Tíminn Sunnudagsblað - 09.05.1965, Blaðsíða 22

SVÖLUHREIÐRIÐ —
Framhald af 3)5. síðu.
Hvernig gat dagur, sem byrjaði dá-
samlega, endað svona illa?
Jánnos hvarf burt með smiðnum.
Vénóúla kastaði glamrandi tnatar-
skálunum í klútinn á meðan þeir
tíndu saman verkfærin. Síðan römb-
uðu þau niður brekkuna Lögreglu-
þjónninn gekk á undan með hendur
á baki, og fellingarnar á gildum háls-
inum Iögðust út yfir skyrtukragann
Hann var hvergi uppnæmur — illur
viðfangs og óþægilegur förunautur.
Reiðin sauð niðri í Vénóúlu. Jánn-
os gat varla stillt sig. Smiðurinn
reyndi að hughreysta þau:
„Þið megið ekki missa kjarkinn.
Tveggja eða þriggja daga töf — það
er ekki svo óttalegt."
-Dagarnir tveir urðu fjórii — síðan
urðu þeir að viku. mánuði Jánnos
skrifaði umsókn. og hún var marg-
stimpluð og árituð. rakst úi einni
skrifstofunni á aðra. hraktist mann
frá manni Hún varð ógnvaldur t
lífi ungu hjónanna og kvaldi þau
bæði dag og nótt. Biðlund neirra
þraut, og þau óttuðust, að umsókn
in hefði strandað ‘einhvers staðar
Jánnos missti hvað eftii annað al
daglaunum, því að hann varð að
•standa í biðröð”m við skrífstofudyr
embættismannanna. Ekkert gat greitt
götu hans — hvorki bænir né bar
lómur.
„Þar eð vegur á að liggja um um
rædd svæði. samkvæmt skipulagsupp
drætti bæjarins, eru byggingar þar
bannaðar fyrst um sinn.“
„Og hvað gerist þá? Hvað verður
um húsið mitt?“
„Það verður að rífa húsið.“
Lögregluþjónninn skálmaði sjálf-
ur upp að húsi Jánnosai einn regn
þrunginn morgun, og í fylgd með
honum voru tveir verkamenn. Jánn-
os og kona hans voru þar fyrir. Þau
stóðu álengdar eins og þeim kæmi
þetta lítið við, bæði náföl, gerókunn-
ug þessu húsi, sem nú var komið í
annarra hendur. En í leynum hug-
ans duldist þó enn veik von um, að
kraftaverk kynni að gerast á síðustu
stundu.
Aðrir menn, sem þarna voru —
verkamennirnir tveir og nokkrir
menn, sem voru í skóginum að safna
könglum — gengu í kringum húsið,
þögulir og svipþungir. Það var eins
og þeir stæðu andspænis voðalegu
slysi eða biðu þess, að hræðilegt
ódæði yrði framið
Loks klöngruðust, verkamennirnir
upp á veggina og byrjuðu að rífa
þakviðina. Miskunnarlaus hamars-
höggin glumdu í skóginum.
Þetta var meira en Jánnos poldi.
Hann flúði burt, svo að hann þyrfti
ekkí að horfa á viðurstyggð tortím-
ingarinnar. Vénóúla hneig niður.
Hún snökti í örvæntingu, ’íkust
særðu dýrí. sem hniprar sig saman
í greni sinu.
En alit i einu spratt hún óvænt
á fætur og rak upp óp, sem nísti
hjarta skógarins:
„Ég hrópa yfir þig eilífa oölvun,
blóðhundur. Glæpamaður. Óþokki.
Þrælmenni.*' Síðan greip hún stein
og lét hann ríða á lögregiuþjóninn.
Mennirnir hlupu til og leiddu hana
á brott.
Skógurinn stundi, og trén skulfu
og beygðu sorgmædd greinar sínar
yfir rofið hreiðrið — yfir þennan
stað, sem svölurnar höfðu helgað
ást sinni.
J.H. þýddi.
RÆTT VIÐ GRFTII BIÖRNSSON -
Framhald af 389 sfðu.
lélegar, en það er gaman, þegar
menn vilja láta gera pæi upp. Þat
