Tíminn Sunnudagsblað - 03.03.1963, Blaðsíða 18

Þar hefur fólk bara fleiri stöðvar og
fleiri dagskrár að velja um. Fólk í
Evrópu getur stillt á næstu nágranna
stöðvar, og dagskrár þeirra eru
prentaðar í blöðunum. Hér er þessu
ekki til að dreifa, og fólk vill helzt,
að allt dagskrárefni sé frá 8—10 á
kvöldin. Tvöföld dagskrá leysti vand-
ann að einhverju leyti, en ef til vill
batnar þetta, þegar sjónvarpið kem
ur.
— Heldurðu, að söngvarar fái ekk:
of góða krítik hérna heima?
— Ég veit ekki, hvort á að reikna
þessi skrif um söng hér heima al
mennt sem gagnrýni, en ætli hún
sé ekki bæði of góð og of vond;
fjöldinn, sem skrifar þetta, hefur
ekki æeira vit á því en við hin. Ann
ars tek ég lítið mark á krítik. Ég
fin'n sjálfur, hvað er sæmilegt og
hvað ekki.
— Æfirðu mikið?
— Ég hef aldrei gert það, síðan
ég hætti að kenna, en auðvitað ætti
maður að gera það.
— En leggurðu mikla vinnu í það.
sem þú syngur?
— Já, og það er vinna, sem ekki
er hægt að reikna út í tímum. Það,
sem maður er með í það og það sinn-
ið, lætur mann aldrei í friði. Maður
hugar um það, raular það, þegar
maður labbar á götunni, eða situr
í strætisvagni, — meira að segja,
þegar maður er að vinna annað, er
þetta að veltast og byltast inni í
manni. — En það eru vandræði, hve
fyrirvarinn er oft lítill, sem maður
fær. Það er ákveðið, að eitthvað eigí
að ske einhvern ákveðinn dag, og
þá er fyrirvarinn venjulega svo
stuttur, að maður verður að servera
þetta hálfhrátt. Það hlýtur alltaf að
vinnast betur, sem maður getur melt
í róleghpitum Við óperusýningar
hér hefur það verið svoleiðis til
skamms tíma, að við höfum orðið
að læra þær og æfa á sex vikum, og
þegar að sýningu kemur, eru allir
útkeyrðir og ná ekki fram sinu bezta,
en nú á þetta víst að lagast. Erlendis
byrja menn iðulega að æfa það strax
að hausti, sem ekki á að sýna fyrr
en undir vorið, og þó er þar um að
ræða fólk, sem hefur eingöngu söng
og tónlist að atvinnu.
— Er ekki gott fyrir röddina að
hafa svona stóran búk til að hljóma
í?
— Ég þekki ekkert annað af eigin
reynslu, svo að ég hef ekkert að miða
við.
—- Hvað gerirðu, ef þú ferð út af
laginu?
— Reyni að þrælast inn á það
aftur.
— Hvað hefur þér þótt mest gam-
an að syngja?
— Rígóletto hér heima.
— En úti f konunglegu óperunni?
— Það var bara staðfesting á því,
að ég væri liðtækur.
— Áttu ekki eitthvert ráð handa
ungum söngvurum?
— Jú, það gáfulegasta, sem þeir
geta gert, er að hætta, en ég þekki
engan söngvara, sem er nógu óvit-
laus til að hætta. Maður þarf nefni-
lega að vera dálítill asni til að fara
út í þetta í upphafi.
— Sérðu eftir því?
— Ég hef aldrei séð eftir neinu,
sem ég hef gert.
Birgir.
Margur dansar
Guðrún, dóttir séra Odds Sverrís-
sonar á Stóra-Núpi, felldi hug til
Ólafs Höskuldssonar í Haga. Presti
féll það illa, því að ekki mátti hann
til þess hugsa, að dóttir sín giftist
bónda. Spyrnti hann lengi gegn því,
en fékk að Lokum ekki rönd við reist.
Hlaut hann sjálfur um síðir að lýsa
með þeim. En ekki gerði hann* það
með ljúfu geði, enda hafði hann
svofelldan formála að lýsingunni:
„Fleira verður að gera en gott
þykir. Margur dansar, þó að hann
dansi nauðugur. Það, sem verður að
vera, viljugur skal hver bera“.
