Tíminn - 11.01.1981, Síða 5

Sunnudagur 11. jariúar 1981.
5
MMlíiaMl
Minning
Ólöf Þórðardóttir
Fædd 8. janúar 1963.
Dáin 14. desember 1980.
Nú árið er liðið I aldanna skaut
og aldrei það kemur til baka,
nú gengin er sérhver þess gleði
og þraut,
það gjörvallt er runnið á
eillfðar braut,
en minning þess vist
skal þó vaka.
Oft hefur það komið fyrir á ár-
inu 1980, sem nú er nýgengið, að
maður hefur spurt sjálfan sig að
þvi i einlægni, til hvers við séum
eiginlega að fæðast f þennan
heim, heim sem stundum er svo
fullur af fjandskap, grimmd og
sársauka. Svarið hef ég ekki en
einhver hlýtur tilgangurinn að
vera, þó við skiljum ekki og vilj-
um e.t.v.ekki skilja hann. Vel má
það vera að best fari á þvf að vita
sem minnst og hugsa sem minnst
um það.
Og enn einu sinni brýst þessi
spurning fram á varimar þegar
þú, Ólöf Þórðardóttir, ert skyndi-
legahrifin burt úr þessum heimi,
svo ung og lffsglöö, þegar leiðir
lágu til allra átta og þú áttir allt
lifið framundan — að þvi er
manni virtist. Það fer þá ekki hjá
þvi að maður standi eftir ráð-
þrota og djúpt særður og reyni að
leita svara við ofangreindri
spurningu. Fátt verður um svör
og hinn ti'ttnefndi tilgangur virð-
ist dcki vera neinn.
Það var eins ogað sliSckva ljós-
in, svo snöggt og óvænt kom þetta
reiðarslag. Hverjum hefði dottið i
hug, að morgunn sunnudagsins
14. desember væri sfðasti morg-
uninn á stuttri en bjartri lffsleið
þinni. Hverjum hefði dottið það i
hug þegar verið var að borða há-
degismatinn, án efa undir fjörug-
um umræðum um hrossin sem
átti að fara að sækja, að þú sem
varst svo hress og kát myndir
verða örend áður en sól hnigi til
viðar það dimma vetrarkvöld.
Enginn, og sist af öllu þú sjálf,
myndir hafa látið þér detta svo
fáránleg vitleysa i hug.
En svo sem margsannað er,
ráðum við ósköp, ósköp litlu um
gang lifsins og bilið milli li'fs og
dauða er örmjótt. Kannski er allt
okkar lif fyrirfram ákveðið, lfkt
og i púsluspili, og þegar siðasti
búturinn er kominná sinn stað er
spiliðbúið. Það spil sem þér hefur
verið ætlað hefur haft yfir svo
alltof, alltof fáum bútum að ráða
og nú ertu farin frá okkur og sfð-
asti búturinn i spilinu kominn á
sinn stað.
Eftir sitjum við hin og viljum
ekki trúa þvi sem við vitum að er
svo óumdeilanlega satt.
Ég rifja upp i huganum minn-
ingar frá sjö sl. sumrum og nú
siðast einnig frá jólum og pásk-
um: upprekstrarferðir á vorin,
heyvinna á sumrin, smaia-
mennska á haustin og svo ótal-
margt fleira.
Þó alltaf verði gaman að koma
heim f Rip verður það þó aldrei
eins og áður þar sem nú vantar
þig-
Ólöf fæddist 8. janúar 1963 og
ólst upp á heimili sínu, Rip,
Hegranesi, Skagafirði. Hún var
næstyngst af 8 bömum hjónanna
Sólveigar Júliusdóttur og Þórðar
Þórarinssonar. Ólöf var i alla
staði vel af Guði gerð, bæði
myndarleg og vel gefin. Ekki var
hún gefin fyrir langar skólagöng-
ur en vildi heldur njóta æskunnar
meðan hún varaði, Gáskinn var
rikur i Ollu og meðal félaga var
hún hrókur alls fagnaðar.
Fjölskyldu sinni allri var ólöf
mikils virði og veit ég að miklar
vonir voru við hana bundnar og
hennar sárt saknað af öllum
heima á Ríp.
ólöf var mikið gefin fyrir
skepnur og þó við værum a marg-
an hátt ólikar, þá höfðum við báð-
ar mjög gaman af hestum og
hestamennsku. Oft vorum viö
búnar að ræöa um það okkar á
milli, að „það yrði nú ekki hægt
