Dagblaðið Vísir - DV - 01.08.2001, Blaðsíða 13

Dagblaðið Vísir - DV - 01.08.2001, Blaðsíða 13
MIDVIKUDAGUR 1. AGÚST 2001 13 DV Menning DV-MWD E.ÓL Guðmundur Slgurðsson organisti og Jóhann Friðgeir Valdimarsson tenór Þeir flytja helstu rjómakökur kirkjulegra tenóraría í Hallgrímskirkju á morgun og þeir láta vel af samvinnunni. „Jóhann Friðgeir ergóður drengur, mikill fagmaður og söngvari á heimsmælikvarða. Svo spillir ekki fyrir að hann grillar himneskt kjöt og hefur ákaflega gott vit á rauðvíni," segir organistinn. Tenórar eru til- finningaríkir menn Jóhann Friögeir Valdimarsson ten- órsöngvari segist hafa byrjaö seint að syngja. Maöurinn er þó ekki sérlega aldurhniginn aö sjá og hefur afrekaó ýmislegt. Viö nánari eftirgrennslan kemur í Ijós aö Jóhann hófsóngnám 27 ára en hafði þá víðtœka tónlistar- menntun að baki, einkum píanó- og trompetnám sem hann hafði stundað frá blautu barnsbeini. „Að ég gœti oröið söngvari hafði sannast sagna aldrei komió upp í huga minn," segir Jóhann Friðgeir. „Frœnka mín œsti mig upp í þetta og einhverjir fleiri sem þóttust vita að ég hefði góða söngrödd." Viö Jóhann Friögeir sitjum á Hótel Borg ásamt organistanum Guömundi Sigurðssyni sem mun leika undir hjá honum á tónleikunum i Hallgrímskirkju á morgun, kl. 12. Viö drekk- um kaffi úr silfurlitri könnu og gamanmál ganga á milli - enda þeir félagar víðáttuhressir þó að ekki sé langt liðið á morguninn. Þeir segja mér að þeir hafi kynnst fyrir fjórum árum - í vinnunni - þar sem þeir eru báðir í „jarðarfarabransanum" eins og þeir orða það. Jóhann og Guðmundur eru spurðir hvort nefndur bransi sé ekki hræðilega niðurdrep- andi fyrir kraftmikla unga menn á uppleið og þeir lita báðir á spyrilinn í forundran áður en þeir koma upp orði. „Hreint ekki! Að syngja og Ieika í jarðarför- um er gefandi og yndisleg vinna. Það eru mik- il forréttindi að fá að vera með syrgjendum á þessum viðkvæmu stundum og sjaldan fær maður eins mikil viðbrógð við því sem maður hefur fram að færa," segir Guðmundur org- anisti og er i framhaldi spurður að því hvernig ungum píanista hafi dottið í hug að skipta yfir í orgelið. Er orgel ekki hljóðfæri gamalla karla? „Það er rétt að steríótýpan af organista er 69 ára gamall karl í svörtum jakkafótum sem leik- ur undir sálmum sem fólk botnar hvorki upp né niöur í," segir Guðmundur og hlær. „Raun- ar hef ég ekki hugmynd um hvernig mér datt í hug að fara að leika á orgel. Langt fram á full- orðinsár var ég staðráðinn í að verða annað- hvort flugmaður eða prestur en svo stend ég hér og get ekkí annað." Meðalmennska montsins Næsta spurning á að vera greindarleg og henni er beint að Jóhanni Friðgeiri: Hvað þurfa tenórsöngvarar að hafa til þess að ná langt í list sinni? „Þegar söngvari syngur af tilfinningu og nær að hræra í tilfinningum annarra er með sanni hægt að segja að hann sé listamaður - ekki fyrr. Svo spillir ekki fyrir að röddin sé gðð," segir Jóhann og kímir. „Tenórar þurfa því að hafa mikið skap, þeir þurfa að vera agaðir og þeir þurfa að þora. Ef þeir hafa ekki röddina, tóneyrað og þróttinn þá geta þeir alveg gleymt því að reyna fyrir sér á þessum vettvangi. Ten- órar þurfa einnig að vera tilfinningaríkir menn og hafa til að bera ákveðna mýkt eins og raun- ar allir söngvarar. Þú getur rétt ímyndað þér hvort ekki þarf