eru oft prestarnir, sem hafa vit á
því að láta heldur gera upp gömlu
kirkjuna Annars er það sóknin, sem
ræður, og þeir viija heldur nýja. Það
er teiknuð ný kirkja, og svo er það
ef tii vill einhver úr sveitinni, sem
smíðar hana og hann þorir máske
ekki að hafa eins háan turn og gert
er ráð fyrir á teikningunni. Þá miss
ir kirkjan svip, nýja kirkjan er oft
eins og stór hundur. sem liggur fram
á lappir sínar.
—Hafið þér lært sérstaklega
kirkjuskreytingar?
— Ég lærði í Stokkhólmi, einmiti
skreytingar og talsvert í húsagerðar
list. Ég hef ekki verið í háskóla eða
neitt þess háttar, en fengizt við að
mála frá því að ég var ung. Pró-
fessorinn, sem við höfðum í Stokk-
hólmi, tók alltaf kirkjuskreytingar
með og reyndi að kenna okkur þær.
því að það var áhugamál hans sjálfs.
— Nú fáist þér ekki eingöngu við
kirkjuskreytingar. en málið einnig
málverk?
— Það þarf svo gott næði og tíma
til að mála olíúmálverk. Það er erfitt
að fást við það heima, það þarf helzt
að hafa sérstaka vinnustofu. Ég hef
verið að vefa í staðinn, og svo hef
ég stóran garð til að hugsa um. Við
höfum piantað öllum trjánum hér
Lausti
13. krossgátu
Það er mikið fuglalíf í garðinum og
mikill fuglasöngur, hann fær maður
alveg gefins.
Ég fer stundum eitthvað af stað
með vatnsliti, og þá er gaman að
athuga eitthvað nær sér, ekki bara
útsýnið. Mér finnst gaman að mála
við sjóinn, í fjörunni, eða upp til
fjalla, þar sem ekkert graslendi er.
Þar finnst mér skemmtilegasti litur-
inn koma fram. Annars er afskap-
lega gott að máia hér á íslandi,
fjöllin og litirnir eru svo freistandi.
Ég hef farið vestur að Hvallátrum
og á Snæfellsnes einu sinni til að
mála. Annars eru þær ferðir, sem
ég fer, farnar vegna þess, að það á
að fara þær.
Það er mikill hraði i hópferðum,
gaman að vera með og sjá nýja
staði, en mér þykir bezt að geta ver-
ið einhvers staðar um kyrrt. Það get-
ur líka verið eins gott að fara hér
upp í Heiðmörk til þess að mála eins
og að fara eitthvað lengra.
Ég er líka oft farin að tína jurtir
eða steina í staðinn, þegar ég fer út
til að mála, og þegar ég ferðast, kem
ég með grjót heim í stað þess að
kaupa minjagripi. Ég á heilmikið
grasasafn. sem ég hef aldrei tímt að
farga.
Það er alveg sérstakt jurtalíf á
hverjum stað. Hér í kringum Reykja-
vik er afskaplega fátæklegt jurtalíf.
Þó er til í Kópavogi blóm, sem ekki
er til annars staðar, nema langt í
burtu. Það er gullkollur.
Líklega er gróður fjölbreyttastur á
Austurlandi. einnig mikið fyrir norð-
an.
— Hvernig tekur nú almenningur
fólki, sem ferðast um og málar og
safnar grösum og steinum?
—Það þykir alveg sjálfsagt, að
fólk sé að mála. Það fer annar hver
maður út til að mála. En það tekur
enginn eftir, þótt verið sé að safna
jurtum eða steinum.
J. Hafst.

(ORira^rafania-
N!N!I :R
^™Sg5gujfejtN|g|NiA
i inIn
;p|E|y|iaspviX]LTiHegi
jfligffiRjá
sjp y;:
iDjgg
jB.IjáE
MiNÍ
5e y ð
T fl h Tí E L I 6 % fl K
í I E Ð fg j N Æ o
ÍN
]Qt
RlEÍNðSMiA.T
A’INiÍ IN

406
T t M 1 !M N - SUNMJDAGSBLAÐ