Tíminn - 24.04.1996, Blaðsíða 9

Tíminn - 24.04.1996, Blaðsíða 9
Miðvikudagur 24. apríl 1996 Alexander Sigursteinsson Alexander Sigursteinsson fœddist í Vest- mannaeyjum 22. maí 1917. Hann lést í Landspítalanum 15. apríl síöastliöinn. Foreldrar hans voru Sigursteinn Þor- steinsson, f 2. júní 1893, d. 26. júní 1966, skósmiður í Vestmannaeyjum og síðan skósmiður, kaupmaður og bóndi í Djúpadai í Hvothreppi. Kona hans var Ingibjbrg Guðrún Vigfúsdóttir, f 7. júlí 1879, d. 14. september 1942. Systkini Alexanders voru Sigríður Sigursteinsdótt- ir, f. 15. október 1915, d. 21. maí 1994, tvíburabræðurnir Vigfús og Þorsteinn Sigursteinssynir, f 1. nóvember 1918, d. 2. nóvember 1918. Hinn 24. september 1942 kvæntist Alexander eftirlifandi eiginkonu sinni Guðrúnu Heigadóttur, f. 26. maí 1920, frá Forsæti í V,- Landeyjum. Foreldrar hennar voru Helgi Bjarnason bóndí á Forsœti, f 12. júlí 1888, d. 30. apríi 1959, og Maríajónsdóttir, f 21. október 1895, d. 18júníl972. Bbrn Alexanders og Guðrímar eru Gunnar og Hafdís. Gunnar, f 17. desember 1941, er kvcentur Katrínu Óskarsdóttur, f. 1. september 1944. Bbrnþeirra eru Guðrún Sandra, f. 26. maí 1965, gift Kristni Al- bertssyni, f 6. júlí 1965, börn þeirra eru Andri Már, f 4. október 1991, ogFann- dís, f 7. október 1993. Sigursteinn, f 18. janúar 1968, og Lovísa Ósk, f 30. nóvember 1978. Hafdís, f 15. mars 1949, ergiftGísia J. Friðjónssyni, f. 26. apríl 1947. Dœtur þeirra eru Guðrún, f. 9. nóvember 1973, ogKolbrún Edda, f 17. desember 1978. Alexander var bóndi í Djúpadal og stundaði jafnframt verslunarstbrf hjá Kaupfélagi Rangœinga til ársins 1962, þá flutti fjölskyldan til Reykjavíkur og starfaði hann hjá Byggingavbruverslun Sambandsins þar til hann lét afstörfum vegna aldurs. Útfór Alexanders fer fram frá Foss- vogskirkju í dag og hefst athöfnin klukk- an 13.30. Á sólríkri strönd Kanaríeyja varð skyndilega myrkur, er við fengum andlátsfregn míns elskulega tengda- föbur Alexanders Sigursteinssonar. Hann ók okkur út á flugvöll í byrjun ferðar, glaður og hress eins og ávallt. Vildi ekki skyggja á ánægju okkar þó hann gengi ekki heill til skógar. Hann sagði þó þegar við kvöddumst: „Þetta verður langur hálfur mánuður." Það var okkur ómetanlegt að það skyldi hafa veriö einmitt hann, sem kvaddi okkur seinast og sefaði þab sorgina og stytti biðina að komast heim til fjöl- skyldunnar. Minningamar streyma. Fyrstu kynni mín af honum Alex frá Djúpa- dal var handtakið hans. Þegar hann heilsaði mér fyrst tók hann hendi mína í báðar sínar, sagði ekki mikið en þrýsti innilega. Eftir að ég varð tengdadóttir hans varð umhyggja hans við mig einstök og ekki síst þeg- ar ég gekk með barnabörnin. Þá mátti ég helst ekkert gera nema hugsa um lífið sem ég bar. Svo komu sólargeislarnir inn í lífið hans, bamabörnin. Hann gaf þeím hverju og einu við fæðingu sérstök nöfn fyrir sig. Sú fyrsta var „Gullið hans afa og blómiö hennar ömmu" (Guðrún Sandra). Þá kom „Vinurinn eini" (Sigursteinn). Þá var það „Alltaf best af öllum" (Guðrún Gísla). Síðan komu „Ungarnir hans afa" (Lovísa Ósk og Kolbrún Edda) með sautján daga millibili. Það var mikil gleði og stolt fyrir hann að fá að kynnast bamabömum sínum. Við vorum allt- af að gera tengdaforeldrum mínum greiöa þegar við báðum bau að gæta