Lesbók Morgunblaðsins - 23.09.2000, Blaðsíða 13

Lesbók Morgunblaðsins - 23.09.2000, Blaðsíða 13
TIL skýringar á frásögn þeirri sem hér fylgir er rétt að taka þetta fram: Eg ólst upp í Garðinum frá fjögurra ára aldri. Ég bjó í Gerða- skóla hjá afa mínum og ömmu, Sveini Halldórssyni skólastjóra og Guðrúnu Pálmadóttur. Ég ólst upp hjá þeim hjónum og átti heima í Gerðaskóla þar til ég var þrettán ára. Atburðir þeir er hér er frá sagt gerðust er ég var á 11. ári þegar ég átti heima í Gerðaskóla. Vetrarnótt í október Ég veit ekki hvað vakti mig dimma vetrar- nótt í október en hitt er víst að ég fór á fætur í myrkrinu, klæddi mig, gekk út og skundaði út Garðveginn áleiðis út að Garðskaga. Nóttin var dimm, tungl óð í skýjum, stillur, frostharka en snjólaust. Eg flýtti för, hvers vegna veit ég ekki. Ég veit í rauninni ekki heldur hvers vegna ég var allt í einu kominn af stað út að Garð- skaga - en ég flýtti mér eins og áður sagði. Eg gekk út eftir, út skagann, þar til ég var kominn að fjörunni. Ég gekk um fjörukambinn í ljósi af mána sem hafði lýst mér alla leiðina út veginn frá skólanum í Garði. Eg fór niður í fjöruna og gekk þar um hvítan sandinn. í annarlegri birtu frá skini tunglsins mátti sjá skipsflök og tanka sem lágu fyrir utan flösina enda hafa mörg skip farizt á Garðskaga- flös. Ég veit ekki enn hvað leiddi mig en ég gekk einhvern veginn í leiðslu út með ströndinni til vesturs í átt að Sandgerði. Sjórinn vætlaði við skóinn minn. Skyndilega var eins og eitthvað innra með mér segði: Hér skaltu stanza, kallinn minn. Og ég, lítill snáðinn, stanzaði og fór að líta í kring- um mig. Og þá gerðist það: Ég sá bein sem skolaðist upp að ströndinni, upp á hvítan sand- inn í Garðskagafjöru, nánast við fætur mér. Leggur úr lambi Þetta var lærleggur og ég hélt í fyrstu að þetta væri lærleggur úr lambi. En við nánari skoðun sá ég að það gat ekki verið vegna þess að leggurinn var nokkru lengri en svo. Eg tók upp legginn sem ég hélt vera og skoðaði. En þá fann ég að eitthvaðyar öðruvísi í fjör- unni, eitthvað hafði breytzt. Ég leit upp! Fjaran var full af fólki, karlmönnum. Þeir stóðu þarna allt í kringum mig, tugir manna í sjóstökkum. Þeir horfðu á mig og ég fann að þeir áttu eitt- hvert erindi við mig. Ég hélt á leggnum og horfði á þá undrandi en óhræddur. Einn þeirra tók sig út úr hópnum, horfði á mig og sagði: „Merci, mon petit gargon - þakka þér fyrir piltur minn." Og ég fann hvernig þessi maður horfði á mig með svolítið vonarblik í auga. IGARÐ- • • SKAGAFJORU EFTIR GYLFA GUÐMUNDSSON Eg tók upp legginn sem ég héltvera og skoðaði. En þá fann ég að eitthvað var öðruvísi í fjörunni, eitt- hvað hafði breytzt. Ég leit upp! Fjaran var full af fólki, karlmönnum. Þeir stóðu þarna allt í kringum mig, tug- ir manna í sjóstökkum. Þeir horfðu á mig og ég fann ________að þeir áttu eitthvert erindi við mig. _____ Eg horfði á legginn sem ég hélt á milli hand- anna. Og ég horfði einnig til karlanna í fjörunni og þó alveg sérstaklega á þennan mann sem talaði til mín á frönsku. Ég skildi í rauninni ekki nokkurn skapaðan hlut í hvað hann var að segja. Þó vissi ég einhvern veginn að hann var að þakka mér fyrir eitthvað. Útskálakirkja Ég gekk aftur af stað upp fjöruna, upp hvítan sandinn, yfir svolítinn malarkamb sem var efst og yfir hann og síðan af stað til baka. En í þetta skiptið fór ég ekki heim til tnín;fekólann í Garð- inum, heldur hélt ég áleiðis' aðskirkjunni minni, ÚtskálakirkJii,.