Morgunblaðið - 05.04.2004, Side 24

MINNINGAR
24 MÁNUDAGUR 5. APRÍL 2004 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Guðrún Sveins-dóttir fæddist á
Hvítsstöðum í Álfta-
neshreppi á Mýrum
4. ágúst 1920. Hún
lést á Sjúkrahúsi
Akraness 28. mars
síðastliðinn. Hún
var dóttir hjónanna
Sveins Skarphéðins-
sonar, bónda á
Hvítsstöðum, f. á
Fremri- Fitjum í V-
Húnavatnssýslu, 1.
ágúst 1882; hann
fórst í bifreiðarslysi
28. september 1955;
og Sigríðar Kristjánsdóttur, f. á
Síðumúla í Hvítársíðu í Mýrasýslu
14. október 1893, d. á Akranesi
12. mars 1976. Guðrún var elst
barna Sigríðar og Sveins, hin eru:
Áslaug, f. 30. apríl 1923, Guð-
Guðrún og Gústav skildu. Guðrún
og Gústav eignuðust fimm börn
þau eru: 1) drengur, f. á Ísafirði
29. júní 1942, d. 7. júlí sama ár. 2)
Ása, f. á Ísafirði 29. nóvember
1944, gift Birgi Þórðarsyni, dæt-
ur þeirra eru Guðrún, f. 16. maí
1963 og Sigríður Ragna, f. 9.
október 1974. 3) Guðmundur Þrá-
inn, f. á Ísafirði 18. ágúst 1951,
sonur hans er Gísli Björn, f. 4.
janúar 1988. 4) Ingibjörg, f. í
Borgarnesi 30. desember 1952,
gift Guðmundi Benjamínssyni,
börn þeirra eru Þórdís Anna, f.
17. apríl 1971, Guðrún Svava, f.
30. ágúst 1975 og Ásmundur Sig-
urjón, f. 29. mars 1981. 5) Sveinn
Svavar, f. í Borgarnesi 10. mars
1954 , kvæntur Elínu Kristínu
Helgadóttir, börn þeirra eru Þor-
valdur, f. 29. júlí 1979, Guðrún, f.
23. júní 1982 og Inga Helga f. 23.
júlí 1985. Langömmubörn Guð-
rúnar eru níu og langalang-
ömmubarnið eitt.
Guðrún verður jarðsungin frá
Borgarneskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
mundur, f. 11. desem-
ber 1926, d. 1984,
Þuríður Hulda, f. 25.
ágúst 1930, Þórey, f.
10. ágúst 1932 og
Ágúst, f. 12. ágúst
1935, d. 7. ágúst
1936.
Guðrún giftist 23.
maí 1942 Gústav Sig-
urgeirssyni múrara-
meistara, f. á
Kirkjubæ í Eyrar-
hreppi í Norður-Ísa-
fjarðarsýslu 5. nóv-
ember 1919, d. 25.
desember 1993. For-
eldrar hans voru Sigurgeir Sig-
urðsson skipstjóri á Ísafirði, f. 2.
apríl 1886, d. á Ísafirði 10. sept-
ember 1963 og kona hans Ingi-
björg Þórunn Jóhannsdóttir, f. 6.
desember 1891, d. 25. júní 1950.
Þegar þú komst í heiminn gréstu
en þínir nánustu voru glaðir.
Lifðu þannig að þegar þú ferð gráta þínir
nánustu en þú sjálfur verður glaður.
(S. Kierkegaard.)
Elsku mamma. Ég kveð þig í dag
með miklum söknuði, þú varst mér
svo kær og fórnaðir þér fyrir okkur
syskinin. Þú vannst úti allan daginn,
Þegar heim var komið, eftir langan
og erfiðann vinnudag, biðu þín heima
svangir munnar og lærdómur fyrir
næsta dag í skólanum, svo varð að
sauma og prjóna á okkur. Allt sem
þú gerðir í höndunum var snilldar-
verk, ég man eftir ein jólin fékk ég
köflótt pils og vesti, mér fannst ég
svo fín að ég réð mér varla fyrir kæti.
