Tíminn - 21.06.1972, Blaðsíða 10

Tíminn - 21.06.1972, Blaðsíða 10
10 TÍMINN Miðvikudagur 21. jitui 1972. Jamaíkamaður við bókasölu á w „Margir Islendin um guð og hafa þ tala um hann við Margir Rcykvíkingar hafa rek- ið upp stór augu i sumar og fyrra- sumar, þegar ungur og myndar- legur þeldökkur maður hefur bar- ið að dyrum þeirra og boðið bæk- ur til kaups á furðulega góðri islenzku. Þessi maður er Vincent Goddard, fæddur i Kingston á Jamaiku fyrir bráðum 21 ári. Vinccnt er jamaískur rikis- borgari, en hefur búið i Englandi siðan hann var 11 ára og hyggst Ijúka menntun sinni þar i landi. Kflir 2-3 ár ætlar hann síðan heim til Jamaiku í heimsókn og larígar til að slarfa sem æskulýðsleiðtogi þar cða i Suður Ameríku. Vincent vinnurhér við böksölu fyrir Aðventistasöfnuðinn. Hann er sjálfur aðventisti og lét skirast þegar hann var 16 ára og kveðst aldrei hafa séð eftir þvi. Hann stundar nám i guðfærði og sögu við háskóla aðventista, Newbold Collge, nálægt London. — Ég hef samt ekki mikinn áhuga á að verða prestur, sagði Vincent Goddart i viðtali við Timann. — Mig langar hins vegar mjög til að vinna að æskulýðsmálum. Ég vil benda ungu fólki á að finna lausn vandamála i lifinu sjálfu, en ekki leita hennar með þvi að taka eit- urlyf. Ég mun tala við unga fólkið um Jesú og hvernig hann lifði. Þvi hann hefur verið mér sjálfum mikils virði. Ég tel mikilvægt að benda ungu fólki á að það eru ein- staklingar, og á þvi ekki að fylgja hópnum i einu og öllu. Flest ungt fólk vir.ðist nefnilega ekki geta hugsað og breytt sjálfstætt heldur fylgir fordæmi einhverra annarra. — Hvenær varðstu aðventisti? — Ég var 16 ára gamall. Og það er dálitil saga i kringum það hvernig það gerðist og hvernig ég komst til mennta. Ég gekk i skóla i Preston i Lancashire, þar sem fjölskylda min býr enn. Flestir skólabræður minir hugsuðu litið um skólanám og fóru ungir að vinna. Eins var um mig. Ég var lika hálfgerður pörupiltur og varð að hætta i skól- anum, þegar ég var aðeins 14 ára. Siðan vann ég i tvö ár. Fyrst fékk ég nokkuð góða vinnu. En siðar varð ég að láta mér nægja erfið- ustu og verstu vinnu sem var að hafa, af þvi að ég var aðventisti og mátti þvi ekki vinna á laugar- dögum. Á þessum tima gerði ég mér það ljóst, að ég hafði breytt rangt með þvi að vera óhlýðinn við móður mina og skólayfirvöld. Dag einn kom presturinn okkar til min og spurði mig hvers vegna ég hætti ekki að vinna og byrjaði skólanám að nýju.: Móðir min, sem er hjúkrunarkona, bauðst til að senda mig i góðan einkaskóla i Suður Englandi. Ég var henni mjög þakklátur, og fannst ég ekki verðskulda svo mikla ást og stuðning. Það væri réttara, að hún verði peningunum til að styrkja yngri systkini min fimm. En það varð úr, að ég fór i skól- ann. Og nú ákvað ég að láta allan hringlandahátt lönd og leið og stunda námið af kappi. Ég var orðinn óvanur að læra. Fyrst var ég settur í lægsta bekk skólans. Strax fyrsta veturinn vann ég samkeppni i enskum stil, og brátt komst ég i efsta bekk. Skólanum lauk ég á tveim árum. Um þetta leyti hugsaði ég sem svo, að guð hlyti að hafa ætlað sér eitthvað með því aðlátamig kom- ast i skóla og ná prófunum eftir tveggja ára hlé frá öllu námi. Mig langaði til að verða prestur eða kennari. Ég fðr að vinna I sumar leyfinu og fram að áramótum næsta ár en bar ekki nóg úr být- um til að fara i skóla aðventista, Newbold College, eins og ég hafði hug á. Ég bað guð um að hjálpa mér, ef það væri hans vilji að ég færi i skólann. Ég leitaði fyrir mér um náms styrk hjá yfirvöldum i Lancas- hire. Þar var ég spurður hvers- vegna ég færi ekki i rikisskóla, þá gæti ég fengið fullan styrk, en til náms i Newbold College væri aðeins hægt að veita mér minni háttar stuðning. Ég bað enn guð um hjálp. Viku seinna fékk ég bréf írá hlutaðeig- andi yfirvöldum. Ég var ekki sér- lega vongóður þegar ég opnaði bréfið. En hvað stóð þá i þvi annað en ég hefði fengið fullan styrk til f jögurra ára náms i New- bold College. Þetta kalla ég sann- kallað kraftaverk, þvi opinberir aðilar breyta ekki ákvörðunum sinum svo auðveldlega, segja nei i dag og já á morgun. — En hvernig stóð á þvi að þú komst til Islands? — 1 fyrra sumar hafði ég ætlað mér að vinna i Englandi, taldi mig eiga skuld að gjalda fyrir að hafa fengið að læra og fyrir hve allt hafði gengið mér i haginn. Brezkir aðventistar reka æsku- lýðsstarf undir nafninu Hliðið. Haldnar