Ég gekk fram, fijá Presthúsum eins og þau hétu og heita víst én'ri. Ég gekk nið- uryeginn að Útskálakirkju. Eg gekk að prestssetrinu og bankaði á dyr hjá séra Eiríki, prestinum mínum. Hann kom strax til dyra þótt hánótt væri. Hann horfði á mig svolitla stund og sagði svo: „Vinur minn, ég var að búast við þér. Þess vegna er ég full- klæddur. Ertu með legginn?" „Já," sagði ég. Hann kom út og sagði: „Vertu ekki hræddur, vinur minn. Komdu með mér út í kirkjugarð hérna austan við kirkjuna." Hann tók í höndina á mér og leiddi mig þennan stutta spöl niður í kirkjugarð. Við opnuðum hliðið. Það ískraði svolítið í því. Tungl óð í skýjum. Eg hélt á leggnum eins og verðmæti við brjóst mér. Við gengum inn um garðshliðið að kirkjunni og meðfram henni en beygðum síðan svolítið frá tvo þrjá metra niður í kirkjugarð- inn. Presturinn minn sagði: „Þessi leggur þarf að komast í vígða mold." „Já," sagði ég. „Eg veit það," og um leið og ég sagði þetta gerði ég mér grein fyrir að ég hafði ekki hugmynd um hvað átt var við þegar talað varumvígðamold. Engill i marmara Við gengum þarna um í skini af mána. I miðj- um kirkjugarðinum var hvítur engill sem hélt á litlu barni. Við gengum fram hjá englinum þar sem hann stóð í hvítum marmara. Presturinn leiddi mig í vesturhluta garðsins, bak við kirkjuna. Þar stansaði hann við gamla gröf. Á steininum stendur: „Margrjet Pálína Jóns- dóttir, móðir fjögurra barna, fædd 19. mars 1803, dáin 17. október 1840." Presturinn sagði: „Komdu með legginn." Presturinn benti mér á að grafa með hendinni svolitla leið niður í þessa gömlu gröf svo ég kæmi leggnum niður. Að því loknu settum við mold yfir og presturinn sagði: „Megi blessun hvfla yfir greftrun þinni. Megi sú sem hér hvflir taka þig í sátt í grafreitnum. Guðs blessun fylgi þér á nýjum vegum, franski vinur. Amen." Vinurfrá öðrum heimi Presturinn minn stóð upp og tók í hóndina á mér. Og það var einmitt þá sem það gerðist: Við litum upp. Fyrir framan okkur stóð maðurinn sem ég hafði hitt í Garðskagafjöru. Hann horfði á mig og sagði: „Merci" - og augun ljómuðu. Ég fann að ég hafði eignast vin úr öðrum heimi. Að því loknu hvarf þessi vinur, hann hvarf úr okkar heimi. Við gengum saman, ég og presturinn, til baka sömu leið. Þegar kom að prestssetrinu sagði hann við mig: „Þú varst sendiboði í nótt. Það eru fáir sem fá að njóta þess sem þú fékkst að njóta þessa dimmu vetrarnótt. Farðu nú heim, vinur minn, og leggstu í rúm- ið þitt. Farðu með bænirnar þínar og segðu við þann sem alltaf hlustar þegar þú ferð með bæn- ina þína, já, segðu þá við hann: „Þakka þér fyrir og ég hefi vissu um að þú hefur tekið vel á móti fransmanninum, vini mínum." „Þetta skal ég gera," sagði ég við prestinn og við kvöddumst innilega. Að þessu sögðu hvarf presturinn. Og loks þá áttaði ég mig á að prest- urinn var alls ekki séra Eiríkur Útskálaprest- ur. Þessi prestur var af öðrum heimi. Eg leit upp að prestssetrinu. Þar var ekkert ljós í glugga. Þar var enga hreyfingu að sjá. Égfékkstyrk Ég gekk svo til baka að skólanum mínum í Garðinum. Einhvern veginn hafði ég það á til finningunni allan tímann að ég væri ekki einn á ferð. Það var eins og ég fengi styrk frá ein- hverjum sem gekk með mér alla leið. Ég var aldrei hræddur, reyndar þvert á móti. Eg var ánægður og glaður. Eg fór heim. Amma mín og afi vöknuðu ekki. Þau vissu aldrei af þessu atviki. Ég sofnaði vært eftir að hafa farið með bænirnar mínar og vaknaði daginn eftir hress og kátur. Á hverju einasta ári í október um svipað leyti og þetta gerðist í æsku minni, vakna ég gjarn- an, læðist út, fer út í bflinn minn og ek að Út- skálakirkju og fer að leiðinu. Þið getið fundið þennan staðí grafreit í vesturhluta kirkju- garðsins við Útskálakirkju. Þar sjáið þið llklega við leiði gamla rós frá mér. Hún verður gjarnan ársgömul. Ég kem þarna einu sinni á ári. Frá þeirri stundu sem ég hitti þennan franska vin er ég aldrei einn á ferð. Hann fylgir mér hverja stund. Hann kemur með mér í hús, nokkrum mínútum á undan mér og gerir þá stundum vart við sig. Ég finn fyrir návist hans og það líkar mér vel því ég veit að hann gengur" með mér lífsbrautina á enda. Hann er verndari Höfundur er búsettur í Keflavík og er skólastjóri Njarðvíkurskóla. LESBÓK MORGUNBLAÐSINS - MENNING/LISTIR 23. SEPTEMBER 2000 1 3

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.