Tíminn - 11.01.1981, Blaðsíða 14

fcöliiti
Sunnudagur XI. janúar 1981.
::
Umsjón: Magnús Gylfi
„The Clash” á hljdmleikum. Hvc. — ........ _ _______
AF HERNAÐARBROLTI
The Clash: Sandinista
„The Clash”. „Give ’em en-
ough rope”. „London Calling”.
Þarf að segja meira? A undan-
förnum árum hefur hljómsveit-
in átt töluverðri velgengni að
fagna og er það ekki að ástæðu-
lausu. Hér er vafalaust á ferð-
inniein athyglisverðasta hljóm-
veit Breta, sem komið hefur
fram. Hún hcfur ekki farið
troðnar slóðir á ferli sinum og er
einn ferskasti andblær sem leik-
ið hefur um breska tónlist í
langan tima. Er það nema von
að nýju plötu þeirra sé tekið
með töluverðri eftirvæntingu.
Og hvað nú? Er Clash komin út I
Disco-taktinn, reggea, funk og
fleira dót? O, já og þeir sanna
það að fjölbreytileiki er jafn
nauðsynlegur og vinsældir eins
lags. Ef finna á einn samnefn-
ara fyrir þessa plötu þá er það
fjölbreytileiki.
Þið niegiðekki misskilja mig,
þetta eru enn gömlu góðu
„Clash”, en þeir eru hvorki
eins, verri eða betri. Þeir eru
bara öðruvisi og e.t.v. þróaðri
tæknilega séð. En litum nú á
plötu na.
Sem fyrr fæst hér mikið fyrir
litið. Þessi plata er þreföld og er
seld á verði tvöfaldrar plötu.
Þeir eru ekki i þessum bransa
fyrir peningana.
Plata 1.
Fyrsta lagið á hlið eitt er
„The Magnificent Seven”, sem
segir frá hinu miskunnarlausa
lifsgæðakapphlaupi á spaugi-
legan og gagnrýnin hátt. Lagiö
er þétt og taktfast og söngur
góöur. Gott lag. Annað lagiö er
„Hitsville U. K.” Þar kemur
Ellen Foley fyrst til sögunnar.
Hún söng með Meatloaf á plötu
hans, „Bat out of Hell” við góð-
an orðstir. „Hitsville U.K.” er
svei mér þá alveg eins og jóla-
söngur! Nei, ég er ekki að gera
að gamni minu, lagiö hljómar
þannig, þó texti sé ekki i sama
anda.
Þriðja lagið er „Junco Partn-
er”. Reggea. Fjórða er „The
Leader” sem segir frá spillingu
meðal valdamanna og eru ýms-
ar svæsnar lýsingar á þvi og á
hinn bógin er bent á fikn al-
mennings i þannig fréttir og
hneykslunargirni fólks, eða eins
og þeir segja „Well the people
must have something good to
read on a Sunday”. 1 fimmta
laginu keyra þeir heldur betur
hraðann upp er þeir syngja um
viðureign Rússa og Bandarikja-
manna, sem þeir hafa aö þessu
sinni staðsett i dansleikjasal og
tfkallaleiktækjasal. Nokkurs
konar alþjóðlegur „Jóker”.
Lagið heitir „Ivan meets
G.I.Joe” og þvi lýkur þannig að
fólkinu leiðist þófið og fer. 1
þessu lagi kemur vel fram an-
arkisminn i Clash. Sibasta lagið
er „Something About England”.
Fjallar um England og minn-
ingar gamals manns um æsku
sina, sem var ekkert annað en
striðshörmungar. Gott lag með
pólitiskri skirskotun.
„Rebel Waltz” er textakjam-
inn. Skemmtileg tilraun, sem
gefur hinu laginu (full unna)
nýjan svip.
Plata2.
Ahrifin frá Bandarikjaferð
þeirra félaga á siðastliðnu
sumri koma vel fram i fyrsta
lagi þriöju hliðar „Lightning
Strikes (Not Once But Twice)”.
gjörð prests, sem biöur fólk að
gefa i samskotabaukinn. Og ef
þið kannið textann betur sést að
fyrir þeim er ekkert heilagt.
Hlið fjögur byrjar á „Police
on my back”. Clash á fullu.
„Midnight Log” og „The Equal-
iser” eru taktföst lög, þar sem
Clash bregður sér i hin ýmsu
gervi. „The Call Up” er það lag
sem valið var á litla plötu. Það
er vel að þeim heiðri komið, en
þó ekki besta lag plötunnar.
* * >■ * '' ’P í'
mr.
3LPs
SPICIAL PRICE

