Sunnudagsblaðið - 29.05.1966, Side 12

mála tvö mý hús.
En á milli þeirra stóð
eld-gamalt hús,
sem ekki hafði verið málað
í meira en tuttugu ár.
Málararnir sem stóðu
utan á nýju húsunum
í háum stigum, voru nærri
dottair alla leið niður,
þegar þeim varð
litið á gamla húsið.
Þarna stóð það skyndilega,
nýmálað og pússað
svo að nýju húsin
sýndust vera gömul
við hliðin'a á því.
Solla skemmti sér
dásamlega vel og horfði nú
í kring um sig eftir fleiru,
sem hún gæti gert til gagns.
Þarna sá hún gamla halta konu,
sem gekk þyngslalega við staf .
og var alveg að missa
af strætisvagni.
„Hókus-pókus, hölt verði heilte,
tautaði Solla og horfði svo
með mikilli ánægju á,
að gamla konan henti stafnum
og hljóp í sprettinum
á eftir strætis-vagninum
og náði honum á fullri ferð.
Nú var Solla komin heim.
Hún þeyttist niður í þvottahús
þar sem mamma hennar var
og bað hana alveg óðamála,
að koma strax með sér
niður í fjöruna til að sjá
þessa stóru fallegu höll,
sem hún hefði búið til.
Hún tók í hönd mömmu sinnar
og dró hana af stað með sér.
„Elsku barn, ég er svo
illa klædd, beint úr þvottinum,
að ég get ekki látið
sjá mig úti á götu“,
sagði mamma á hlaupunum.
„Já“ sagði Solla „ég skal
bæta úr því undir eins“.
324 SUNNUDAGfeB'LAÐ - ALÞÝÐUBLAÐIÐ