Tíminn - 01.03.1972, Blaðsíða 8

Tíminn - 01.03.1972, Blaðsíða 8
TÍMINN Miðvikudagur 1. marz 1972. Myndin er ur Glókolli. Þarna má sjá drottningu og konung, Glókoll sjálfan og prinsessuna, auk rqargra ann- arra úr hirðinni. (Tímamynd GE.) Reiknings- hausinn Þjóðleikhúsið: Glókollur Höfundur: MagnúsÁ. Arnason samdi upp úr sögu Sigurbjarnar Sveinssonar. Leikstjórn: Benedikt Árnason Leiktjöld, búningar og blómaskreytingar: Barbara Árnason Tónlist: Magnús Á. Árnason Höfundur dansa: Vasil Tinterov Magnús A Arnason, list- málari og myndhöggvari, hefur fært eitt af sannfegurstu ævin- týrum sagnamannsins góða, Sigurbjarnar Sveinssonar, i lag- legan leikbúning, sem flest börn ættu aö kunna ao meta að verð- leikum. Arangur Magnúsar heföi þo oröiö enn fullkomnari og glæsi- legri heldur en raun varð á, heföi Glókollur lýst landi sinu og þjóö með færri oröum og valdari.fyrst þegar fundum hans og konungs- dóttur ber saman.tslandslýsing þessi leiöir til of langrar kyrr- stööu leikenda, sem er hvorki börnum né fullorðnum aö skapi.Það er ekki gaman að guðspjöllunum, ef enginn er i þeim bardaginn. A sama hátt er ekkert gaman að ævíntýrum, ef í þau vantar athafnir og i'jiir. Hér heffti leikstjórinn mátt skerast i ielkinn eða öllu fremur klippa á þráðinn, úr því að sviðhæfingar- Surinn lét það ógert. Er fram i kir rætist sem betur fer svo rækilega úr þessu, að hver at burður rekur annan. Ef frá eru taldir smávægilegir en sennilega óumflýjanlegir agnúar, hefur þessi barnasýning á sér heillegan, sviphreinan og fágaðan blæ, og er það leikstjór- anum, Benedikt Arnasyni, eflaust mest að þakka, þvi næst dansa- höfundi, Vasil Tinterov, sem á einnig sinn þátt i þvi aö gera skemmtun þessa sem bezt úr garði. Barbara Árnason á listfengi, hugvitssemi og úrræöasnilld til að ljá ævintýraheimi Glókolls iburð og skraut bæði i leiktjöldum og búningum, sem hæfa þykir. Leikbúnaður listakonunnar er manni óþrjótandi augnayndi, enda er engu likara en að hann sé laugaður einhverri framandi birtu og þokka Suðurlanda. Leikur Ævars Kvarans i hlut- verki konungsins einkennist af hófstillingu, stilöryggi og göð- látlegri kimni. Ankannalæti og upphrópanir drottningar hans, Bryndísar Pétursdóttur, vekja verðskuldaðan hlátur áhorfenda, enda hefur leikkonunni sjaldan tekizt betur upp en hér. Þórhallur Sigurðsson leikur með allra mestri kátinu og gleði. Auk ann- arra listbragða og kúnsta, veltir hann sér gjarnan eins og bolta eöa bandhnykli fram og aftur um sviðið, svo lygilega liðugur og fjaðurmagnaður er þessi ungi og fjölhæfi leikari. Það sem gerir ráðgjafa konungs svo spaugilega og kostulega i augum áhorfenda er einkum sú þversagnakennda staðreynd, að þeir eru ávallt úrræðalausir aog ráðþrota, þegar mest á reynir. Hlutverkum þessara svikahrappa er farsællega borgið i höndum þeirra Sigurðar Skúlasonar, Hákonar Waage og Randvers Þorlákssonar. Loks sakar ekki að geta þess, að gervi þessarar óheilögu þrenn ingar er i fyllsta samræmi við innræti og eðlisgreind. Enda þótt tröllkonan og risinn séu bæði ófrýnileg og hrikaleg ásýndum, þá fer viðs fjarri, að þau skjóti börnum óþarflega mikinn skelk i bringu.eins og t.d. galdranornin i Dimmalimm gerði, vansællar