þeirra. Fyrst var ríkidæmi hans fullkomn- ab þegar langafabörnin komu og þau kallaði hann „Gullmolana sína" (Andri Már og Fanndís). Ég hef ekki séb stoltari né hamingjusamari mann en hann Alex þegar hann fór meb langafadrenginn sinn á jólaball um síbustu jól. Þeir fóru rveir einir og áttu hvor annan. Fjölskyldan var það mikilvægasta í lífi hans og hann unni henni allri. Hann vildi hafa hana sem oftast hjá sér og var þá hrókur alls fagnabar. Lyfti stundum glasi á góbri stundu og sagbi þá: „Skál, Alex minn" eins og honum einum var lagib. Vib erum rík af minningum og þab eru aubæfi sem aldrei verba tekin frá okkur. Alex kenndi mér ab meta lífib og ab þab dýrmætasta í því væru börnin okkar. Oft sagbi hann ab þab væri ekki hægt ab vera of góbur vib börnin sín. Móöir hans var einstök kona og þeirra samband var mjög náið. Hann hélt minningu hennar lifandi og tal- abi svo oft um hana, að mér fannst ég þekkja hana vel. Nú er komið að kveðjustund. Fjöl- skylduhöfbinginn okkar er kvaddur, en hann verbur áfram á mebal okkar í minningunni. Vib munum kynna hann fyrir okkar afkomendum, líkt og hann kynnti móbur sína fyrir okkur. Elsku Gunna mín, þín sorg og sökn- ubur er mestur. Hann annabist þig í veikindum þínum af þeirri ást og fórnfúsa kærleika sem vib þekkjum öll svo vel. Megi Guð styrkja þig og vera með þér þar til þið hittist á ný. Alex minn, ég bið góðan Guð að geyma þig og hafðu þökk fyrir allt og allt. Þín tengdadóttir, Katrín Óskarsdóttir Hann elsku afi okkar er dáinn. Sorgin hefur knúið að dyrum og söknuður- inn tekið völdin. Við bíðum stöðugt eftir því að hann gangi brosandi inn með augun sín blíðu og arminn út- breiddan. En biðin verður löng og þaö er sárt að hugsa til þess að stundimar með honum afá verði ekki fleiri í þessu lífi. Við höfum misst svo mikið og þab skarð, sem hann skilur eftir sig, fær ekkert uppfyllt. En yndislegar minningar um hann ylja hjörtu okkar og sefa sorgina á þessum erfibu tím- um. Hann afi okkar var alveg einstakur og átti risastórt hjarta úr skíragulli. Hann var alltaf svo blíbur og góbur og skipti aldrei um skap. Vib bamabörn- in vorum hvert um sig svo sérstök í augum hans og lét hann okkur óspart finna hve heitt hann unni okkur, það var ekkert of gott fyrir börnin hans. Hann var einstaklega bamgóður og urðum við að sætta okkur vib þab, þegar fleiri köllubu hann afa. Hann afi var svo mikill vinur okkar. Ef eitthvab bjátabi á, þá var afi sá fyrsti sem kom upp í huga okkar og hann var fljórur til, hvort sem vanda- málib var að taka inn „vont" meðal eða sendast með okkur bæinn á enda, allt var svo sjálfsagt. Á skólagöngu okkar gátum við leitað til hans með margt. Hann var svo fróður og víðles- inn. Sjaldan kom maður að tómum kofanum. Fastir liðir í tilverunni með afa voru margir, þar má nefna allar sumarbú- staðaferðimar, réttirnar á haustin og jólaböllin. Alltaf vildi afi fara einn með barnabömin sín á jólaböllin, því þannig naut hann sín best. Eftir að við vorum orðin of gömul til að fara var hann svo lánsamur að eignast rvö barnabarnabörn til að viðhalda venj- unni. Það er „Gullinu hans afa" mjög minnisstætt og mikils virði á þessari kveðjustundu að hafa gert hann ab langafa. Þab var mikil glebistund í lífi hans ab eignast „Gullmolana sína", þau Andra