Morgunblaðið - 05.04.2004, Qupperneq 25

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MÁNUDAGUR 5. APRÍL 2004 25
En þetta fyrirtæki varð ekki fyrir
skakkaföllum eða vandræðum við að
ráða Guðrúnu Sveinsdóttur í vinnu.
Í stuttu máli varð hún strax frá
fyrsta degi í þessari erfiðu vinnu, í
pökkuninni, sá fullkomni starfskraft-
ur, svo vinsæl og stóð að öllu leyti
fyrir sínu, hana vantaði aldrei til
vinnu af neinum sökum og hún bað
aldrei um frí til neinna bjargráða í
vandræðum eða veikindum eða ann-
ars vegna barna eða annarra mála.
Hún starfaði þarna lengi, en svo
seinna vann hún við sauma og
prjónaskap hjá fyrirtæki sem lengi
var starfrækt í Borgarnesi.
Hún hafði frá byrjun þann hæfi-
leika að gera alltaf mest úr því sem
öðrum fannst hægt minnst og hún
skipulagði svo sitt heimili og sínar
aðstæður allar að aldrei brást neitt
og aldrei var um nein vandræði að
ræða.
Ég er ekki að halda fram að þessi
ár hafi ekki verið erfið fyrir Guð-
rúnu. En ég er að segja það og þykist
vita nokkuð til, að við, hennar nán-
ustu fundum aldrei fyrir að henni liði
neitt illa eða hana vantaði neitt.
Börnin hennar ólust öll upp hjá
henni á litla heimilinu hennar og
sama fannst manni, að þeim liði að
öllu leyti vel og vantaði ekkert til.
Eftir að þau höfðu stofnað sín
heimili og flutt sum í aðra landshluta,
var hún samt oftast umsetin börnum,
barnabörnum og einhverjum barna-
barnabörnum og naut ævinnar eins
og tök voru en nokkuð heilsubiluð
seinustu árin.
Hún bjó lengst alein í sínu litla
húsi og hafði þá gistingu fyrir börn
eða barnabörn og annað skyldfólk
sem droppaði stundum inn á leið um
Borgarnes.
Seinustu árin bjó hún svo á Dval-
arheimilinu í Borgarnesi.
Hún var sannarlega drottning
ættarinnar og líf hennar, þó erfitt
væri um tíma, færði henni þá ham-
ingju að skila landinu stórum hóp af
góðu og elskulegu dugnaðar- og
sómafólki sem við fjölskyldan send-
um hlýjar samúðarkveðjur við burt-
köllun hennar.
Helgi Ormsson.
Með fáeinum orðum vil ég kveðja
elskulega frænku mína Guðrúnu
Sveinsdóttur sem verður jarðsungin
í Borgarneskirkju í dag. Gunna
frænka var einstaklega glettin og
skemmtileg kona, hún var ein af
þessum hvunndagshetjum sem
þurftu að vinna hörðum höndum alla
tíð og sjá um hús og heimili líka. Hún
upplifði sinn skerf af erfiðleikum í líf-
inu, ekki síst er hún stóð uppi ein
með fjögur ung börn. Á þeim tíma
var samfélagshjálpin kannski ekki
eins mikil og í dag og fólk varð ein-
faldlega að bjarga sér. Frænka mín
gerði það svo sannarlega, hún sá ein
fyrir fjölskyldunni og vann við það
sem bauðst og oftar en ekki var það
erfið vinna. Þegar hún veiktist af
krabbameini fyrir rúmum tuttugu
árum tók hún því með æðruleysi, fór
í aðgerð og náði sér að fullu á eftir.
Hún var ótrúlega sterk og dugleg og
kom krökkunum sínum upp með
miklum sóma.
Það var þó aldrei eins mikið að
gera hjá Gunnu Sveins, eins og eftir
að hún komst á eftirlaun, hún ferðað-
ist heilmikið, var sívinnandi við
handavinnu og föndur en ekki síst
studdi hún börnin sín og barnabörn
alla tíð og fylgdist með hverju þeirra
fótmáli. Hún vildi sjá um sig sjálf og
bjó ein í húsinu sínu þar til fyrir
tveimur árum en þá kom í ljós að hún
hafði áður pantað sér pláss á Dval-
arheimilinu, ef svo ólíklega vildi til að
hún þyrfti á því að halda einhvern-
tímann! Hún ætlaði ekki að vera öðr-
um byrði hún frænka mín en það
dásamlegasta við hana alla tíð var
húmorinn, hún var létt í lund og sá
alltaf spaugilegu hliðarnar á öllu og
gerði þannig lífið svo miklu skemmti-
legra fyrir okkur hin.
