Tíminn Sunnudagsblað - 03.03.1963, Síða 16

Guðmundur iónsson f S»ióM**'khúsinu sem Rígólettó
208
Söngvarínn verð
ur helit að vera
dálítill asni
— Æ, ætlarðu nú að fara að gera
mig hátíðlegan, — Ég þoli ekki gáfu-
legar spurningar. Ég hef ekkert vit
á söng, hef bara gaman af því að
syngja, sem er auðvitað miklu skárra.
Og svo er ég kvefaður, og það er að
þabka þessari dásamlegu loftræst-
ingu í þessu húsi. Guðmundur
bregður vasaklút upp að nefinu, og
það brakar og suðar í öllum hljóm-
holum höfuðsins.
— Syngurðu oft kvefaður?
— Maður verður nú að láta sig
hafa það, en ég er ekki upp á mitt
bezta kvefaður. — Hann heldur
vasaklútnum í annarri hendinni og
horfir mæðulega út um óhreina
gluggarúðuna á skrifstofunni, hallar
sér síðan aftur á bak í stólnum eins
og hann ætli sér að leggjast bana-
leguna og felur andlitið í klútnum,
og enn heyrast válegir brestir.
— Mér var sagt, að þú hefðir verið
bassi, þegar þú byrjaðir, er það s'att?
— Bassi og ekki bassi, heyrist inn-
an úr klútnum, — þetta er nú eins
og þegar þeir spyrja í skólaþáttun-
um: hvaða eyja var stærst, áður en
Grænland fannst? — Ég hef aldrei
haft dýptina til að vera bassi og lík-
lega ekki í raddblæinn heldur. En
það tekur mann svolitinn tíma að
átta sig á, hvað er manns eðlilega
raddsvið. Ég held ég hafi lært nokk-
uð á þá hæð, sem í mér er. — Það
er ekki hægt að skýra þetta nema í
löngu og leiðinlegu máli — þetta er
allt svo flókið, bætir hann við og
verður raunalegur á svipinn.
— Varstu ekki ákveðinn í að verða
heimssöngvari, þegar þú byrjaðir?
— Nei, mér datt nú aldrei svo-
leiðis vitleysa í hug. Ég hafði rænu
á því að taka mátulega alvarlega
góðviljaðar umsagnir vina og vanda-
manna, og fyrir bragðið komst ég
hjá því að fallerast eða fara út f
tóma vitleysu, eins og sumir hafa
gert — maður má náttúrlega ekki
segja þetta, en það er samt satt.
— Þú hefur þá ekki verið sérlega
bjartsýnn?
— Ég hef alltaf verið bjartsýnn.
Og hvers vegna ekki? Kemur ekki
sól á morgun, þótt það sé rigning í
dag?
T I M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