Sunnudagsblaðið - 29.05.1966, Page 13

Áður en mamma vissi áf,
var hún komin í
síðan hvítan kjól
með demantsfesti um hálsinn.
„Ó, Solla mín, nú er ég
ailtof fín“, másaði mamraa.
Solla flýtti sér að breyta
fötunum aftur
svo. að nú hljóp mamma
þarna með henni í
fallegum, rósóttum sumarkjól.
Þegar þær komu niður á fjöru
blasti við Sollu
ömurleg &jón:
Höllin fagra var nærri því
alveg horfin niður í sandinn.
Aðeins turnarnir stóðu upp úr.
Sollu lá við gráti:
„Vitlaus gat ég verið,
að byggja höllina mína
á blautum sandi.
Nú er hún sokkin“.
Solla henti sér á hnén
og reyndi að grafa upp
höllina sína fallegu
með berum höndunum.
„Solla, Solla. Hvar ertu barn?“
Mamma hljóp um fjörusandinn
og leitaði að Sollu.
Allt í einu kom húh auga á
litlu stúlkuna sína
þar sem hún lá'
í heitum sandinum og svaf.
Þegar þær leiddust heim
nokkru seinna
sagði Solla mömmu sinni
skrítinn draum
um sokkna höll og galdrastaf.
Myndagáta
Setningin, sem þessi myndagáta býr yfir heyrist oft á götunum á Sumardaginn
fyrsta. =
ALÞÝÐUBLAÐIÐ - SUNNUDAGSBLAÐ 325