Morgunblaðið - 03.01.2006, Side 25

MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 3. JANÚAR 2006 25
MENNING
Básaskersbryggju 900 Vestmannaeyjar Sími 481 2800 Fax 5481 2991 www.herjolfur.is
Velkomin
um borð!
H
im
in
n
o
g
h
a
f
/
S
ÍA
Við tökum við því verkefni með stolti og ánægju og
hlökkum til samstarfsins við heimamenn, gesti þeirra og
starfsfólk ferjunnar. Þegar er hafin vinna sem miðar
að því að bæta enn frekar þjónustu við farþega og auka
vellíðan þeirra – milli lands og eyja.
Nú er hægt að bóka far, greiða og prenta út miða á herjolfur.is.
Einfalt, skilvirkt og þægilegt!
Við bjóðum Vestmannaeyinga, landsmenn og aðra þá
sem leið eiga milli lands og eyja, velkomna um borð.
Þann 1. janúar tók Eimskip við rekstri Vestmannaeyjaferjunnar Herjólfs
VINDGANGUR hefur venjulega
ekki þótt viðeigandi á hámenning-
artónleikum, allra síst í kirkju.
Væntanlega hefur því einhverjum
kirkjugestinum brugðið í brún þeg-
ar líkt var eftir prumpi á tónleikum
í Fríkirkjunni rétt fyrir áramót. Og
ekki bara einu sinni.
Tónleikarnir voru haldnir af hóp
sem kallar sig Reykjavík Barokk.
Hann samanstendur af hljóðfæra-
leikurum sem hafa sérhæft sig í að
spila á eldri gerðir nútímahljóðfæra,
auk Eyjólfs Eyjólfssonar tenórs, en
hann hefur vakið mikla athygli und-
anfarið fyrir einstaklega vandaða
túlkun á barokktónlist. Lagið með
prumpinu var síðast á efnisskránni
og hét The Fart. Það er að finna í
söngbók enska skáldsins Thomas
D’Urfey og eins og nafnið bendir til
er það gamansöngur. Eyjólfur sagði
að það væri viðeigandi nú þegar
meltingartruflanir hrjá ófáa lands-
menn eftir jólaátið, enda flutti hann
það af talsverðum sannfæring-
arkrafti. Prumpið var líka ógeðfellt
áheyrnar.
Á efnisskránni voru verk eftir
barokktónskáld sem ýmist voru
bresk eða störfuðu einhvern hluta
ævi sinnar á Bretlandi. Þetta voru
John Blow, Matthew Locke, Nicola
Matteis, Francesco Barsanti, Henry
Purcell og fleiri. Hljóðfærin sem
leikið var á voru öll kunnugleg ef frá
er talið teorba, sem er risavaxin
lúta. Arngeir Heiðar Hauksson spil-
aði á hana og er ljúft að segja frá
því að leikur hans kom mun betur út
nú en í Skálholti í sumar. Hann var
líflegri og snarpari, auk þess sem
hljómur teorbunnar var skýrari í
fremur lítilli endurómun Fríkirkj-
unnar en í ríkulegu bergmáli Skál-
holtskirkju.
Ég hefði þó viljað að Arngeir
styddi betur við söng Eyjólfs í hinu
undurfagra lagi Purcells, Music for
a While, en leikur hans þar var
óþarflega flatur og karakterlaus.
Hinsvegar var gítarleikur hans víða
á dagskránni markviss og vandaður.
Fiðluleikur Höllu Steinunnar
Stefánsdóttur var yfirleitt áheyri-
legur og þótt fjörleg tónsmíð eftir
Matteis hefði glutrast niður var
margt annað ágætlega gert. Til
dæmis hljómaði fiðlan prýðilega í
dansverkum úr safni útgefandans
Johns Playford og einnig í Ground
After the Scotch Humour eftir Mat-
teis.
Takmarkaður hljómburður kirkj-
unnar fór sárri barokkrödd fiðl-
unnar samt ekki sérlega vel, en
hinsvegar var holur tónn barokk-
þverflautunnar, sem í ómríkari sal
verður næsta óskiljanlegur,
skemmtilega tær og hnitmiðaður.