Það að vera ein með fjögur börn á
þessum tíma var ekki algengt og það
að halda þessum hóp saman var
kraftaverk, en það gekk með góðra
vina hjálp, hún Ása systir þín og
amma eiga þakkir skilið ásamt fleir-
um. Þegar ég stofnaði mína fjöl-
skyldu þá varst þú stór þáttur í lífi
okkar, áfram prjónaðir þú, saumaðir,
gerðir við föt og passaðir fyrir okkur
þegar þú komst vestur í heimsókn.
Oft komstu með nýbakaðar kleinur í
töskunni sem komst fljótt upp um,
heimilishundurinn Týra var fljót að
reka trýnið í töskuna og fá sinn
skammt eins og annað heimilisfólk.
Elsku mamma ég vildi að ég hefði
verið duglegri að heimsækja þig og
hefði verið lengur hjá þér daginn
sem þú kvaddir þessa jarðvist en það
þýðir ekki að fást um það nú.
Elsku mamma mín ég er stolt að
hafa átt þig sem móður, þú veittir
okkur allt sem þú gast og meira til.
Ég þakka starfsfólkinu á Dvalar-
heimilinu í Borganesi og Sjúkrahúsi
Akranes fyrir góða umönnun. Ég
kveð bestu og fallegustu mömmu í
heimi og þakka fyrir allt sem hún
hefur gert fyrir mig og mína fjöl-
skyldu.
Ef á mínum ævivegi
ástvinum ég sviptur er,
Guðs son mælir: „Grát þú eigi,
geymdir eru þeir hjá mér.
Aftur gefa þér skal þá,
þar sem hel ei granda má.“
(Vald. Briem.)
Þín dóttir
Ingibjörg
Elsku amma mín, þú varst einstök
kona. Þú varst sko AMMA! Þú hafðir
stórt og hlýtt hjarta, áttir alltaf til
tíma fyrir mig og mína, þolinmæði,
góð ráð og faðmlög og svo var vanga-
kotið þitt alltaf hlýtt, þar var gott að
kúra og útdeila tárum ef eitthvað
bjátaði á.
Elsku amma, hvað geri ég nú þeg-
ar þú ert farin? Þú hefur alltaf verið
til staðar. Það að vera elsta barna-
barnið þitt og það að hafa átt heima
hjá þér, elsku amma mín, fyrstu ævi-
árin mín, hefur mér alltaf þótt viss
forréttindi og tengja okkur sterkari
böndum.
Alltaf varst þú að sauma og prjóna
handa okkur krökkunum og hand-
bragðið var svo fallegt, þar var sko
ekki kastað til hendinni. Enda fylgd-
ist þú nú alltaf vel með hvernig frá-
gangurinn var á minni handavinnu
og ef ég hafði verið að flýta mér og
ekki vandað til verksins, þá horfð-
irðu yfir gleraugun þín og á mig og
spurðir: „Ertu nú alveg búin með
þetta, væna mín?“ Engar aðfinnslur
um að ég gæti betur, nei, ekki þú,
amma mín, en ég hef reynt að temja
mér það að hafa mína handavinnu
„að þínum hætti“.
Þolinmæðin þín, amma, var með
eindæmum þegar ég var að hringja
að vestan og vandræðast eins og t.d.
með sokkahælinn hér um árið, þá
hélt ég að þú myndir gefast upp á
mér! Nei, ekki aldeilis, þú prjónaðir
nokkra „prufuhæla“ og sendir í pósti
svo ég gæti séð þetta stig af stigi, þú
varst einstök, þetta hefði enginn gert
nema þú, amma mín. Annað eftir-
minnilegt atvik var þegar ég var al-
veg búin að klúðra ermi sem ég var
að reyna að sauma, þá var hringt í
þig og það endaði með því að þú
sagðir mér bara að „þukla og skoða“
ermina vel áður en ég færi að sofa, þá
kæmi lausnin til mín í draumaland-
inu og auðvitað var þetta rétt hjá
þér, amma mín, eins og öll önnur ráð
sem þú hefur gefið mér í gegnum ár-
in. Ráðið við því hvernig ég geti bak-
að og gefið fólkinu mínu pönnukökur
án þess að hafa pönnuna fasta við,
það bregst aldrei! En ég hef enn ekki
getað bakað kleinur með „putta-
bragðinu“ þínu, en ég skal sko ekki
gefast upp.