Hennar verður sárt saknað en við
hugsum til hennar með bros á vör og
þakklæti í huga og óskum henni
góðrar ferðar.
Frændsystkinum mínum, Ásu,
Þráni, Ingu, Sveini og fjölskyldum
þeirra sendi ég innilegar samúðar-
kveðjur.
Sigríður S. Helgadóttir.
✝ Jón Guðmunds-son fæddist á Ei-
ríksstöðum í Svart-
árdal í Austur--
Húnavatnssýslu 16.
september 1935.
Hann varð bráð-
kvaddur að kvöldi
28. mars síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru Guðmundur
Sigfússon, f. 20. maí
1906, d. 27. mars
1993, og Guðmunda
Guðmundsdóttir, f.
19. október 1908, d.
30. júlí 1937. Syst-
kini Jóns eru Óskar Eyvindur, f.
24. maí 1932, d. 4. janúar 1954,
Sigfús Kristmann, f. 4. júlí 1934,
og Guðmunda, f. 7. mars 1937.
Systkini hans samfeðra eru Er-
lingur Snær, f. 3. september
1939, Pétur, f. 17. ágúst 1945,
Ingibjörg Guðlaug, f. 7. júní
1948, Ragnheiður, f. 16. desem-
ber 1948, Þorbjörn f. 25. sept-
ember 1949, Guðrún Sóley, f. 11.
desember 1950 og Eyjólfur, f. 16.
júlí 1953.
Jón kvæntist hinn 2. septem-
ber 1962 eftirlifandi eiginkonu
sinni, Steinunni Ingimundardótt-
ur kennara f. 11. ágúst 1938. Þau
stofnuðu heimili sitt í Kópavogi
og eignuðust tvær dætur. Þær
eru: 1) Harpa, kenn-
ari og rithöfundur,
f. 16. júlí 1965, gift
Kristni Jóhanni
Níelssyni, tónlistar-
skólastjóra. Börn
þeirra eru Telma
Björg (dóttir Krist-
ins af fyrra sam-
bandi), Ragnar, og
Þórhildur Steinunn.
2) Svala, fjölmiðla-
fræðingur og nemi í
stjórnmálafræði, f.
27. nóvember 1966.
Jón lauk búfræði-
prófi frá Bænda-
skólanum á Hólum og varð
meistari í rafvélavirkjun frá Iðn-
skólanum í Reykjavík. Hann
starfaði lengi hjá rafvélaverk-
stæðinu Rafver hf. en undanfarin
ár starfaði hann hjá Rafmagns-
veitu Reykjavíkur og síðar Orku-
veitu Reykjavíkur. Jón var hesta-
maður og var hann
gæðingadómari á hestamanna-
mótum í áraraðir. Einnig söng
hann í kórum frá barnsaldri og
tók meðal annars þátt í óperu-
sýningum og flutningi stærri
kirkjulegra verka hér á landi og
erlendis.
Útför Jóns fer fram frá Digra-
neskirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Þú varst tæplega tveggja ára
þegar óvænt örlög gripu inn í líf
þitt, er móðir þín lést. Þú mundir
ekki eftir henni, en mundir vel þeg-
ar bíllinn ók úr hlaði er hún var
flutt niður á Blönduós.
Á vordögum 1960 komst þú heim
á Eiríksstaði kvöldið áður en Karla-
kór Bólstaðahlíðarhrepps ætlaði í
söng- og skemmtiferð til Austur-
lands. Þú ákvaðst að skella þér með
og þar tóku örlögin aftur í taumana.
Á dansleik í Egilsstaðaskógi hitt-
umst við, en ég var þá starfandi við
sundkennslu á Eiðum. Tveimur ár-
um síðar giftum við okkur og var
það gæfa mín að eiga þig og dæt-
urnar.
Í þriðja sinn komu örlögin óvænt
inn í líf þitt og nú greiddu þau
þungt högg. Við höfðum farið á tón-
leika og hitt þar frændur og kunn-
ingja. Þaðan lá leið þín til hestanna
þinna að gefa þeim kvöldgjöfina, en
þar lauk ævi þinni fyrirvaralaust.
Hvíl þú í friði.
Vor sál er himnesk harpa helgum guði
frá.