Má og Fanndísi. Hann var þeim jafn yndislegur og okkur barna- börnunum. Elsku besti afi okkar. Takk fyrir allt sem þú hefur gefib okkur. Við vitum að þú hefur haft miklar áhyggjur af elsku ömmu, en við munum hugsa vel um hana, þó enginn geti komið í þinn stað. Víð biðjum guð að styrkja hana ömmu á þessum erfiðu tímum, því missir hennar er svo mikill, og að- stoða okkur öll í þessari miklu sorg. Þínar, Guliið hans afa, Guðrún Sandra. Alltafbest afbllum, Guðrún Gísla. Og Ungarnir hans afa, Lovísa Ósk og Kolbrím Edda. Hann afi í Goð, eins og við kölluðum hann, er dáinn. Það er með miklum t MINNING söknubi sem ég kveb hann í þessum fáu orbum. Vib vorum alla tíb, frá því ég man eftir mér, miklir vinir og átt- um ófáar glebistundirnar saman. Hann reyndist mér einnig vel þegar á bjátabi og alla tíb hafbi hann þolin- mæbi sem engri er lík. Þegar ég hugsa til baka og minnist allra samveru- srundanna meb honum, hlýnar mér um hjartarætur. Vib Gubrún systir mín sváfum ósjaldan hjá afa og ömmu í Gobheim- unum þegar vib vorum lítil. Þab var oft brallab margt og ósjaldan bros á vör á þessum stundum. Þar lærbum vib ab spila vist ung að árum og við afi spilubum alltaf saman á móti ömmu og Guðrúnu Söndru. Ástæban fyrir því var einföld, vib vorum svo skyldir af því við vorum báðir karlar. Á tímabili stóð ég f ast á því ab ég væri skyldari afa en mömmu minni og sýnir þaö hversu nánir vib vorum. Afi vann hjá Sambandinu og fór ég þang- ab daglega um langt skeib meb Gub- rúnu og mömmu sem vann vib ræst- ingar í næsta húsi. Þar kynnti afi mig fyrir öllum körlunum sem hann vann meb og ég fékk ab sitja vib skrifborbib hjá honum og vinna meb honum. Þetta var stórmál fyrir lítinn strák eins og mig, sem þarna fékk ab vinna meb afa sínum. Þetta var allt svo spenn- andi, öll blöbin, nóturnar, samstarfs- félagamir og reiknivélamar sem voru sérstaklega vinsælar hjá smápatta. Afi og amma eignubust sumarbú- stab í Mibfellslandi og var þab mikil fjölskylduparadís. Þarna hittist fjöl- skyldan á sumrin og var ávallt veisla á þeim bæ. Ég fór ósjaldan meb afa og ömmu þangað og við afi fórum einn- ig oft einir. Þá helst til að hirða garö- inn eða huga að húsinu. Þetta voru miklar gleðiferðir og ég veit ekki hvort ég gerði mikið gagn í þeim, en þab var víst ab þab var gaman. Vib fórum einnig saman í bústabinn til þess að dvelja í lengri tíma, þegar afi átti sumarfrí. Þá kom Gubrún systir oft meb og síbar Gubrún frænka Gísladóttir. Ég held að ég halli ekki á neinn þegar ég segi að samband okkar afa og Guðrúnar frænku hafi alla tíð verið sérstakt. Við nábum einhvern veginn svo vel saman, þab var eitt- hvab sem tengdi okkur á sérstakan hátt. Afi átti alla tíb, frá því ab ég man eftir mér, bíla frá Sambandinu og ég gleymi aldrei þegar hann leyfbi mér ab keyra í fyrsta skipti stóran Chevro- letinn utan vega. Veibiferbirnar voru ófáar með ömmu og afa. Veiðiáhug- inn hjá þeim var mikill og smitaði út frá sér. Við renndum oft fyrir murt- una í Þingvallavatni og ég fór margar ferðirnar með þeim og foreldrum mínum í Rangámar. í þessum ferbum gafst okkur afa tækifæri á því ab bralla eitthvab og oftast nær keyra saman smáspotta á bílnum. Þegar unglingsárin komu yfir mig var oft erfitt ab vera tíí. Ég veit að ég var oft á tíðum erfiður, eins