Pressan - 21.09.1989, Blaðsíða 5

5
r fr-'-t . ro'-vjif.'.’ ■'
Fimmtudagur 21. sept. 1989
ALLTSEM ÞÚ VISSIR EKKIUMKA
, 3
NÆRMYND AF ÍSLANDSMEISIURUNUM OG ÞJÁLFARA ÞEIRRA
Siðastliðinn laugardag varð tima-
mótaviðburður i íslenskri iþróttasögu:
Akureyringar hlutu i ffyrsta sinn íslands-
meistaratign i knattspyrnu og islenskum
iþróttaunnendum varð skyndilega Ijóst
að þeir hafa eignast fframúrskarandi
knattspyrnuþjólfara sem er Skagamað-
urinn Guðjón Þórðarson, litrikur og
ódrepandi baróttujaxl sem þegar vel er
að góð hefur unnið einstætt affrek i þjólf-
un með faglegan metnað og jórnvilja að
vopni.
En hverjir eru þessir KA-menn og hver
eru leyndarmólin á bak við meistaratitil-
inn sem þeir unnu þvert ofan i allar
raunhæfar spór?
Og hver er kraftaverkamaðurinn Guð-
jón Þórðarson?
EFTIR ÁGÚST BORGÞÓR SVERRISSON
Liðsandinn:
Samstaða og
geggjaður húmor
Steingrímur Birgisson er varn-
armaður í liðinu og hefur leikið 8 ár
með því. Hann hefur kynnst botn-
baráttu og því að falla í 2. deild en
aldrei áður staðið í toppbaráttu.
Eins og aðrir leikmenn KA er hann
þeirrar skoðunar að tilkoma Guð-
jóns Þórðarsonar hafi ráðið úrslitum
um árangur liðsins því honum hafi
tekist að fá menn til að trúa því að
þeir gætu orðið bestir, en slíkt er
ekki lítil hugarfarsbreyting hjá
mönnum sem aldrei hafa náð
góðum árangri áður.
„Áður fyrr hafði liðið tilhneigingu
til að brotna niður um leið og það
varð fyrir áfalli. Núna höfum við
lært að berjast áfram og láta ekki
mótlætið buga okkur. Fyrir næstsíð-
asta leikinn gegn Val áttum við tök
á að ná álitlegri forystu í mótinu
með sigri í þeim leik. Eg verð að við-
urkenna að ég hef líklega aldrei á
ævinni orðið jafnstressaður og þá.
Við náðum aðeins jafntefli gegn Val
en fyrir síðasta leikinn gegn IBK var
mannskapurinn miklu afslappaðri.
Ástæðan var sú að þá var það að-
eins möguleiki að sigur færði okkur
titilinn þar sem FH þurfti að tapa
fyrir Fylki. í þessum leik höfðum
við því allt að vinna og vorum meira
grimmir en stressaðir og ákveðnir í
að gera okkar besta."
Steingrímur sagði að hin fræga
hjátrú knattspyrnumanna væri ekki
síður ríkjandi hjá KA en öðrum lið-
um. „Sumir eru ötrúlega hjátrúar-
fullir en aðrir hlæja að þessu. Sjálfur
telst ég óneitanlega í hópi þeirra
hjátrúarfullu. Klassísku dæmin eru
þau að vilja alltaf nota sama snag-
ann í búningsklefanum og sömu
peysuna í hverjum leik. En þetta get-
ur tekið á sig frumlegri myndir.
Erlingur Kristjánsson fyrirliði lét
t.d. ekki klippa sig í allt sumar en
fyrir leikinn gegn Val var hárið
komið niður í augu svo hann neydd-
ist til að láta skerða það. Það fór lika
svo að við náðum bara jafntefli við
Val. Það er annars mjög útbreitt
meðal hjátrúarfullra knattspyrnu-
't?
manna að láta ekki klippa sig fyrir
leik. Sumir koma sér upp einhvers
konar hjátrúarrútínu og gera alltaf
sömu hlutina á sama tima á leikdög-
um; t.d. borðar maður kannski alltaf
sama matinn á sama tíma. Svo ef illa
gengur í leiknum er rútínunni
breytt."
Steingrímur rómaði liðsanda KA-
manna og sagði að léttleikinn væri
í fyrirrúmi ásamt ansi sérstökum
húmor. „Rifrildi þekkjast varla í
hópnum. Það er yfirleitt mjög létt
yfir mönnum fyrir leiki. Það er hins
vegar mikið skap í liðinu og menn
verða reiðir eftir tapleiki. En það
brýst ekki fram í rifrildi. Menn eru
strax stoppaðir af með það ef þeir
byrja á einhverju."
Bjarni Jónsson, sem leikur
margar stöður í liðinu, sagði að Guð-
jón þjálfari hefði bæði breytt liðinu
tæknilega og hugarfarslega. „Liðið
er orðið léttlei kandi og spilið
skemmtilegt en jafnframt því er líka
nokkuð um mjög likamlega sterka
menn, þannig að þetta er skemmti-
leg blanda af léttleika og likams-
styrk.
