Tíminn Sunnudagsblað - 25.11.1962, Blaðsíða 3

strá verið lögð undir þau á mos-
ann.
Fylgdarmaður Pedersens sneri
undir eins frá, og nokkru eftir að
hann var horfinn'úr augsýn, skaut
lómnum aftur upp við þúfuna.
Hann ruddist þegar upp í dyngj-
una með talsverðum bægslagangi,
studdi sig með vængjabroddunum,
því að fætur lóma eru lítt lagaðir
til gangs. Svo sat hann þarna með
reist höfuð, hlustandi og hvim-
andi. Yrði hann einhverrar hættu
var, bæidi hann sig niður og teygði
hálsinn fram yfir barm dyngj-
unnar, og varð þá varla greindur
frá umhveríinu. En þætti honum
hættan nálægjast, hvarf hann í
vatnið eins og kólfi væri skotið
og sást ekki fyrr en eftir langan
tíma, langt í burtu.
Það var stærðarmunur á Ló:n-
unum, og þeir hegðuðu sér ekki
eins báðir. Minni lómurinn var
styggari og órólegri. Hann flúði
fyrr af hreiðrinu, ef hann varð
var mannaferða, og gólaði í sífeHu,
þegar hann kom úr kafinu við hinn
bakkann, unz stærri fuglinn kom
fljúgandi á vettvang. Stærri lóm-
urinn var þögull, og hann settist
oft umsvifalaust á eggin, þótt hinn
hefði flúið af þeim. Sæi hann sér
ekki annars úrkostar en.forða sér
úr hreiðrinu, gerði hann það aldrei
fyrr en mennirnir voru skammt
undan. Og hann vitjaði þess aftur
jafnskjótt og þeir viku frá. Það
reyndist vera karlfuglinn, sem var
svo hugrakkur og umhyggjusam-
ur. Annars lágu fuglarnir á til
skiptis, og virtist sólarhringnum
að jafnaði skipt í þrjár vökur. Þó
sat karlfuglinn miklu lengur á eggj
unum en 'kvenfuglinn.
Nú liðu dagar og vikur, og eitm
morguninn voru allir flóar orðnir
hvítir af fífu. Á þúfunni, þar sem
dyngja lómanna var, blakti hvít
fifubreiða ;'sumargolunnj og veitíi
þeim skjól og afdrep. Kannski
hafa þeir einmitt kosið hreiðri
sínu þar stað, sem fífan var þétt-
ust aft sumrinu.
Eitt kvöld brá undarlega við, '
þegar þeir félagar ætluðu að skoða
hreiðrið. Lómurinn flúði ekki. Þeg-
ar þeir komu fram á vatnsbakk-
ann. lyfti hann hvössu nefi sínu
ógnandi yfir hreiðurbarminn og
hvæsti á móti þeim. Pedersen fór
inn í tjaldið, en hinn maðurinn
hélt undir eins brott. Það voru
ekki nema fáar mínútur liðnar, er
Pedersen heyrði veikt tíst frá
hreiðrinu. Hann hafði hitt á þá
stund, sem hann frekast kaus sér.
Hann var að velta því fyrir sér,
hvernig ungarnir kæmust upp úr
hreiðrinu, þegar lómurinn breidd
allt í einu út vængin.a og steypti sér
niður { vatnið. í sömu andrá ultu.
ungarnir út úr hreiðrinu hinum
megin, líkt og fuglinn hefði spyrnt
þeim út úr því með sundfitjum
sínum.
Lómurinn stakk sér ekki að
þessu sinni. Hann sat kyrr með
hálflyfta vængi og kallaði á ung-
ana. En þegar þeir voru komnir
sinn að hvorri hlið hans, synti
hann hægt og hátíðlega brott, og
ungarnir fylgdu heamm eftir af
miklum dugnaði. Þetta var stærri
lómurinn, karifuglinn, og um-
hyggja hans fyrir afkvæmum sín-
um var mikil og innileg. Morgun-
inn eftir var annar lómurinn úti á
miðju vatninu með ungana sofandi
á baki sér.
Eftir þetta voru fuglarnir ævin-
lega úti á miðju vatninu, því að
þar var þeim minnst hætta búin
af tófum, sem voru á snuðri við
vötnin. Þær voru skæðastir óvinir
lómanna og allrar varúðar þörf á
meðan ungarnir voru ófleygir.
Það kom þó fljótt í ljós, að það
voru ekki tófurnar einar, sem
bekktust til við lómana. Annar
lómurinn kom fljúgandi neðan frá
sjónum með æti, fyrsta kvöldið
eftir að ungarnir fóru úr hreiðr-
inu. Hann flaug lágt. renndi sér
niður á vatnið og nam staðar við
hlið maka síns. Þar ældi hann einu
og einu síli upp úr sér í einu,
hélt því með blágoggnum og stakk
upp í gin unganna. Þegar hann var
nýbyrjaður á þessu, kom kjói að-
vífandi. Ungarnir htirfu samstund-
is undir vatnsflötinn, og gömlu
lómarnir beindu hvössum nefjum
sínum að þessum óboðna gesti, er
vék sér fimlega undan. Kjóinn
flaug í stórum sveig brott frá
tóuninum og virtist í fyrstu ætla
?ð lei a sér fanga annars staðar.
En harn hafði ekki farið langt, er
hann sneri við og flaug nú á móti
sól og • svo lágt. að vængbrodd-
arnir srertu nær því vatnsflöt-
inn Að þessu sinni kom árás hans
svo óvænt. að nærri lá, að hann
hremmdi annan ungann. Annar
gamli lómurinn snerist örsnöggt
til varnar. þegar hann varð óvin-
arins vrar. og hjó í hann nefi sínu.
Og honum geigaði ekki. því að
fiður loddi við nef lómsins, þegar
kjótnn vék sér undan.
Framhald á 909. síSu.
•Hann vék ekki frá þúfunni, sem hreiður hans var á, fyrr en hann hafði
kallað ungana báða til sin.
T í M I N N — SUNNUDMSSBLAÐ
891