og ung- lingar geta verið, en afi skildi mig allt- af. Samverustundunum fækkaði, en ég gat alltaf talað við afa. Eg þroskaðist og samband okkar afa gerði það líka, en það var alltaf stutt í glensið og grínið. Við áttum alltaf föst sæti vib veisluborb fjölskyldunnar og þab var ósjaldan sem vib tókumst á undir borbi án þess ab nokkur tæki eftir því. Þetta voru fastir libir hjá fjöl- skyldunni og fáir sem kipptu sér upp vib þab, nema kannski amma sem sagbi ósjaldan: Alex minn. Afi fylgdist vel með mér bæði í skóla og í vinnu. Hann hafði alltaf ótal spumingar að leggja fyrir mig þegar við hittumst. Hann var vel að sér og oftast nær var hann búinn að tengja sig við einhverja sem ég vann með. Það var annað hvort í gegnum vinnu sína eða ættfræði, en þar var hann á heimavelli. Fjölskylda okkar er ekki stór, en við hittumst þeim mun oftar og var það nokkub sem afi lagbi mikib upp úr. Nú, þegar hann er dáinn, renna í gegnum huga minn þau augnablik sem afi átti svo föst með okkur. Gaml- árskvðld var alltaf sérstakt, en þá fengum við okkur alltaf stóran og góðan vindil, þrátt fyrir að hann hefði hætt að reykja fyrir mörgum ár- um. Hann spurði alltaf hvort ekki væri örugglega til vindill þegar leið á kvöldið. Þetta voru hlutir sem urðu að vera á hreinu og síðan sagði hann: „Skál, Alexander" og lyfti glasi. Hann afi var alltaf glaður og hress við okkur barnabörnin og barna- barnabörnin. Brosið og hláturinn var sjaldan langt undan og þannig mun minningin um hann lifa með okkur um ókomin ár. í dag verður afi borinn til gTafar og við munum kveðja hann með mikl- um söknubi. Hann fór á undan okkur, en það var hans ósk ab þurfa ekki ab horfa á eftir börnunum sínum á und- an sér. Elsku amma, ég vona ab Gub sryrki þig í sorg þinni, en ég veit ab afi mun alltaf vera meb okkur í huganum. Vinurinn eini. Sigursteinn Gunnarsson Vib vitum lítib um daubann, en samt vitum vib ab langafi kemur aldrei aft- ur. Á fallega hvíta bílnum sínum, til ab sækja okkur á leikskólann eba fara meb okkur á jólaballib um næstu jól. Þá ætlubum vib ab passa hann svo vel. Minningamar eigum vib svo gób- ar. Þab var svo gott ab sofna hjá þér, vib dillandi göngulag þitt. Elsku lang- afi, við þökkum þér alla blíðuna sem þú gafst okkury Nú legg ég augun aftur, ó, Guð þinn náðarkraftur mín verí vörn í nótt. Æ, virst mig að þér taka, mér yfir láttu vaka þinn engil, svo ég sofi rótt. (S. Egilsson) Bless elsku langafi. Gullmolarnir þínir, Andri Már og Fanndís Við áttum því láni að fagna að hafa Alexander og frú Guðrúnu fyrir granna síðustu fjögur árin. Nú er Al- exander horfinn yfir móbuna miklu. Vib viljum segja um hann þetta: Hann var hógvær mabur og hjarta- hlýr. Hann var umburbarlyndur og virti okkur og bömum okkar ævinlega allt til besta vegar. Svo var hann spaugsamur og glaðsinna, en æðru- laus þegar á móti blés. í fari hans fundum við margt fagurt og ýmislegt til eftirbreytni. Þess vegna erum vib þakklát fyrir ab hafa kynnst honum og stofnab til vinfengis vib hann og ágæta eiginkonu hans, Gubrúnu. Megi Gub blessa hana og styrkja og megi ættingjar hans una sér vib minninguna um grandvaran og gób- an mann. Guðbrandur Gíslason, Haila Magnúsdóttir Þab er margs ab minnast þegar Alex- ander Sigursteinsson er kvaddur. Minningar frá