Andskotinn affurgenginn
Grímur Jónsson hvarf um skeið
frá amtmannsembætti á Möðruvöllum
en tók síðan við því aftur að mörgum
árum liðnum. Grímur naut lítilla vin-
sælda, en eigi að síður var fjöl-
menni saman komið á Akureyri til
þess að fagna endurkomu hans, bví
að eins gott var að votta amtmann-
inum virðingu. Þar var Björn í Lundi
meðal annarra, en hafði sig þó lítt
í frammi, stóð afsíðis og virtist þungt
hugsi, Amtmaður gekk til Björns og
heilsaði honum, en hann tók því
dræmt.Amtmaður spurði hvað amaði
að honum, en hann fór undan í flæni
ingi. Loks dróst það þó upp úr hon-
um. að hann hefði dreymt herfileg-
an draum Amtmaður gerði sér far
um að vera sem kumpánlegastur við
bændur á þessari stundu og vildi
endilega fá að heyra draummn. Björn
lét tilleiðast að segja hann, stundi
þó við
„Ég get varla hugsað til þess"
sagði hann mæðulega: „Mig dreymdi
andskotann afturgenginn"
„Nettara sagf nær-
Það var háttur Þórólfs Jóhannsson
ar á Óspakseyri að tefla sér hvorki
í tvisýnu með ofurkappi né jaska
sér út við vinnu um skör.fram Litlu
fyrir þorrakomu árið 1808 gerði
veður allstrítt með fannkomu, og
hummaði Þórólfur fram af sér að
fara á húsin og gefa kindum sínum
Konu hans, sem komin var á sex-
tugsaldur, þótti þetta lítilmannlegt
og illt afspurnar. Tygjaðist hún á
húsin, en Þórólfur hallaði sér upp í
rúm.
Nú tókst svo illa tiL, að konan
varð úti, og fannst lík hennar, þegar
veður hægði. Flutti Þórólfur það til
bæjar með hjálp granna sinna og
stakk því undir stokk eða pall í bað-
stofu. Þórólfur var þess þó ekki full-
viss, að farið hefði að öllu sem vera
skyldi. Sneri hann sér því að góð-
bónda, sem viðstaddur var, og mælti:
„Sýnist yður ekki, Bjarni, réttast,
að við færum hana úr nærskjólinu
— eða með nettari orðum sagt: nær-
skýl.unni?“
helvízka skðm!!i“
Þorvaldur bóndi á Neðra-Skarði í
Leirársveit reri út á Skaga á vetrum
og lá við í Akrakoti. Hann var hinn
bezti sjóliði og kappsmaður mikill,
en orðljótur um skör fram.
Á föstudaginn langa var goi sjó-
veður og vildi Þorvaldur fara tafar-
laust á sjóinn. En hann fékk þessu
ekki ráðið, því að formaðurinn tók
ekki í mál að róa, fyrr en lesinn
hafði verið húslestur. Var lestur-
inn langur og gerðist Þorvaldur mjög
óþreyjufullur. Hljóp hann þegar út
að loknum lestrinum, en brá þá held-
ur í brún, því að flestir voru rónir.
Snarast hann í ofboði inn göngin og
hrópar í baðstofudyrunum:
„Hafðu helvízka skömm fyrir lest-
urinn! Þeir eru allir komnir til and-
skotans. Ég held, að það sé bezt, að
við fjöndumst á eftir“.
Svar prjónakonunsiar
Guðrún Gísladóttir á Hæli í Hrepp-
um hafði munninn á réttum stað,
þegar henni þótti við eiga. Eitt sinn
var rætt i áheyrn herinar um heitorð
stúlku, sem hún þekkti og mun
þá. sem um þetta spjölluðu, hafa
grunað, að gömlu konunni gætist
ekki alls kostar að unnusta stúlk-
unnar Vék því einhver máli sínu til
hennar-
„Hvernig líkar þér pilturinn handa
henni?“
Guðrún þagði við litla stund, en
svaraði svo:
210
T í M I N N — SUNNUDAGSBLAÐ