Lesbók Morgunblaðsins - 24.12.1976, Qupperneq 11

Sýslumannshjónin á Húsavfk.
var búið að kveikja á þeim öllum,
þar var englahár og fuglar í öllum
litum, kúlur og pokar fullir af
góðgæti. Senn var gengið að
trénu, allir tóku höndum saman,
og úr stofunni bárust tónarnir frá
píanóinu, og nú byrjaði sýslumað-
urinn að syngja: „nú gjalla
klukkur/glöðum hreim, er guðson
fæddist þessum heim og færði
mönnum fögur jól, í friðabjartri
kærleikssól", og allir tóku undir.
Það var sungið hvert lagið eftir
annað, og ennþá heyri ég þessi
yndislegu jólaljóð, sem ég lærði
sem barn. Þegar farið er að
drekka kaffið, tek ég eftir því að
það er komið jólatré úti í garði,
það er eins og jólatréð inni, og
meira að segja logar á kertunum,
ég var ákveðin i þvi að skoða
þetta tré betur. Ég geng að glugg-
anum og horfi hugfangin á þetta
tré og lít inn í stofuna, jú ekki ber
á öðru, tréð er þarna á sinum stað,
ég lit aftur í gluggann, þarna er
hitt tréð, ég horfi lengi lengi og i
kvöld sé ég þetta fyrir mér allt
saman aftur. Kannski sé ég þetta
ennþá betur fyrir mér nú sem
fullorðin kona. Ég sé litla stúlku
fjögra — sex ára standa við glugg-
ann og horfa úti snæviþakinn
garð, annað slagið, það er sem ótal
perlur glói í garðinum. Búðaráin
er sem silfurband á þessum hvita
möttli en fegurst skartar jólatréð
meö logandi kertunum, tréð sem
ekkert snjókorn festist á, tréð
sigræna sem speglaðist í glugg-
anum og endurspeglast nú í huga
mér fjörutiu árum siðar.
Júltus Havsteen I einkennisbúningi embættisins.
Kirkjan ð Húsavlk.
að kirkjunni, er búið að kveikja
ljósið fyrir ofan kirkjudyrnar.
Þetta var líklega 100 kerta pera,
hún var að vísu ólituð en hún bar
svo mikla birtu að lýsti langar
leiðir, allt umhverfið var baðað
þessu ljósi sem lýsti vegfar-
endum, og hún lýsti lengra, hún
lýsti alla leið inn í hjörtun og
tendraði þar jólaljós. Hátíð ljós-
sins hafa jólin tíðum verið nefnd,
og það með réttu, þá er ljós úti og
inni sem aldrei endranær, og ljós
í hjörtum mannanna. Það eru orð-
in um 30 ár síðan ég var heima á
jólum síðast, ég veit ekki hvort
enn lifir á ljósaperunni á jólum.
Jóhannes meðhjálpari verður
allatíð í minum huga sem hluti af
kirkjunni. Hann var þar öll mín
uppvaxtarár einstakt prúðmenni,
svo hógvær og hljóðlátur að af
bar. Hugurinn er nú að mestu
bundinn kvöldinu, sem nú var í
vændum og eftirvæntingu að sjá
jólatréð og fá að ganga í kringum
það og syngja.
Við uppi vorum ætíð boðin
niður á aðfangadagskvöld, þá var
gengið í kringum jólatréð, og svo
var kvöldkaffið drukkið seinna
með öllu góðgætinu sem því
fylgdi. Þegar við komum inn í
stofuna skartaði jólatréð sinu feg-
ursta, það stóð við suðurgluggann
í borðstofunni, kertin á
greinunum, gul, rauð og blá. Það
Haraldur Þör
Jönsson
JOLAFRIÐUR
Þá Ijósið skæra birtu bar
á barnsins jötu lága
þá oss var fært til ununar
með elsku og kærleik háa
og dýrðar hátign helgunar
um himinn stjörnur skina
svo eilifð drottins uppi þar
skal aldrei fá að dvina.
Og liknar mildi lausnarans
með lofgjörð æ skal hljóma
i borg á himni um brautir hans
ber fagra helgidóma
þar vinir drottins vegsemd fá
þeir vakna á nýjum degi
svo alsæld guðs þeir allir sjá
að endurleysast megi.
Þar fæðing kæra frelsarans
er fagnað heitt af móður
sem björt af gleði ber þann krans
i brjósti er þakkaróður
og fátæk mær með veika von
um velsæld þeim til handa
hún ber á örmum bjartan son,
með bliðu og ást i vanda.
En hirðar vöktu völlum á
um vetrarnóttu svarta
þá helgir englar himnum frá
upp hófu raustu bjarta
með lúðurhljóm og mildum söng
þeim minntu á Jesúbarnið
og nóttin dimma leið og löng
menn leiddust yfir hjarnið.
Til gripahúss þar geislarós
frá glæstri stjörnu tindrar
i brú'num hálmi litið Ijós
með Ijóma tærum sindrar
það heimsins mikla var sú von
er vegsemd æ skal hljóta
þú alheimsföðurs ungi son
skalt alls hins góða njóta.