eru samkomur með ungu fólki þar sem leikin er tónlist, efni bibliunnar kynnt, og þannig reynt að halda æskulýðnum frá götunni. Ég bauðst til að starfa við þetta i Coventry með félögum minum, en þá var nóg af piltum fyrir en vantaði hins vegar stúlkur til starfa, svo ég hætti við allt sam- an. Þegar hér var komið sögu spurði skólastjórinn i Newbold mig, hvort ég vildi ekki fara til í öldudal Tónlist og undirleikur: Erna Tauro Leiktjöld og búningar: Steinþór Sigurðsson, Iván Török Þýðing: Sveinn Einarsson Þýðing söngtexta: Böðvar Guðmundsson Leikstjórn: Kirsten Sórlie Múminarnir hennar Tove Jans- sons eru ekki mennskir. Þeir eru hálfir úr álfheimi og hálfir úr dýr- heimi. Skyldleikinn við okkur mennina er þrátt fyrir það bæði auðfundinn og auðrakinn. Múmínarnir munu vera frum- skapanir sænsk-finnsku skáld- konunnar, og hafa þeir áreiðan- lega lagt talsvert af mörkum til að afla henni viðurkenningar, verðlauna og frægðar viða um lönd. Þóít múmínarnir séu ef tii viíi: eKKi ainr skarpgáíaöir né þaul- reyndir i verinu, eru flestir þeirra engu að siður prýddir mörgum fögrum dyggðum, sem oft vill fara minna fyrir i mannheimi. Kærleikur þeirra og góðmennska i garð annarra er ósvikin og tak- markalaus. Þeir elska sumir hver.iir náungann meira en sjálfa sig, og er múmínsnáðinn gott dæmi um slika múmingerð. Múminsinnið er þó misjafnt, ekki siður en mannssinnið. Þeir eiga þvi lika ærslabelgi og hrekkjalóma, sem eru ekki eins vel innrættir og múmínsnáðinn. Mia og Emma leikhúsrotta skemmta skrattanum með bvi að stofna til stöðugra illinda múmin anna á meðal. Smáborgarasálin og hégóma- kindin grunnhyggna, frú Filif jonk Leikfélag Reykjavíkur: Leikhúsálfamir eftir Tove Jc sem telur sig hátt yfir aðra múmina hafna, er ekki heldur nein gæöakona. Hún þrælar aum- ingja Veslu, vinnukonunni sinni, miskunnarlaust út. Vesla hefur næstum glatað sjálfsvitund sinni og er eins og hugur húsmóður- innar. Hún virðist þekkja dynti frúarinnar betur en sina tiu fingur. Þegar Emma leikhúsrotta efnir til leiksýningar, felur hún Vestu aðalhlutverkið, og veitir það henni kærkomið tækifæri til að ná sér niðri á kenjakvendinu og hörkutólinu, henni frú Filifjonk. Vesta er ekki lengi að tileinka sér primadonnutakta, duttlunga og skapofsa. Þegar á hana rennur mesti vigamóðurinn, gefur hún frúnni ekki aðeins langt nef, heldur gerist hún jafn- vel svo ósvifin að segja henni að pegja. ( Þótt Leikhusálfarnir séu ef til vill ekki liklegir til að marka tímamót i leikbókmenntum liðandialdar, á höfundurinn engu að siður skiíið hrós fyrir frum- leika I efnisvali og persónu- sköpun, skáldlegt hugarflug, fágað málfar og hnyttilegar hug- dettur I ýmsum haglega gerðum smáatriðum, sem leyna á sér. Hressileg ærsl og gamanlæti fylgja t.d. leiksýningu múmin- anna. Sýningin á Leikhúsálfunum veldur vonbrigðum vegna slælegrar frammistöðu leikenda og frumstæðs leikstils. Hér saknar maður sárlega þjálfunar og öryggis, fágunar og hófstill- ingar. Þráttfyrir góða smáspretti hjá Guörúnu Asmundsdóttur, Borgari Garðarssyni og Margréti Ólafsdóttur, var heildarmyndin samt sem áður i molum. Það væri því gróflega ofsagt, að hér væru á ferðlistamenn, sem hefðu náð fullkomnun i Iþrótt sinni. Leikstjórinn, Kirsten Sörlie, hefði áreiðanlega þurft mun lengri tima til að blása lifsanda i sýninguna og ljá henni brag at- vinnumennsku og svip heillegri samleiks pg hnökralausari. Hvernig ætli Lasse Pöysti, sem fór með hlutverkmúminsnáðansá sinum tima, og félögum hans I litla leikhúsinu hefði geðjast frumsýning Leikfélags Reykja- víkur á Leikhúsálfunum, hefðu þeir haft tima og tækifæri til að sjá hana? Ekki þori ég að svara þvl, þótt mig gruni sitthvað. Um- hverfis jörðina á áttatiu dögum veitti ekki aðeins áhorfendum innsýn i töfraveröld fjölkunnugs listafólks, heldur var þessi sýning lika þörf og timabær kennslu- stund I leiklist fyrir islenzka leikara. Nú væri ef til vill ekki úr vegi að ræða þetta mál ögn nánar. Sumir leikarar okkar hjakka i fari mosagróinnar meðalmennsku, en aðrir halda sig á næstu grösum fyrir ofan það. Einn og einn leikandi sýnir góð tilþrif i ein- staka hlutverki, en svo má alveg eins búast við þvl, að honum fatist tökin i þvi næsta. Aðeins ör- fáir gnæfa yfir flatneskjuna, og, eri sir þe hv hó sa yf sj< m> ár lis ok sa br Hí hlj lei da læ ré bú ss á va du ril

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.