minningar.Gerii þeirra beggja er hvorki ýkt né afskræmt úr hófi fram. Unnur Sverrisdóttir býður af sér barnslegan þokka, hlýju og einlægni og gerir margt snotur- lega, af svo ungri og óreyndri stúlku að vera. Helzti ljóðurinn á leik hennar er sá, að henni liggur svo lágt rómur, að ekki heyrist til hennar sem skyldi. Þótt mikið mæði á Vilmari Péturssyni, þá ber ekki á öðru en aö hann sé fyllilega vanda sinum vaxinn. Hann er einarður og óþvingaður i framkomu, svip- hreinn og ágætlega skýrmæltur. Það gengi hreinni ósanngirni næst að gera kröfur til rikra blæ- brigða i túlkun, enda veröur það alveg látið ógert hér. Sé höfð hlið- sjón af þeim miklu Heraklesar þrautum, sem fyrir Glókoll eru lagðar, þá finnst manni tigrisdýrið helzti auðunnið.Þessu hefði leikstjóri hæglega getað kippt i lag án mikillar fyrirhafnar né heilabrota. Dansar álfa eru til ósvikins ánægjuauka, eins og reyndar sýn- ingin i heild, sem á áreiðanlega vinsældir visar, ef ef á þekki rétt mina þjóð. Halldór Þorsteinsson. HVER VERD DANA OG STARF NORi Rætt við Jón Skaftason, varaforseta f Tuttugasta þingi Norðurlanda- ráðs lauk i Helsingfors s.l. fimm- tudag. Af hálfu tslands sóttu þing þetta þrir ráðherrar og sex alþingismenn, auk þriggja ráðu- neytisstjóra, skrifstofustjóra al- þingis og fulltrúa unghreyfinga stjórnmálaflokkanna o.fl. Formaður islenzku sendinefnd- arinnar var Jón Skaftason al- þingismaður og sneri Timinn sér til hans i fréttaleit frá þinginu. — Þetta var fjölmennt og við- burðarikt þing, eða var ekki svo? — Jú, þingið var fjölmennt og fór i alla staði vel fram. Undir- búningur þess var af hálfu Finna hinn bezti og móttökur allar góð- ar. Fjöldi málanna var lika óvenjumikill. Þarna voru mættir forsætisráðherrar allra Norður- landanna 5 að tölu, sem allir héldu ræður og lýstu viðhorfum stjórna sinna til helztu mála, er varða Norðurlönd og V-Evrópu. — Hvað var helzta mál þessa þings? — Langstærsta mál þingsins voru markaösmálin og su þróun, sem upp kemur i V-Evrópu i kjöl- far stækkandi EBE. Eins og þú veizt eru yfirgnæfandi likur tald- ar á þvi, að fjögur Evrópuriki þ.e. England, Irland, Danmörk og Noregur gerist aðilar að EBE frá og með næstu áramótum. Þó er rétt að hafa þann fyrirvara á um aðild Danmerkur og Noregs, að þjó'öaratkvæðagreiðsla mun fara fram i löndum þessum um aðild- ina dagana 24.-26. sept. n.k.. Flestir, sem ég ræddi við,úr hópi Norðmanna og Dana voru þeirrar skoðunar, að meirihluti kjósenda myndu verða aðild fylgjandi og vist er um það, að i þjóðþingum þessara landa er mikill meirihluti fyrir aðild og rikisstjórnir land- anna hafa þegar samið um aðild- arkjörin við EBE og leita, þegar eftir þjóðaratkvæðagreiðsluna, endanlegs samþykkis þjóðþinga sinna á þeim samningum. — Hvaða áhrif hefur það á norrænt samstarf, ef Danir og Norðmenn gerast fullgildir aðilar að EBE? — Mönnum sýndist sitt hvað um það á þinginu. Þeir voru þó fleiri, sérstaklega úr röðum Dana, Norðmanna og Svia, sem töldu aðild þessara þjóða að EBE ekki skaða norrænt samstarf i neinum verulegum striðum. Jafnvel gæti vera Dana og Norðmanna i stofn- unum EBE hjálpað öðrum NQrð- urlöndum eins og Svium, Finnum og Islendingum til þess að ná