar eftir i anddyrinu og koma aftur. Ætli séu engir þjófar i þessum bæ? Við tökum áhættuna. Mögnuð sýn Svo göngum við niöur i bæinn. Og hvllikur bær. Skammt frá Hotel Anne de Bretagne hallar skyndilega undan fæti og við stóndum á brún gamals virkis- garðs. Fyrir neðan hann blasir við stórkostlegt torg. Þar tróna þyngslalegar og risavaxnar eik- ur, svo fornlegar að Karla- magnús gæti hafa gróðurstítt þær. Til hægri gnæfir draugaleg höll upp á klettastalli en til vinstri er forn rómversk kirkja. Beint fram undan hlykkjast aðalgata borgarinnar með kaffi- hiisum og iðandi mannlífi en upp i hæðir beggja megin standa grá hús þétt hvert upp af öðru. Hæst til vinstri I dálitlum f jarska teygir gotnesk dómkirkja heilags Lúðvlks turnspiru sina til himins. Þar handan við mun Leirá hlykkjast neðst i dalnum. Þetta er ævintýraleg sjón. Hvort á maður heldur að þegja i forundran eða hlægja fagnandi? Hvorugt. Maður lætur sem ekkert sé. Torgið er kennt við Victor Hugo og við göngum undir eikurnar i hljóðri lotningu eins og við værum i kirkju.Brennheit sólin brýst nú fram úr skýjum en höllin mikla sem gin yfir okkur er jafn draugaleg sem fyrr. Ég finn strax á mér að þar hafa mikil myrkra- verk verið unnin. „Regnhlífarnar í Cherbourg Hótel Anne de Bretagne var afskaplega notalegt. Inga I glugganum á herbergi okkar. Við aðalgötuna eru fallegar búðir. Við setjumst út á gangstétt við litið veitingahús og fáum okkur svalandi bjór frá Alsace og heitar samlokur. Það er sunnu- dagur I dag og á næsta borði við okkur sitja kátir Frakkar sem ávarpa stúlkur sem ganga fram hjá. Þær sveifla pilsum og setja upp þóttasvip. Það er létt sumar- stemmning og allir i góðu skapi. Við faum okkur annan bjór. Enginn er kominn á hótelið er við komum til baka. Nokkrir lyk.l- ar eru i kassa bak við dyr og á honum áletrun sem segir að fólk sé beðið að gera svo vel að taka sér lykil ætli það að gista. Þetta er aldeilis frjálslegt hótel. Við tökum lykil numer 3 og göngum upp á 2. hæð. Setjum hann i skrárargatið, opnum. Og sjá! Við blasir herbergi sem gæti verið klippt út úr kvikmyndinni Regnhlifarnar i Cherbourg. Smárósótt veggfóður, lampi i sama stfl, falleg húsgögn úr massifum viði, franskur gluggi með útsýn yfir kaffiverönd,tré, og blóm, setlaug, vaskur. Nú heyrum við umgang niðri og rennum á hljóðið. Komin er glað- leg ung kona sem reynist vera gestgjafinn. Við fáum umrætt herbergi og allt er I besta lagi. Höll spaða- drottningarinnar 1 kvöld þvælumst við um öngstræti Blois, fengum okkur

x

Þjóðviljinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðviljinn
https://timarit.is/publication/257

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.