að tala um gæðinga i Skagafirðin-
um fyrr en búið væri að temja
hryssurnar okkar og við færum
að riða út á þeim saman”.
Ekki átti það samt fyrir Ollu að
liggja að taka Blesu til kostanna,
en vonandi eru þeir þarna hjá
henni gömlu klárarnir sem við
áttum svo mikinn vinskap við,
Kolur, Mósi, Vindur, Blesi og
fleiri.
Þann 26. nóvember eignaðist
Olla stóra og myndarlega dóttur.
Strax í sumar ákvað hún að ef
barnið yrði stúlka skyldi hún
heita Sólveig i höfuðið á Sólveigu
móður sinni. Ekki hafði það nú
verið inni f áætluninni að eignast
barn, en allan meðgöngutimann
var Olla svo glæsileg og bar sig
svo vel, að aðdáunarvert var með
þvi að fylgjast.
Einhvern tima áöur en hún
varð ófrisk vorum við að ræða
málin svona eins og gengur og
gerist. Talið beindist eitthvað inn
á hálar brautir fóstureyðinganna.
Þá veröur Ollu að orði: „Aldrei
myndi ég láta eyða fóstri ef ég
yrði ófrisk, — þvi það er maður
eins og ég”! Orðum þessum
gleymi ég ekki og finnst að marg-
ir mættu taka þau sér til fyrir-
myndar. Við þessa fullyrðingu
stóð hún svo sannarlega sjálf og
færði með þvi' ómælda hamingju
inn á heimili foreldra sinna og
systkina auk þess sem hún skyldí
eftir yndislegan minnisvarða um
sjálfa sig og stutta dvöl sfna i
þessum heimi.
A jóladag var svo dóttirin skirð
oghenni gefið nafnið Ólöf Sólveig.
Jæja, Olla min! í dag, þann 8.
janúar 1981 hefðir þú orðið 18 ára
ef þú hefðir lifaö. En það var
komið að leiðarlokum. Við sem
sjáum á bak þér yfir móöuna
miklu trúum þvi að þú hafir verið
kölluð til æðri starfa i heimi sem
við ekki þekkjum en fáum þó öll
að kynnast.
Ég þakka þér fyrir stutta og
ánægjulega samfylgd og tel mig
hafa veriö heppna að fá að kynn-
ast þér. Þetta sama liggur fyrir
okkur öllum hinum og hver veit
nema þú takir á móti okkur á
hvitum gæöingi þegar við komum
yfir.
Elsku Doddi, Sólveig, Ólöf Sól-
veig, afi, amma og systkini,
heima á Rip. Megi Guð senda
ykkur þann frið er megnar að
græða sárin og gefa ykkur styrk
sem mest misstuð.
Ó, gef þú oss, Drottinn, enn
gleðilegt ár
og góðar og blessaðar tiðir,
gef himneska dögg gegnum
harmanna tár,
gef himneskan frið fyrir
lausnarans sár
og eilifan unað um siöir.
8. janúar, 1981
Sigriður Ævarsdóttir.
Kveðja frá Gunnlaugi
Þórarinssyni frá Rip og
fjölskyldu hans.
Hér i heimi er öll við æjum.
Afram finnum leiö oft tefta.
Ódáins þó akur plægjum
ei okkar foriög tekst að hefta.
Oftsárt til finnum sorgarkifsins
fyrir sjónum skugga, um hugans
tómiö.
Þá dauðans vald á vori Ilfsins
veður fram og kyrkir blómiö.
Fljótt er skipt, — þú farin héðan.
Fortjald dregið fyrir sviðið.
ðglögg skiltil átta. — A meðan
upp I huga rifja, iiðið.
Oft saman okkar lágu leiðir
á liprum fák um tún og haga
þá vóru allir vegir greiðir
voriðbrosti, ei neitttilbaga.
Með búsmalanum best viö undum
þá brugðum hnakk á léttan fola
þeim aldrei gleymi
unaðsstundum,
þær öllum leiða burtu skoia.
Yndisstundir alltaf vóru
að ungu llfi er hlúðu hendur,
þá nýfætt lamb og folald fóru
frisk á sprett um grónar lendur.
Það alit hlýt muna um áraaöir
og af þér mynd I hjarta geyma.
Gefi þérfrið vor góði faðir.
Nú gengurðu um Ijóssins
dýrðarheima.
Hér hinsta er komin
kveðjustundin.
Kæra frænka, sofðu I friöi. —
Frjáls þú gakk í friðarlundinn
égfelþigGuðiog englaliði.
EH.
nUtn\«S'Atn
'T'te«4*ot“a' oV*»' sva'a endUr"'!U
.. T - n“6 fT lir i V>»| f 'sinal,t a»
pvvgetu V