Vér lifum til að læra að leika hana á.
Og þeir sem ljúfast leika þau lög sem
Drottinn ann.
Við komu dauðans kallar í kóra sín hann.
(Sr. Gunnar Árnason.)
Steinunn.
á leiðarenda
lítil kapella
þar kveiki ég
á hvítu kerti
fyrir þig sem fórst
og gleymdir
að kveðja
(Ingibjörg Haraldsdóttir.)
Það er óhætt að segja að pabbi
hafi lifað tímana tvenna. Hann
fæddist í torfbæ á Eiríksstöðum í
Svartárdal og ólst þar upp í stórum
systkinahópi. Síðar flutti hann til
höfuðborgarsvæðisins, en alltaf leit-
aði hugurinn norður.
Skólaganga pabba í sveitinni var í
höndum farkennara, en þrátt fyrir
stopult grunnskólanám gekk honum
vel í skóla. Þannig hóf hann bú-
fræðinám í Bændaskólunum á Hól-
um á miðjum vetri og náði að vera
efstur á prófi um vorið. Hugur hans
stóð til háskólanáms, en þess í stað
las hann utanskóla við Iðnskólann í
Reykjavík og lauk þaðan prófi í raf-
vélavirkjun.
Pabbi byrjaði að syngja í kirkju-
kór Bergstaðakirkju á barnsaldri
og söng þar ásamt bróður sínum
Sigfúsi. Þeir áttu ekki langt að
sækja söngáhugann, því Guðmund-
ur afi var einn af stofnendum
Karlakórs Bólstaðahrepps ásamt
bróður sínum Pétri, og Guðmunda
amma stjórnaði fyrstu tónleikum
kórsins.
Söngurinn var alltaf snar þáttur í
lífi pabba og hann söng með hinum
ýmsu kórum. Í stað Bítlanna eða
harmonikkulaga hljómaði kórsöng-
ur á heimilinu og við lærðum með
honum heilu aríurnar og kaflana úr
kórverkum. Pabbi tók einnig þátt í
uppfærslum á óperum og oft feng-
um við systurnar að vera baksviðs
og fylgjast með á æfingum eða á
tónleikum.
Auk kórstarfsins var hesta-
mennskan hans líf og yndi, enda
ólst hann upp við hrossarækt. Alltaf
var það viðburður þegar hrossin
voru tekin í hús, og á sumrin var
farið á hestamannamót þar sem
pabbi var oftar en ekki gæðinga-
dómari. Fjölskyldan fór líka tals-
vert í útilegur og það var gaman að
ferðast með pabba um landið, því
hann þekkti svo vel söguna og gat
sagt okkur hvaða atburðir tengdust
þeim slóðum sem við fórum um.
Pabbi var afskaplega vel lesinn
og hann safnaði bókum, sérstaklega
ljóðabókum og sagnfræðiritum.
Hann var hagmæltur og átti auðvelt
með að setja saman smellnar vísur,
þó hann væri ekki mikið fyrir að
flíka þeim. Hann taldi sig ekki sér-
staklega handlaginn, en það var
sama hvort leggja þurfti parket,
flísaleggja eða gera við bíl, allt
gerði hann jafnvel. Hann var líka
afar greiðvikinn og taldi aldrei eftir
sér að leggja öðrum lið.
Sveitapilturinn úr Svartárdalnum
fór víða um heiminn á ævinni. Hann
og mamma fóru fyrir tæpum 40 ár-
um í heimsreisu með Karlakór
Reykjavíkur og í þeirri ferð komu
þau meðal annars til Egyptalands.
Fyrir fjórum árum fór ég með
pabba og mömmu á gamlar slóðir
til Egyptalands, og var það ein
skemmtilegasta ferð sem ég hef
farið í. Við pabbi töluðum einnig um
að fara einhvern tímann saman til
Mexíkó, lands sem ég hafði komið
nokkrum sinnum til en hann aldrei.
Fyrir tæpum sex árum keypti
pabbi sumarbústaðaland nálægt
Laugarási í Biskupstungum og gaf
mömmu í sextugsafmælisgjöf. Þau
reistu lítinn bústað og eyddu þar
mörgum helgum og sumarfrísdög-
um. Þar ætluðu þau líka að eyða
páskunum þetta árið, en ekkert
varð úr þeim áformum.