að sýna ýmis skapbrigði í öllum aríunum sem tenórar syngja!" Það liggur beinast við að spyrja Guðmund hvernig sé að vinna með hinum tilfinningaríka tenóri, Jóhanni Friðgeiri? „Það er yndislegt að vinna með Jóhanni. Hann er góður drengur, mikill fagmaður og sóngvari á heimsmælikvarða. Svo spillir ekki fyrir að hann grillar himneskt kjöt og hefur ákaflega gott vit á rauðvini," segir organistinn. Undir lofræðu Guðmundar sýnir Jóhann svipbrigði sem tákna að nú sé nóg komið af svo góðu - sýnir einhvers konar hógværð sem kem- ur blaðamanni menningarsíöu á óvart. Þurfa tenórsöngvarar ekki aðvera vel montnir? „Mont er bara meðalmennska," segir Jóhann alvarlegur. „Auðvitað er sjálfsöryggi nauðsyn- legt í þessum bransa og maður þarf að kunna að nýta sér kosti sína en það kann ekki góöri lukku að stýra að láta stjórnast af monti." Jóhanni Friðgeiri hefur oft verið líkt við Kristján Jóhannsson og varla hægt að standast mátið að spyrja hvernig hann kunni við þann samanburð. Tenórinn andvarpar og hefur greinilega heyrt spurninguna oftar en hann kærir sig um. Svarið lætur þó ekki á sér standa. „Kristján Jóhannsson er sá tenór íslenskur sem ég ber mesta virðingu fyrir. Hann er mik- íll dugnaðarforkur og ég held að íslendingar geri sér engan veginn grein fyrir því hvers kon- ar landkynning maðurinn er. Kristján er söngvari í toppklassa og hvar sem maður kem- ur í Evrópu þekkja óperuunnendur hann og hæla honum. Varðandi það hvort við séum lík- ir söngvarar þá get ég fallist á að stundum minna einhver blæbrigði minnar raddar á ein- hver blæbrigði raddar Kristjáns. Lengra vil ég ekki ganga i samanburðinum." Hallgrímskirkja er stórt hljóöfæri Jóhann og Guðmundur segjast glaðir í hjört- um sínum og þakklátir fyrir að fá að troða upp í þeim þjóðarhelgidómi sem Hallgrímskirkja er. Hvað verður svo á efnisskránni á morgun? „Það verða helstu rjómakökur kirkjulegra tenóraría," segir Guðmundur og Jóhann tekur undir það. „Ef fólk vill einhvern tíma njóta þess að hlusta á tenór syngja í kirkju þá er bæði staður og stund á morgun." Guðmundur tekur líka fram að hann klæi í fingurna að fá að spila á orgelið stóra. En hvernig er að syngja í kirkjunni? „Hallgrímskirkja er stórt hljóðfæri sem getur gleypt mann ef maður kann ekki á það," segir Jóhann. Það er hreint rugl að ekki sé góður hljómburður í henni - tónlist i Hallgrímskirkju hljómar frábærlega ef maður kann að beita röddinni til að þóknast henni." Að lokum eru organistinn og tenórinn spurð- ir að því hver séu helstu forréttindi þess að vera listamaður. „Að mínu mati eru forréttindi að upplifa það hversu mikil áhrif tónlistin sem maður skapar hefur á fólk," segir Guðmundur. „Þetta er ein- hver sammannlegur leyndardómur sem allir skilja án þess að geta þó fest fmgur á hvað í honum felst." „Nei, nei, hvaða vitleysa," segir Jóhann spaugsamur. „Helstu forréttindin við að vera listamaöur eru hvað maður getur verið skrýt- inn án þess að fólk sé að skipta sér af því." Umsjón: Þórunn Hrefna Sigurjónsdóttir Æðir ekki inn á náttúrugyðjurnar i «**- Hfc-^A__J Sýníngu franska mynd- listarmannsins Pauls- Armands Gette, Mind the volcano! - What volcano?, í sýningarrými Ljósaklifs lýkur á mánudaginn. Á sýningunni túlkar Paul- Armand náttúruna frá Ljósaklifi að Heklu með erótískum undirtóni, m.a. í