Tíminn Sunnudagsblað - 22.07.1962, Blaðsíða 17

Tíminn Sunnudagsblað - 22.07.1962, Blaðsíða 17
HINN HORFNI AMERIKUMADUR í Bandaríkjunum blómstrar fyr- irbrigði það, er á íslenzku hefur verið nefnt kúreki. Þótt hlutverki kúrekans sé löngu lokið í land- námi þessa víðlenda ríkis, hefur hann unnið sér sæti á sviði kvik- onynda og sjónvarps. Hann hefur tröllriðið svo mjög þessum tveim- ur ríku þáttum í daglegu lífi Bandaríkjamannsins, að segja má, að kúrekamyndir ásamt auglýs- ingum séu meginuppistaðan í dag- skrá fjölmargra sjónvarpsstöðva vestanhafs. Ýmsum hefur blöskr- að, hve mjög kúrekinn hefur ver- ið fegraður og gylltur og hve langt hefur verið vikið af vegi sannleikans í frásögnum af hon- um. Einn þeirra er höfundur þess- arar greinar, sem hér birtist laus- lega þýdd. Hún ber flest einkenni þess, að hím er skrifuð fyrir Bandaríkjamenn, þar sem segja má, að efnið, sem tekið er til ¦meðferðar, sé þejrra einkaeign. Ég er enginn fjárhættuspilari — síðast er ég lagði nokkuð undir, var, þegar ég gekk í hjónaband — en ég er samt fús til að veðja dálítig við þig. Ég þori að veðja fimm á móti ein- um um það, að gangir þú yfir að sjónvarpstækinu þíhu núna og kveik- ir á því, muntu sjá eitthvað áþekkt þessu: Strákarnir eru að gera sér glaðan dag í kránni. Loftið er mettað sígar- ettureyk og hópur manna ryðst um við barinn og kaupir sér að drekka og ekki drykki af lakara taginu. í einu horninu situr Prófessorinn og glamrar á píanóið fyrir þá, sem vilja dansa. Hrikalegir kúrekar hringsnúast og stappa og þyrla dans- félögum sínum um gólfið, því að gnægg er af hinum Ijóshærðu, mál- uðu krárstúlkum í ermalausum, flegnum, rauðum silkikjólum. Sumar þeirra láta líklega við ókunnuga hjá barnum, en aðrar sitja við borð i' rökkursælum hornum. f salnum miðjum stendur póker- spil sem hæst. Fjárhættuspilarinn Filip fíni er í bænum — spilið er Iokaður póker, drykkurinn er whisk- ey og spilamennirnir byssukarlar miklir. Skyndilega opnast vængjahurðirn- ar upp á gátt, hinn ókunni stendur i dyrunum og þögn fellur á salinn. Jafnvel Filip fíni hikar við að stinga ásnum upp í ermina, lítur upp og mætir köldu augnaráði Hetjunnar okkar. Þú hefur auðvitað strax þekkt Hetjuna okkar. Stígvélin hans eru gljáburstuð, svipurinn hreinn, svarti stetsonhatturinn í fallegum brotum og yfir nauðrakað andlitið hefur færzt hörkulegt glott. Hann starir drykklanga stund á Filip fína og drafar síðan með sam- anbitnar varir: „Þú áttir víst ekki von á mér eða hvað, Filip? En nú hef ég náð þér. Jæja, ómennið þitt m- skjóttu!" Filip fíni rís upp úr sæti sínu og önnur höndin þýtur upp í axlaslíðrið. En kúrekinn hleypir af byssu sinni um leið og hann rís á fætur. Filip fellur saman og hendur hans fálma eítir snyrtilegu gati, sem myndast framan á fallegu vestinu. Og kúrekinn glottir kalt í dyrun- um í fimmtíu faðma fjarlægð. Hann stingur byssunni í hylkið, snýst á hæli og stikar út í nótina Enginn hamlar för hans, því að svotip hefndin í Villta vestrinu. Auk þess er enginn tími til þess að stöðva hann, bví að nú byrjar auglýsing. Já, svona er hefndin í Villta vestr- inu. Eða ölla heldur, svona sérg þú hana í sjónvarpinu, á kvikmynda- tjaldinu eða lest um hana. Það er aðeins einn falskur tónn í þessu öllu. Þetta gerðist aldrei á þennan hátt. Við skulum fara yfir þetta aftur, meðan auglýsingin stendur yfir í sjónvarpinu. Fyrst skulum við gægjast inn í krána aftur, þetta fyrirtæki, sem ein- kenndi svo mjög Villta vestrið og er elskað af öllum þeim mönnum, sem varðveitt hafa hjarta lítils drengs, já, og oft reyndar höfuðið líka. Um og eftir 1870, þegar kúrek- arnir voru næstum eins margir á sléttunum og kúaklessurnar, var kráin oft fyrsta byggingin, sem reist var í hverju nýju bæjarfélagi. Stund- um var hún aðeins tjald. Þá var bar- inn venjulega planki, sem lagður var ofan á tvær tunnur eða jafnvel tvo kúreka, seni voru orðnir nægilega drukknir. En þar sem bærinn okkar er lík- ioga dálítið yngri. skulum við gera ráð fyrir því, að krá hans sé í timb- urhúsi. í henni eru borð og stólar og dálítið dansgólf, já, jafnvel stigi og svalir með lélegu handriði, svo að skúrkurinn geti falUð í gegnum það, ef þörf krefur. En loftið í kránni er ekki mettað sígarettureyk. Þeir voru fáir, kúrek- arnir, sem reyktu sígarettur. Sumir reyktu vindla, eri á móti hverjum einum, sem þag gerði, voru tíu, sem tuggSu tóbak. Mikilvægasta húsgagn- ið í hverri krá var því spýtubakki úr messing. Söngtextinn var venjulega: „Ó, hve ég sakna þín í kvöld," en þar var enginn Gene Autry né Roy Rogers til þess ag leika lagið fyrir þig á T ! M I N N - SUNNUDAGSBLAÐ 497

x

Tíminn Sunnudagsblað

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn Sunnudagsblað
https://timarit.is/publication/301

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.