Þegar ég kvaddi pabba minn eftir
jólafrí á Íslandi datt mér ekki í hug
að ég myndi ekki sjá hann aftur á
lífi. Pabbi talaði stundum um það að
hann vildi ekki verða sjúklingur og
honum varð að ósk sinni. Hann
eyddi síðasta deginum eins og hann
lifði, með mömmu, tónlistinni og
hestunum.
Ég minnist pabba eins og hann
var þegar ég sá hann á Keflavík-
urflugvelli um jólin. Hávaxinn og
grannur í gallabuxum og leður-
jakka, léttur í hreyfingum og fullur
af lífskrafti. Þó að hann væri kom-
inn vel yfir sextugt leit hann út fyr-
ir að vera um áratug yngri. Þannig
vil ég muna hann, alltaf.
Svala
Stundum er erfitt að skilja þetta
líf og takast á við veruleika hvers-
dagsins. Engin trygging er fyrir því
að morgundagurinn innihaldi ekki
áfall og sorg. Þegar tilkynning
barst um að Jón bróðir væri farinn
og það hefði gerst eins og hendi
væri veifað var maður svo óvarinn.
Enginn hafði reiknað með að komið
væri að kveðjustund.
Á slíkri stundu leitar hugurinn til
þess liðna, fyrst norður í Svartárdal
þar sem við ólumst upp í stórum
systkinahópi. Þegar ég man fyrst
eftir Jóni var hann farinn að taka
ábyrgð á búrekstri á Eiríksstöðum
með föður okkar og gekk til þeirra
starfa með sama áhuga og eljusemi
sem einkenndi hans störf alla tíð.
Ein af æskuminningunum eru
hrossin hans Jóns en hann hafði
snemma áhuga á hestum. Sá áhugi
fylgdi honum meðan hann lifði og
hans síðasta verk var að fara í hest-
húsið. Hann átti snemma góða
hesta og það mótaði hann sem
hestamann og gerði það að verkum
að hann átti erfitt með að þola
hross sem ekki höfðu hæfileika.
Hann hafði hinsvegar þolinmæði til
að bíða eftir því besta hjá hestinum
ef hann hafði trú á að hæfileikarnir
væru til staðar og uppskar oft sam-
kvæmt því.
Tónlist höfðaði sterkt til Jóns og
var hann þátttakandi í allmörgum
kórum. Hann gerði miklar kröfur til
flytjanda og þoldi illa óvandaðan
flutning, oft fannst manni hann vera
nokkuð harður í dómum sínum, en
það stafaði af hversu næmt eyra
hann hafði fyrir tónlist.
Það var gaman að ræða um bók-
menntir við Jón, hann las alla tíð
mikið, var vel að sér og hafði
ákveðnar skoðanir bæði á höfund-
um og stíl. Síðast þegar við hitt-
umst áttum við smá umræðu um
Njálu. Ég reyndi að standa mig og
hafa skoðun á öllu sem um var rætt
en hefði betur látið ógert. Í forn-
sögum var hann á heimavelli og
þekkti þær út og inn, ég hinsvegar
lítið lesinn en hafði nýlokið við að
sjá kvikmynd um valda kafla úr
Njálu.
Jón var fyrst og fremst góður
faðir og vinur þeirra sem fengu
tækifæri til að kynnast honum.
Hann reyndist öllum vel sem leit-
uðu til hans og hafði sterka réttlæt-
iskennd bæði gagnvart sjálfum sér
og öðrum. Hann þoldi ekki óheið-
arleika og gerði ríkar kröfur til
þeirra sem tóku að sér ábyrgð í
samfélaginu. Hann hafði sterka fé-
lagslega vitund og sérhagsmunapot
á kostnað samfélagsins var eitur í
hans beinum Það er gott að hafa
fengið tækifæri til að njóta sam-
vista við góðan bróður á langri sam-
leið og eiga góðar minningar þar
sem ekkert skyggir á. Það er því
erfitt að þurfa að kveðja og sárt að
sætta sig við að sú samleið verður
ekki lengri. Ég sendi Steinunni,
Hörpu og Svölu mínar innilegustu
kveðjur á erfiðri stund.
Þorbjörn Guðmundsson.
Höggdofa yfir óvæntri dánar-
fregn um vin okkar Jón Guðmunds-
son sendum við Steinunni, börnum
og öðrum aðstandendum hugheilar
samúðarkveðjur, þar sem við verð-
um ytra á útfarardegi hans.