Elsku amma, það var alltaf hægt
að komast í létt skap við að tala við
þig, stutt í húmorinn og brosið þitt
sem var svo fallegt og glettnisglamp-
inn í augunum þínum smitaði út frá
sér.
Elsku amma mín, þú varst svo
glöð þegar þú vissir að ég væri á leið-
inni, en þú varst orðin svo veik þegar
ég kom til þín, en ég veit að þú vissir
af mér, þú opnaðir augun þín and-
artak, en þér var svo kalt, ég reyndi
að hlýja þér, en annar okkur æðri var
að undirbúa líkama þinn fyrir brott-
förina miklu og allt í einu varstu far-
in, allt búið, þá náði eigingirnin tök-
um á mér – sorgin – reiðin, og ég sem
átti eftir að segja svo margt. Elsku
amma, ég fékk þó að eiga yndislega
stund með þér, það var svo mikil ró
yfir þér, það var eins og þú svæfir og
varst svo falleg, ég fékk að faðma þig
í síðasta sinn og gráta í vangakotið
þitt. Elsku amma, þetta eru erfiðir
dagar, en ég reyni að hugga mig við
að núna líður þér betur.
Þú hefur oft í hönd mér haldið
horft í augu mín
aldrei svíkur, aldrei deyr
endurminning þín.
(Óþekktur höf.)
Sofðu rótt, elsku amma mín.
Þín
Guðrún.
Elsku amman mín, nú ertu farin.
Þetta tók fljótt af sem betur fer fyrir
þig.
Ég vil þakka þér fyrir allar góðu
stundirnar sem ég hef átt með þér og
hugulsemina sem þú sýndir mér. Það
var alltaf hluti af jólum og afmælum
að fá prjónavettlinga eða ullarsokka
svo þegar maður var polli sendir þú
manni nagla í boxi á vorin til að ég
gæti smíðað. Það er erfitt til þess að
hugsa þegar maður fer í gegnum
Borgarnes að það verður engin Guð-
rún amma til að taka á móti manni,
svo ánægð með allt og alltaf svo glöð.
Hláturinn, tístið, í þér verður alltaf í
huga mér.
Bless amma mín og takk fyrir allt,
ástarkveðja
Ásmundur.
Okkur langar hérna að segja
nokkur falleg orð um hana ömmu
okkar sem er farin. Gunna amma
skipaði stóran sess í lífi okkar og á
uppvaxtarárunum fórum við oft í
hemsókn til hennar í Borganes. Þeg-
ar við urðum eldri kíktum við oft við
hjá henni á leiðinni til eða frá
Reykjavík. Hún var alltaf tilbúin til
að gera allt fyrir mann, eins og þegar
hún saumaði á Guðrúnu fagurbleik-
an „Henson“ galla svo Þórdís gæti
fengið alvöru Henson galla og þar
með reddaði hún heimilisfriðnum
eins og svo oft áður, og oft eftir þetta.
Hún var einstök kona á margan hátt,
við viljum þakka fyrir allar þær góðu
stundir sem við fengum með henni
Gunnu ömmu og biðjum Guð um að
vernda sál hennar.
Guðrún og Þórdís.
Kveðja til ömmu.
Amma kær, ert horfin okkur hér,
en hlýjar bjartar minningar streyma
um hjörtu þau er heitast unnu þér,
og hafa mest að þakka, muna og geyma.
Þú varst amma yndisleg og góð,
og allt hið besta gafst þú hverju sinni,
þinn trausti faðmur okkur opinn stóð,
og ungar sálir vafðir elsku þinni
Þú gættir okkar, glöð við undum hjá,
þær góðu stundir blessun, amma kæra.
Nú hinstu kveðju hjörtu okkar tjá
í hljóðri sorg og ástarþakkir færa.