við- hlitandi viðski'ptasamningum við bandalagiö, en allar hafa þessar þjóðir óskað eftir þvi. Finnar og Islendingar höfðu meiri efasemdir uppi i þessu sambandi, enda sérstaða þeirra nokkuð mikil, Finna vegna hins sérstaka sambands sins við Sovétrikin og okkar vegna þess mikilvægis, sem fiskveiðarnar hafa i þjóðarbúskap okkar. Við getum þvi ekki verzlað með fiskveiðilandhelgina við aðrar þjóðir, þar 'sem þær geta ekki boðið okkur neitt jafn mikilvægt i móti. Mér sýnist, að aðild Dana og Norðmanna að EBE hafi litil sem engin áhrif á sumum sviðum norræns samstarfs, t.d. i sam- bandi við menningarsamstarfið, frjálsa vinnumarkaðinn o.fl. o.fl. En á öðrum sviðum, svo sem i efnahagssamstarfi Norðurlanda- þjóðanna og jafnvel á sviði utan- rikismála gætir meiri efasemda, þvi að við skulum minnast þess, að EBE stefnir að mjög nánu samstarfi t.d. að svæðið verði eitt gjaldeyrissvæði með sameigin- legri mynt, sameiginlegri varn- arstefnu o.fl. — Fiskveiðilandhelgismálin voru þarna m.a. til meðferðar? — Já, tillaga var framnn frá þeim Magnúsi Kjartanssyni og Erlendi Paturssyni, efnislega áskorun á rikisstjórnir Norður- landa, að hafa um það samstöðu að fá sett alþjóðlega löggjöf, er viðurkenndi ré'tt strandrikja til fiskimiða landgrunnsins og heim- ildar þeirra til útfærslu fiskveiði landhelginnar einhliða á land- grunnssvæðinu, auk heimildar til þess að koma i veg fyrir mengun. Umsagnir um tillögu þessa fyr- ir þingið voru yfirleitt neikvæðar og töldu flestir umsagnaraðilarn- ir, að ekki væri rétt að Norður- landaráðið samþykkti stefnuyfir- lýsingu i málinu, heldur bæri að Adráttarveið Enda þótt i síouslu grein Jóns Sveinssonar um Lárósmálið geri hann ekki annað en að snúa Ut úr orðum minum i Timanum 12. febr. sl., þá vil ég þó gera nokkrar athugasemdir við grein hans. Mun ég svo ekki hirða um að munnhöggvast frekar við Jórc, enda munu skrif okkar litlu breyta um það, hvort ádráttar- veiðar verða leyfðar við Lárós að nýju. Þar munu aðrir um fjalla. Örvæntingarfullur lítúrsnúningur Fyrirsögn Jóns hljóðar svo: „Laxveiðin fór einungis fram á félagssvæðinu". Rétt kann það aö vera, en það getur ekki hafið veið arnar upp yfir lög og rétt. Viður- kennt er, að laxinn var tekinn með ádrætti utan við garða Lárósstöövarinnar i kolgrænum sjó á flæði. Ég veit ekki betur en aö hver einastiveiðiréttareigandi Lokaorð til Jón: á landinu verði að beygja sig undir ákvæði lax- og silungsveiði- laganna, eins og sjálfsagt er, og haga veiðum sinum eftir þvi. Jón reynir á örvæntingarfullan hátt að hrekja það, sem ég sagöi um flóðhæðina við Lárós. t grein minni i Timanum 12. febr. sl. sagði ég m.a. „Myndin er tekin i stórstreymi hinn 31. jan. sl., eða þvi sem næst á stór- straumsfjöru. A myndinni sést greinilega hve sjór hefir gengið hátt á flóðinu. Sést fjöruborð langt innfyrir garða stöð- varinnar". Þetta taldi ég nógu góða is lenzku fyrir hvern sem væri, en mér hefir skjátlazt illa hvað Jón Sveinsson snertir. Hann skilur ekki, eða vill ekki skilja þessa ábendingu. Gerði Jón sér litið fyrir og birti enn eina mynd af Lárósstóðinni, bendir á ishroða á lóninu og segir, að ég haldi

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.