VVD’
,túngaS’
.^tátva^

Bie'1
löóa'y*

Ojúp''
vAo'e
iNQ9ut

.v\yád'<ni
,star>9'

tÖuös
,nð

saoöáf
ora's"0'61’
WtiseV • ■, . V.
QfimseV
pótsw'"
Sve"" pMsóó''"- °. O'0uS"®Q
7A65?
ú6''í37..
i\óuf s'g c, o Sówe'9 _-vSs'öu ■ aqA(
^ ccnon c nCÁóW' ,9 svn" 1 .
f.,5.sín>'4

UWB005'
Wie\a5'
Giunó

Gó'"'a'
lflÓ'S^T886jm'8«6
DI a°''

5QÓaf •
ií '986

85P'"01Qó9')"'
£Vf3fb A,
S3SÖ-

Suóó'9a'
sim'
'o5'""365,8
,n9»ió,fl
3'3«
l«59°r'
i'íé"
OaJ'1
,aPé'u'
itsso"
6'3Ó°
,da'
1,3"«

sinv

SKOffa<
Pel',ssa''
„na'W"
,óó'"'
"ea Tefeo'9'>'D'T«o. **
°afl"V,l G'óo'8'4" tpsóó'"'' 6'
Vj\af9,et
S'P"
7V2°
0>a'5V'"
GtUfó3'
sw^'S"0'
eúóa''
ilfó'
óa'o'
Bóóá"
da'ó'

^^SSSS^S^gg ,
0"0tC<,s»fl'*’
satotoa
66'°
■fOM
k"“'Táv&'ó'"
ewu"a'uí
Pf9«"
F'a'e','1
UÓO'óV”
ixsas%ss«5

SSSSbSSSsSS
'“•'s-HrE,.-
.a's"*"3
1691
Su<
3.S'd"
4' 66
BoWnfla'
laa'ló'ó'
Sóóaf"
vjávn'
tfVÍK
,r6ur
■ S..' '
epP'
,ssnes
sví0' ,
W'a(9'e' M»WSl"S H
0e"eÍlTóatö" “
s,9otP\°r9
n vAa'°a<
Jó" Bta'Oa50"
Po(0'Or"W
a'B'aó'
t.LV^'
35
síroV
3V76
iVvo'V'

- sTfíf'2336
Ha'a'4?fl.V"i'-f '
UWB°w*!a'we"
pyKVW'?
VAeUa

ttlXVV SJ"