(Ingibjörg Sigurðardóttir.)
Takk fyrir allt, elsku langamma.
Ása Rut, Pálmar Freyr og
Birgitta Brá.
Elsku amma okkar og langamma.
Það er margs að minnast og margs
að sakna þegar kveðjustundin er
runnin upp. Mig langar til að þakka
þér fyrir allt það sem þú hefur veitt
mér þegar ég var barn, unglingur og
fullorðin kona. Ég var einmitt núna
um daginn að skrifa í dagbókina
mína um það hversu stórt hlutverk
ömmur hafa í að skapa æskuminn-
ingar barna. Og hvernig við svo sem
fullorðin notum þessar minningar til
að ylja okkur við. Og það er sko heil-
margt sem þú hefur fært mér í gegn-
um tíðina og þitt hlutverk er gríð-
arstórt þegar ég hugsa um
bernskuárin mín. Það voru yndisleg-
ir dagar sem ég átti iðulega eftir
skóla með þér eða í sumarfríum;
gönguferðirnar inn í Skallagríms-
garð þar sem við komum við í Jóns-
búð og keyptum kók og hraun til að
gæða okkur á á bekknum við gos-
brunninn. Ég finn hvernig ég slappa
af og þægileg öryggis- og gleðitil-
finning umlykur mig þegar ég hugsa
um þessar ferðir.
Það var líka margt sem þú kenndir
mér og þú sýndir mér ómælda þol-
inmæði í óþolinmæði minni þegar ég
kom með handavinnuna mína til þín
og leitaði eftir hjálp og ráðlegging-
um, sem fylgja mér enn. Það er svo
skemmtilegt að segja frá því að í
hvert sinn sem ég þræði nál í dag þá
heyri ég rödd þína segja við mig:
„Sigga mín, við setjum ekki svona
langan þráð í nálina, þetta kallast
letikellingaþráður.“
Það var stuttur tíminn sem Almar
og Alba Máney fengu með lang-
ömmu sinni. Þau litu alltaf mikið upp
til þín og þótti afar vænt um þig og
sokkarnir og vettlingarnir sem þú
gafst þeim voru í miklu uppáhaldi og
eru enn. „Og núna verðum við bara
að prjóna sokkana sjálf,“ sagði Al-
mar þegar honum var sagt að þú
værir farin til Guðs, og var mikið
niðri fyrir. Það sama á við um Söru
og Guðjón sem elskuðu þig jafn mik-
ið og kunnu vel að meta vettlingana
og sokkana sem langamma í Borg-
arnesi prjónaði. Við vitum að þér líð-
ur vel núna og í sorg okkar huggum
við okkur við þá vitneskju.
Þakka þér fyrir allt sem þú hefur
gefið okkur með ást þinni, hlýju
þinni og léttri lund.
Við elskum þig og minning þín lifir
í hjörtum okkar.
Nú ertu leidd, mín ljúfa,
lystigarð Drottins í,
þar áttu hvíld að hafa
hörmunga’ og rauna frí,
við Guð þú mátt nú mæla,
miklu fegri en sól
unan og eilíf sæla
er þín hjá lambsins stól.
(Hallgrímur Pétursson.)
Sigríður Ragna, Arnar, Almar,
Alba Máney, Sara og Guðjón.
Guðrún Sveinsdóttir var ein sú
hressasta manneskja sem Ísland
hefur alið, ætíð brosandi og glöð.
Hún sagði sjálf alla sína ævi að hún
væri aðeins 18 ára gömul, allavega í
anda þótt þessi líkami hennar væri
ekki alveg sammála því. Tók lífinu
létt og ég man hvað það var alltaf
gaman að heimsækja hana, ohhh
hvað mér fannst lyktin heima hjá
henni alltaf góð. Kræsingar borðað-
ar og drukkið epladjús með. Já, lang-
ömmur eru æðislegar. En lífið geng-
ur sinn hring, maður fæðist, lifir
lífinu og svo kemur að því að maður
fari á betri stað og þangað fór hún
Gunna amma áðan. Það sem mér
þykir leiðinlegast núna er hvað langt
er síðan ég sá hana síðast, ef maður
hefði bara gefið sér fimm mínútur til
að kíkja til hennar síðast þegar mað-
ur átti leið um Borgarnes ... já en
svona er þetta.