Rebecca Austen-Brown spilaði á
hana, en reyndar lék hún mun oftar
á blokkflautu og gerði það af tölu-
verðum glæsibrag. Fyrrnefnd dans-
verk hefðu t.d. ekki verið svipur hjá
sjón ef hennar hefði ekki notið við.
Blokkflautan var sömuleiðis frábær
í laginu Scotch Measure úr safni
Thomas Bray, hún var dillandi og
safarík og gædd viðeigandi nostalg-
íu.
Frammistaða Eyjólfs var dásam-
leg eins og endranær; rödd hans var
einstaklega hljómfögur, jöfn á öllum
sviðum og túlkun hans ávallt tilfinn-
ingaþrungin og einlæg.
Í það heila var þetta skemmtileg
kvöldstund og þótt prumpið hafi
verið dálítið barnalegt gat maður
ekki betur séð en að flestir gengju
brosandi út úr kirkjunni að tónleik-
unum loknum.
Meltingar-
truflanir í
Fríkirkjunni
TÓNLIST
Fríkirkjan
17. aldar tónlist frá Bretlandi í flutningi
Reykjavík Barokk. Föstudagur 30. des-
ember.
Söng- og kammertónleikar
Jónas Sen
ÆFINGAR eru hafnar á Virkjuninni,
leikgerð Maríu Kristjánsdóttur á
leikverki Nóbelsverðlaunahafans El-
friede Jelinek í þýðingu Hafliða Arn-
grímssonar. Virkjunin verður frum-
sýnd á Stóra sviðinu í byrjun mars.
Náttúran, takmarkalaus trú á
tækni og framfarir, hreyfanlegt
vinnuafl og tungumálið eru meðal við-
fangsefna Nóbelsverðlaunahafans
Elfriede Jelinek í þessu leikverki, þar
sem afbygging leikhússins og aðferð-
ir þess er jafnframt í brennidepli. Á
sinn kaldhæðna hátt ræðst Jelinek að
goðsögnum og afhjúpar þær, eða eins
og hún segir sjálf: „Konan er dæmd
til þess að segja sannleikann en ekki
lýsa hinni fögru ímynd.“
Elfriede Jelinek er fædd í Aust-
urríki 1946 og hlaut menntun á sviði
tónlistar. Hún hefur skrifað fjölda
verka fyrir leiksvið, en einnig sent frá
sér ljóð og prósaverk. Meðal fræg-
ustu verka hennar eru skáldsögurnar
Losti og Píanókennarinn, en gerð var
samnefnd kvikmynd eftir þeirri síð-
arnefndu sem sýnd var hér á landi.
Tvö leikrit eftir Jelinek hafa verið
flutt í íslensku leikhúsi, Klara S. var
sett upp í Nemendaleikhúsinu og Út-
varpsleikhúsið flutti nýverið Hvað
gerðist eftir að Nóra yfirgaf eigin-
manninn. Á síðari árum hefur Jelinek
nánast útrýmt hefðbundinni atburða-
rás í leikritum sínum og eins leik-
persónum. Leikrit hennar þykja því
einstök áskorun fyrir leikhóp og leik-
stjóra í uppsetningu. Jelinek hlaut
Nóbelsverðlaunin í bókmenntum árið
2004.
Leikendur eru Arnar Jónsson, Atli
Rafn Sigurðarson, Baldur Trausti
Hreinsson, Björgvin Franz Gíslason,
Gísli Pétur Hinriksson, Lilja Guðrún
Þorvaldsdóttir, María Pálsdóttir,
Nanna Kristín Magnúsdóttir, Ólafur
Steinn Ingunnarson, Páll S. Pálsson,
Rúnar Freyr Gíslason, Sólveig Arnars-
dóttir og Þórunn Lárusdóttir.
Þýðandi er Hafliði Arngrímsson,
leikgerð gerir María Kristjánsdóttir,
leikmynd gerir Sigurjón Jóhannesson,
um búninga sér Filippía I. Elísdóttir og
leikstjóri er Þórhildur Þorleifsdóttir.
Tækni, vinnuafl, tungumál
Reuters
Elfriede Jelinek