Jón þekktum við fyrst sem söng-
félaga í tenór Pólýfónkórsins, og
Steinunni þaðan raunar líka, síðan
sem hestamann í Kópavogi, og hana
sem samkennara. Loks kom sér vel
að eiga hann að, þegar á bjátaði í
rafmagni. Í þessum hlutverkum
kom hann fyrir sem samnefnari
flests hins besta í fari og inngróinni
menningu hins íslenska sveita- og
alþýðumanns, ætíð fullur hógværð-
ar og frétta af mönnum og mál-
efnum, söngmennt og hestaíþrótt-
um. Segir það ekki nokkuð, að við
skyldum fara að sakna þess, að eitt-
hvað yrði að rafmagninu?
Blessuð sé minning hans og
blessun huggunar yfir fjölskyld-
unni.
Rósa og Bjarni Bragi.
Vor sál er himnesk harpa helgum Guði
frá
við lifum til að læra að leika hana á.
Og þeir sem ljúfast leika, þau lög sem
Drottinn ann,
við komu dauðans kallar í kóra sína hann.
(G.Á.)
Lífsharpan hans bróður míns
hafði ljúfan hljóm. Mikið hefur
himnaföðurnum legið mikið á að fá
hann í kórinn sinn, að kalla hann
svona snöggt til sín. Og víst er að
hann verður liðtækur þar sem ann-
ars staðar.
Jón var alinn upp við söng frá
frumbernsku, því að á æskuheimili
okkar var sungið flesta daga. Hann
gekk til liðs við Karlakór Bólstaðar-
hlíðarhrepps um leið og hann hafði
aldur til og söng hann meðal annars
með honum bæði sem einsöngvari
og í kvartett. Jón hafði fallega ten-
órrödd og var einstaklega lagviss
og smekkmaður á söng og var því
eftirsóttur kórmaður. Eftir að hann
flutti suður yfir heiðar lagði hann
ýmsum kórum lið og var vel liðtæk-
ur hvar sem hann fór.
Jón hafði yndi af góðum bókum
og átti mikið af þeim. Hann safnaði
t.d. bókum eftir sveitunga okkar,
sem er skemmtilegt safn. Og engan
hef ég þekkt sem var hraðlæsari en
hann, en mundi samt allt sem hann
las. Hann var einstakur námsmaður
og þegar hann var á Bændaskól-
anum á Hólum tók hann hæsta próf
sem þá hafði verið tekið við skól-
ann.
Eitt af hans áhugamálum var
hestamennska, sem veitti honum
mikla ánægju. Hann var um langt
skeið dómari á gæðingamótum og
þar sem annars staðar kom fram
samviskusemi og réttlætiskennd
sem einkenndi hann öðru fremur.
Það var gott að alast upp með
Jóni, hann passaði vel upp á litlu
systur. Ef bræðurnir hlupu á undan
þá sneri hann við og náði í mig svo
ég væri ekki skilin eftir. Og eins
þegar við duttum í vök í bæjar-
læknum, þá lá hann hálfur á kafi en
hélt mér uppúr svo ég blotnaði
ekki. Þetta var hans venja, að
hjálpa minnimáttar.
Einn sólbjartan sumardag, heima
á Eiríksstöðum, gekk Jón að eiga
eftirlifandi eiginkonu sína, Stein-
unni Ingimundardóttur. Dagurinn
var fagur og gaf fyrirheit um fram-
tíðina. Eftir að þau stofnuðu heimili
í Kópavogi, stóð það öllum í fjöl-
skyldunni opið og öllum var tekið af
sömu alúð. Jón var einstakur heim-
ilisfaðir og mikil var gleðin þegar
barnabörnin komu. Það er sárast að
þau skuli ekki fá að njóta síns frá-
bæra afa lengur.
Elsku Steinunn, Harpa og Svala;
megi minning um einstakan mann
létta ykkur söknuðinn og hjálpa
ykkur að takast á við lífið án hans.
Ég er þakklát fyrir að hafa átt
hann sem bróður.
Guðmunda Guðmundsdóttir.
JÓN
GUÐMUNDSSON
Minningargreinum þarf að
fylgja formáli með upplýsing-
um um hvar og hvenær sá sem
fjallað er um er fæddur, hvar
og hvenær dáinn, um foreldra
hans, systkini, maka og börn og
loks hvaðan útförin verður gerð
og klukkan hvað. Ætlast er til
að þetta komi aðeins fram í for-
málanum, sem er feitletraður,
en ekki í greinunum sjálfum.
Formáli
minning-
argreina