ljósmyndum, teikningum, mynd- bandi, steinum og þara. Listamaðurinn kom og dvaldi í Ljósaklifi í þrjár vikur við efnisöflun og til að vinna sérstaklega að þessari sýningu. í sýningarskrá segir hann m.a.: „Staddur á íslandi hugsaöi ég um Venus og Botticelli. í raun og veru verður aöfara með gát. Hérna þekki ég ekki náttúrugyðj- urnar. Maður má hvorki gera þœr afbrýði- samar né trufla þœr þar sem þœr vilja ekki láta styggja sig. Það myndi engum manni detta í hug að œða inn á kvennasnyrtingu og góma konuna með rúllur í hárinu og andlitsfarða íframan. Það sama gildir um náttúrugyðjurnar. Það er betra aó mœla sér mót við þær." Ljósaklif er á vernduðu hraunsvæði við sjóinn vestast í Hafnarfirði og er aðkoma frá Herjólfsbraut. Sýningin er opin dag- lega kl. 14-18. Fasistar, sígaunar og gyðingar Kvikmyndin The Man Who Cried, nýjasta mynd Sally Potter, verður frumsýnd annað kvöld kl. 22.30 í Háskólabíói og endursýnd mánudags- kvöldið 6. ágúst á sama tíma. Það er Filmundur - vinur kvikmyndaáhuga- mannsins - sem stendur fyrir sýningu myndarinnar en hún skart- ar miklum stjörnuskara. Meðal aðalleik- ara eru þau Christina Ricci, Johnny Depp, John Turturro og Cate Blanchett sem öll eru bíófíklum að góðu kunn. Myndin gerist á tímum seinni heims- styrjaldarinnar og segir frá Suzie (Ricci) sem er rússneskur gyðingur. Móðir henn- ar er látin og faðir hennar hefur yfirgefið föðurlandið og haldið til Ameríku til að freista gæfunnar. Hann hafði lofað að senda eftir Suzie og ömmu hennar en ekk- ert heyrist frá honum. Amma kemur Suzie í skip sem hún heldur að sé á leiðinni til Ameríku en í'staðinn fer það til Englands þar sem Suzie elst upp hjá fösturfjöl- skyldu. Þegar hún hefur lokið skólagöngu sinni ákveður hún að freista gæfunnar og fer að vinna sem dansmey í leikhúsi í Par- ís. Þar kynnist hún ýmsum litríkum karakterum, meðal annars samlanda sín- um, hinni stórglæsilegu dansmey Lolu (Cate Blanchert) sem reynist Suzie mikil hjálparhella. Lola verður hrifin af hinum dáða óperusöngvara Dante Dominio (John Turturro) en í Ijós kemur að hann er hlið- hollur fasistum og verður hann Suzie því skeinuhættur þegar þrengja tekur að gyð- ingum á þessum slóðum. Sjálf verður Suzie ástfangin af sígaunanum Cesari (Johnny Depp) og verður hún að berjast gegn miklum fordómum í samfélaginu vegna þessa sambands. Þó að Suzie hafi tekist að leyna uppruna sínum gerir hún sér grein fyrir því að henni er ekki vært mikiö lengur í París. Hún þarf því aö velja milli þess að vera með Cesari og taka þar með mikla áhættu eða halda til Ameríku í leit að fóður sínum. Sally Potter vakti fyrst athygli með myndinni Orlando frá 1992 sem gerð er eft- ir samnefndri skáldsögu Virginiu Woolf. Herbergi Péturs Eftir fjögurfréttir á Rás 1 í dag kynnir Pétur Grétarsson tónlist af ólíkum toga í þættinum Fjögra mottu herbergið. Pétur er vel kunnugur tónlistinni þar sem hann hefur sjálfur leikið á slagverk í aldar- fjórðung. Hann lék fyrst á trommur í popphljóm- sveitum en eftir nám hér heima og í Boston hefur hann starfað við hljóð- færaleik í leikhúsum, með Sinfóníuhljóm- sveit íslands og víðar. Einnig hefur hann tekið þátt í fjölda verkefna sem byggjast á frumflutningi nýrrar tónlistar. ¦r--\nMfiinli *^»

x

Dagblaðið Vísir - DV

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.