Djúpadal þar sem Eystri-Rangá libast vib túnfótinn. Minningar frá heimsóknum í vistleg heimkynni Alexar og konu hans Gub- rúnar Helgadótrur í Gobheimum 21. Heimili Alexar og Gunnu stób opib gestum og gangandi á þessum tveim- ur stöbum alla þeirra búskapartíð. Og nú stöndum við eftir og söknum Al- exar, sem veitti gleði til samferða- mannanna af gnægð hjartans. Svifinn er svanur afengi. Sá hafði fjbiskyldu lengi skýlt undir skjólgóðum væng. Á veginn tii hæðanna venti, hjá vötnunum eilífu lenti, hvar þreyttum er þoegileg sœng. Gott var hann gjarnan að finna, gestum hann kunni að sinna og hlýju í hjartanu bar. Varglaður á góðvina fundum. Gœtinn á alvörustundum. Hbfðingi hvar sem hann var. Vinsœll og virtur í starp, verslunarmaðurinn þarfi. Hinn trúi, er traust okkar vann. Frískiir og fljótur að verki. Við fundum að samvinnumerki bar enginn betur en hann. Hér er nú skarð fyrir skildi. Skaparinn sbknuðinn mildi öllum, sem elskuðu hann, okkur, sem götuna gbngum, greitt eða hægt eftir fbngum og dáðum þann drengskaparmann. (Bj.H.) Já, það er margs að minnast og margt ab þakka. Fagran júnímorgun er stefnan, sem oftar, tekin á Þingvöll. Þab stendur til að heimsækja Alex og Gunnu í sum- arbústaðinn. Á leiðinni upp með Ing- ólfsfjalli og upp Grímsnes er hugur- inn fullur aðdáunar á fegurð náttúr- unnar. Þegar komið er í sumarhúsa- byggðina sunnan við Miðfell má sjá að fáni blaktir á verönd viö gulan sumarbústað. Alex er búinn að flagga. Þau standa saman á veröndinni og veifa þegar ekib er í hlab. Gestum er fagnab opnum örmum. Aspimar eru vaxnar langt upp fyrir víbihekkib. Þær spjara sig, þær ilma, enda hefur verib hlúð ab þeim. Gras- bletturinn vib húsib er rennisléttur og rótin þétt. Þessi blettur hefur verib notabur vel. Á hann máttu allir stíga. Börnin léku sér þar eins og þau vildu. Þab var engin hætta á því ab Alex kæmi ab skamma þau, því enginn var börnum betri en hann. Því meiri glebi og hlátur, því ánægbari var Alex, því hann var mabur lífsins og glebinnar. Hann var mjög libtækur í eldhúsi og léttstígur þegar hann var ab bera kræsingamar á borbib meb Gunnu. Þau unnu saman og þar var ekki skor- ib vib nögl. Loginn flökti í kamínunni og á henni var heitt vatn í stórum potti. Lágt sub kamínunnar skapabi notalega stemmningu. Úr stofuglugg- anum sást út á Þingvallavatn og reyk- irnir á Nesjavöllum libubust upp í loftib handan vatnsins. Þab var spjall- ab og hlegib. Nóttin var björt. Þetta var sumarparadísin hjá Alex og Gunnu. Enginn bjóst vib því síbastlibib haust, ab Alex væri ab loka bústabn- um þeirra í síbasta sinn. En svona er lífið. Vorið er ab koma og gróburinn við sumarbústaðinn á Þingvöllum fer að taka við sér í vorregni og sól. Alex hefði farið að hugsa til hreyfings upp í bústað, en stefnunni var breytt. Kahlil Gibran segir í Spámannin- um: „Hvað er það að deyja annað en standa nakinn í blænum og hverfa inn í sólskinið?" Og var ekki á nýliðn- um páskum talað um upprisusól frels- arans? Við gætum ekki óskað Alex öllu betra hlutskiptis en þess, að mamma hans stæði með opinn faðm- inn í sólskininu og tæki á móti hon- um, eins og þegar hann var lítill drengur í Vestmannaeyjum forbum daga. Hann ætti það skilib. Bjarni og Margrét

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.