gott lag i valstakti. Fjailar um
baráttu og samstöðu. „Look
here” er jam á gömlu lagi, kem-
ur á óvart. Þriðja lagið er „The
Crooked Beat”lag um takt, sem
hefur takt. Er verið að gera grin
að Madness? Eitt besta lagið á
plötunni er „Somebody got
murdered”. Góður rokkari, þar
sem fara saman góður söngur,
texti og spil. En kom Bruce
Springsteen i heimsókn? Sið-
ustu tvö lögin eru „One more
time” og „One more dub” og
það siðastnefnda reyndar
instrumental útfærsla á hinu
fyrra. Og reyndar er lagið ann-
aö og meira en það þvi hér er
aðeins sett á plötu hluti af upp-
tökunni, þ.e. þú heyrir kannski
bara i trommum i lengri ti'ma
svo kemur allt i einu söngurinn
::::::::::::::í:::::::::uí:::::ssk::::::rb::::s:!
Nokkuð likt fyrsta laginu. „Up
inHeaven (NotOnly Here)” f jall-
ar um þau aumu kiör sem
verkamenn veröa að búa við i
Bretlandi og hina slgildu stétta-
skiptingu „Lets Go Grazy” er
nokkuð nýtt fyrir Clash, suöur-
ameriskur taktur, jæja, allt er
einhvern tíma fyrst. „If Music
Could Talk” sannar snilligáfu
„Clash”. Aðláta sérdetta i hug
að láta tvo söngvara syngja
hvor sinn textann við sama lag-
iö á sama tima. Lagið er ljúft,
en textinn er sem púsluspil, sem
kemur úr sitthvorum hátalar-
anum. Virkilega gott, Þeir enda
siðan þessa hlið á trúarlegu lagi
„The Sound of The Sinners”
Nei, það er ekki það sem þið
hélduö. „Clash” eru alltaf sam-
ir viösig. Lagiðendar á þakkar-
l■■■■■■■■■■■■■■■■■■■l

Platan sækir nafn sitt i' næsta
lag „Washington Bullets”, sem
raunar fjallar um afskiptasemi
stórveldanna i innanrikismál
annarra þjóöa, fremur en frels-
isbaráttu iNigaragua. Þar segir
frá þvi, að i hverjum þ jóðarleið-
toga, sem dáið hefur fyrir morð-
ingja hendi, er kúla framleidd i
Washington.Nema I Nicaragua.
Þar börðust Sandinistar án
ihlutunar eða aðstoðar frá
Bandarikjamönnum og höfðu
sigur að lokum með þvi að
drepa fyrrum leiðtoga þjóöar-
innar Somoza, sem þá_ var
stadduri Bandarikjunum. Siðan
þróast boðskapur lagsins út I
andstöðu við hvers konar ihlut-
un stórveldanna i frelsisbaráttu
þjóða. Allir fá sneið? Banda-
rikjamenn, Rússar, Kinverjar
og Bretar. Siðasta lagið á þess-
ari bestu hlið plötunnar er
„Broadway”. Ja, siðasta lagið.
Undir lokin heyrist i Mariu
Gallagher, dóttur eins hljóm-
listarmannsins á plötunni,
syngja gamalt Clash lag,
„Blowing In The Guns Of Brbct-
on”við pianóundirleik. Hún get-
ur ekki verið ýkja gömul, þvi
hún heldur varla lagi og gefst
upp með þessum orðum „That’s
enough now, I’m tired of sing-
ing”.
Plata 3.
Ellen Folet syngur fyrsta lag-
iðá hlið fimm „Lose This Skin”.
Gefur þvi ameriskt yfirbragð,
vel gert. En ekkert er eins ame-
riskt á þessari plötu og lagið
„Charlie Don’t Surf”. Þar segir
af Charlie, sem ekki vill sigla á
brimbrettinu, eins og hver
sannur ungur Bandarikjamaður
gerir, heldur á sér þann draum
æðstan að gerast fyrirmyndar-
hermaður og stjórna heiminum.
Næstu þrjú lög „Junkie Slip”
„Kingston Advice” og „The
Street Parade” eru veikustu lög
plötunnar. Einhvern veginn nær
þessi hluti 5tu hliðar ekki til
manns. Það kann að vera að
uppröðun laganna sé slæm og
hafi þessi áhrif, en samt held ég
að þau séu bara ekki nógu góð.
Hlið sex er full af „oldies but
goodies”. Þessi hlið er nokkuö
góð. Athygli vekur að synir áð-
urnefnds Mickey Gallaghers,
Luke og Ben syngja lagið „Car-
eer Oppertunities”. Músikölsk
fjölskylda það. Platan endar á
furðulegu instrumeiftal lagi
„Shepherds Delight”. Viðeig-
andi endir á athyglisveröri
plötu.
Gestaleikarar eru nokkrir á
plötunni. Má þar helsta nefna
Mickey Gallagher (og hans
börn), Timon Dogg, Ellen
Foley, Norman Watt-Roy, Ben
Hagarty og fleiri, sem of langt
mál yrði að telja upp hér. Þó
má geta þess að þeir sjá ástæðu
til að færa Ian Dury and The
Blockheads meðal annarra sér-
stakar þakkir.
Að lokum.
Þessi plata er ekki það sem
von var á frá „The Clash”. En
kannski er það lika eins gott.
Það sýnir aö þeir eru ekki
staönaðir. Þeir hafa þróast og
eru nú afslappaðri. En tvöfalt
albúm hefði nú lika eins getað
sannfært okkur um þaö. Heldur
þykir mér þeir hafa færst of
mikiö I fang að gefa út þrjár
plötur i einu. Hvað næst?
u
u
■■
■ ■
H
::
y
i
n