Takk, amma, fyrir allt sem þú
veittir mér í lífinu, fyrir pönnukök-
urnar, prjónuðu vettlingana og sokk-
ana og fyrir hlýjuna sem þú barst í
hjarta þínu og varst ekki hrædd við
að sýna. Megir þú eiga sæluríka
daga á himnum þar sem ég veit að þú
getur verið 18 ára það sem eftir er.
Þinn
Birgir Þór.
Hún Guðrún Sveinsdóttir er dáin.
Satt að segja veldur mér nokkrum
erfiðleikum að rifja upp kynni og
samskipti fjölskyldna okkar sem alla
tíð hafa verið svo náin og full ástar og
vináttu.
Hún varð fyrir þeirri sáru reynslu
að maðurinn, sem hún hafði lagt ást
sína á og að sjálfsögðu helgað fyr-
irfram allt sitt líf um leið, yfirgaf
hana með börnin yngstu ómálga og
svo var skilnaðurinn alger og sárs-
aukafullur, að yngstu börnin fengu
aldrei að kynnast neinum föður.
Álíka þessari lífsreynslu hefur víst
marga konuna brotið svo niður að
hún biði þess aldrei bætur, en hún
Guðrún brotnaði ekki og þeir sem
næst henni stóðu gátu með sanni
fullyrt að enginn fékk séð hana einu
sinni bogna.
Hún lifði sjálfsagt engu sældarlífi,
en aldrei held ég að hún hafi nokkurt
sinn borið kvartanir eða vandræði
neinskonar í nokkurs manns eyru,
þvert á móti var hún ávallt brosandi
og kát þegar fjölskyldurnar hittust.
Við sem þekktum hana og aðstæð-
ur hennar þetta tímabil ævinnar,
meðan börnin voru enn svo lítil að
hún gat varla með góðu móti stundað
vinnu utan heimilis, við munum það
vel að hún kvartaði fyrir það fyrsta
aldrei, hún lét aldrei neinn biturleika
í ljós eða á því bera að hún ekki hefði
nóg af öllu og heldur fannst manni,
þegar maður hugsar til þessara ára
að hún hafi frekar en hitt virkað sem
veitandi en þiggjandi.
Þessi árin var ekki mikið um vinnu
fyrir ófaglært fólk, en góðir menn
sem gátu gert góða hluti, réðu hana í
vinnu í naglaverksmiðjunni sem þá
var tiltölulega nýtt fyrirtæki í Borg-
arnesi.
Eflaust hafa þessir ráðamenn
reiknað með að þetta góðverk myndi
ekki skila þessu fyrirtæki mikilli
þénustu, miklum gróða, slíkt vinnu-
afl, einstæð móðir með mörg smá-
börn á framfæri, alla þá vandræða-
súpu sem fylgja hlaut, alla
veikindadaga og vandræðaskap, ei-
lífir frídagar og basl.
GUÐRÚN
SVEINSDÓTTIR
Elskuleg móðir mín og systir okkar,
MARGRÉT ÁRNADÓTTIR
hjúkrunarfræðingur,
Vallarási 4,
Reykjavík,
lést föstudaginn 2. apríl.
Ögmundur Haraldsson
og systkini hinnar látnu.
Eiginmaður minn,
EGGERT THORBERG BJÖRNSSON
skipstjóri
frá Arney,
Stykkishólmi,
sem lést á St. Franciskusspítala Stykkishólmi,
verður jarðsunginn miðvikudaginn 7. apríl kl.
14.00 frá Stykkishólmskirkju.
Unnur Lára Jónasdóttir,
Ásgeir Árnason, Katrín Pálsdóttir,
Guðrún B. Eggertsdóttir, Jóhannes Ólafsson,
Jóhann G. Eggertsson,
Unnsteinn L. Eggertsson, Halldóra Halldórsdóttir
og barnabörn.