Við vorum jójó-lið áður en Guðjón
tók við okkur í fyrra. Besti árangur
KA fram að því var 6. sæti en oftast
höfðum við flakkað á milli 1. og 2.
deildar. Það voru því margir okkar
dálítið litlir í sér þegar Guðjón kom
til skjalanna en hann hefur verið
óþreytandi við að tala í okkur sjálfs-
traust og metnað."
Bjarni tók í sama streng og Stein-
grímur um liðsandann hjá KA:
„Þetta er léttur hópur. Samstaðan er
mikil og við hvetjum hver annan.
Það er lika þannig að liðið er mjög
jafnt úti á vellinum og helsti munur-
inn frá því áður er sá að miklu meiri
breidd er í liðshópnum en hefur ver-
ið. Margir eru um að skora mörkin
og liðið verður ekki fyrir miklu áfalli
„Sumir eru ótrúlega
hjátrúarfullir.
Fyrirliðinn lét t.d.
ekki klippa sig í allt
sumar. . .“
þó einn maður meiðist. Það kemur
annar í hans stað.
Það er óhætt að segja að húmor-
inn hjá liðinu sé dálitið sérstakur og
illskiljanlegur fyrir utanaðkomandi.
I því sambandi má nefna dæmi um
Ormar Orlygsson, sem skipti yfir
í Fram síðasta sumar en gekk aftur
til liðs við okkur í vor. Honum leist
hreint ekki á blikuna þegar hann
kom aftur og hélt að við værum
orðnir eitthvað skrýtnir þegar
brandararnir byrjuðu að fjúka í
kringum hann.“
Aðeins örfáir KA-manna eru
komnir með fjölskyldu en flestir
þeirra eiga þó kærustur. 7 af fasta-
mönnum liðsins stunda nám við Há-
skóla Islands og eru því fyrir sunnan
á veturna.
Leikmennirnir halda nokkuð hóp-
inn utan æfinga og leikja. Þeir hitt-
ast oft og borða jafnvel saman. Hinn
sérstæði KA-húmor nær hins vegar
hámarki fyrir og eftir æfingar. Hann
felst mikið til í orðaleikjum. Menn
reyna að finna höggstað hver á öðr-
um með því að snúa út úr og þykjast
misskilja allt sem hinir segja ef
nokkur möguleiki er á að finna
veilu í orðalaginu. Stundum hefur
þessi glettni beinst gegn þjálfaran-
um, Guðjóni Þórðarsyni, ekki síst
þar sem hann á til að nota dálítið
sérstakt orðfæri þegar hann segir
mönnum sínum til á æfingum. Þeg-
ar leikmenn hita upp með hlaupum
í byrjun æfingar stendur hann vana-
lega í nokkurri fjarlægð frá þeim en
þegar hann vill að þeir hætti hlaup-
unum segir hann „Allir inn í hús‘\og
meinar að þeir eigi að hlaupa yfir til
sín. „Einu sinni brá liðið á leik og við
hlupum allir sem einn beint inn í
íþróttahús," sagði Steingrímur Birg-
isson. Anthony Karl Gregory,
markahæsti leikmaður KA í sumar,
sagði að Guðjón tæki svo til orða
þegar hann vildi að hópurinn hlypi
hratt á æfingu án þess að taka á
sprett: „Hlaupa þrjá/fjórðu.“ — „Við
höfum stundum ekki getað stillt
okkur um að misskilja þessa al-
gengu skipun og hlaupa þá % hlutar
af hópnum til Guðjóns en afgangur-
inn verður eftir og hreyfir hvorki
legg né lið. Annars eru þessir brand-
arar ekki mjög fyndnir þegar maður
segir frá þeim. Og reyndar byrjaði
þetta með því að tveir menn úr lið-
inu fóru í keppni um hvor þeirra
gæti sagt lélegasta brandarann.
Smám saman þróaðist þetta út í ei-
lífa útúrsnúninga þannig að oft þora
menn varla að opna munninn, því ef
það er ekki tipptopp sem þeir láta út
úr sér rignir yfir þá útúrsnúningun-
um. En auðvitað er þetta allt í góðu
og allir hafa mjög gaman af þessu
flippi. Það sem gerir andrúmsloftið
fyndið við þessar aðstæður er frek-
ar það hvað brandararnir eru ótrú-
lega margir heldur en að þeir séu
mjög merkilegir. Týpískt dæmi er *
þetta: Við sitjum í heita pottinum
eftir æfingu. Þegar einn okkar er á
leiðinni í pottinn þar sem hinir sitja
verður honum starsýnt á bak eins
félaga síns og undrast hvað það er
skeliótt og spyr hann með
bendingu: „Er þetta klórinn?" Og
þá er honum auðvitað svarað: „Nei,
klórinn er í vatninu.""