Morgunblaðið - 03.01.2006, Side 33

MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 3. JANÚAR 2006 33
MINNINGAR
✝ María Jensenfæddist í
Hvammi í Valla-
hreppi í Suður-
Múlasýslu 1. apríl
1922. Hún andaðist
á Landspítalanum í
Fossvogi aðfaranótt
27. desember síðast-
liðins. Foreldrar
hennar voru Þórey
Arngrímsdóttir
saumakona, f. 10.5.
1892, d. 30.7. 1964,
og Markús Jensen, f.
14.1. 1897, d. 14.12.
1965, kaupmaður á
Eskifirði og víðar. Markús var
sonur Wilhelms Jensen stórkaup-
manns á Eskifirði og í Reykjavík
og Þórunnar Markúsdóttur en
hún var dóttir Markúsar Einars-
son prests í Stafafelli í Lóni. María
eignaðist einn hálfbróður sam-
mæðra sem er látinn og fjögur
hálfsystkini samfeðra.
María fór ung í fóstur að Litla-
Sandfelli í Skriðdal. Hún vann al-
menn sveitastörf sem unglingur
og gekk í farskóla sem var í sveit-
inni og fór síðar í kvöldskóla í
Reykjavík og lagði stund á al-
menn fög. María fór í Húsmæðra-
skólann á Hallormsstað.
María giftist 2. september 1944
Steingrími Vigfús-
syni Ísfeld, f. 12.8.
1918, d. 25.1. 1975,
innheimtumanni.
Foreldrar hans voru
Aldís Sigurgeirs-
dóttir húsmóðir og
Vigfús Sigfússon
verkamaður en þau
bjuggu á Raufar-
höfn. Dóttir Maríu
og Steingríms er
Sveinfríður Krist-
björg Steingríms-
dóttir, f. 6.7. 1947,
fóstra. Eiginmaður
hennar er Baldur
Sigurðsson, f. 8.9. 1948, símvirki.
Dóttir þeirra er María Steingerð-
ur Jensen Baldursdóttir, f. 11.5.
1971, gift Sighvati Gunnari Har-
aldssyni, f. 4.6. 1974. Börn þeirra
eru Viktor Steinn Sighvatsson, f.
5.6. 2001, og Sylvía Karolína, f .
20.1. 2005.
María og Steingrímur fluttu til
Akureyrar 1947 og bjuggu þar í
11 ár. Þau fluttust svo til Reykja-
víkur 1958. María vann á sauma-
stofu Belgjagerðarinnar og hjá
Iðunni, barnaheimilum og á
Hrafnistu.
Útför Maríu verður gerð frá
Fossvogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.
Elsku amma mín. Nú ertu farin frá
mér og ég sakna þín svo mikið.
Ég elskaði þig svo mikið. Það er
svo erfitt að geta ekki hringt í þig og
talað við þig eins og ég var vön að
gera næstum hvern einasta dag og
stundum oft á dag. Og Viktor Steinn
sagði: „Hver á nú að búa í ömmuhúsi
og hvar fáum við nýja langömmu?“
Ég var svo heppin að fá að alast
upp hjá þér og líka að fá að bera nöfn-
in þín. Við sátum oft saman á daginn
og hlustuðum á síðdegissöguna á Rúv
og fimmtudagsleikritin.
Þú tókst þátt í öllu mínu lífi í gleði
og sorg, sigrum og ósigrum. Sama
hvað var, þú stóðst alltaf með mér og
huggaðir mig ef eitthvað bjátaði á.
Þú kenndir mér svo margt og þú
áttir líka eftir að kenna mér svo
margt, t.d. bakaði enginn eins góðar
pönnukökur og þú. Ég sagði við þig
fyrir stuttu að þú yrðir nú að kenna
mér að baka þær.
Þú varst líka ótrúlega mikil hann-
yrðakona, allar myndirnar sem þú
varst búin að sauma, föt á mig er ég
var yngri og allar peysurnar sem þú
prjónaðir á barnabörnin þín tvö.
Varst meira að segja með tvær peys-
ur rétt ókláraðar á þau.
Nú þegar þú ert dáin streyma fram
svo margar minningar um þig. Ein af
mínum fyrstu bernskuminningum er
þegar þú sast með mig innpakkaða í
sænginni minni og söngst mig í svefn.
Þannig var best að sofna. Þú kenndir
mér líka svo mikið af söngvum og
kvæðum sem ég syng nú fyrir Viktor
Stein og síðar mun ég syngja þau fyr-
ir Sylvíu Karolínu.
Þú varst líka svo dugleg að lesa fyr-
ir mig sögur á kvöldin áður en ég fór
að sofa. Enn gátum við hlegið að einu
atviki: Þú varst orðin þreytt en varst
samt að lesa fyrir mig og hálfsofnaðir
við lesturinn, setningin átti að vera:
„Vertu nú dugleg á spítalanum, Sig-
rún mín,“ en kom út hjá þér: „Vertu
nú dugleg í rabarbaranum, Sigrún
mín.“
Kannski hefurðu verið að hugsa
um að gera rabarbarasultu eins og þú
gerðir svo oft.
Þú varst svo sterk manneskja, þið
afi voruð nýbúin að kaupa húsið ykk-
ar þegar hann dó. En þú gast borgað
af öllu og mikið varstu ánægð fyrir
nokkrum árum þegar það var allt að
baki.
Myndir af þér frá því þú varst ung
sýna hvað þú varst stórglæsileg, allt-
af í kjólum og fín. Ég fékk nú að nýta
suma flottu kjólana þín, þú bara
hjálpaðir mér að breyta þeim aðeins.
Þú sagðir mér svo oft sögur frá því
þú og afi voruð á Kristnesi en þar
börðust þið bæði við berkla.
Þú trúðir á líf eftir dauðann og að
hinir látnu vaki og fylgist með þeim
sem eftir lifa. Því trúi ég því að þú
sért nú loksins komin til afa, hestanna
þinna og allra hinna sem voru farnir á
undan. Ég vona að þér líði vel þar
sem þú ert núna og að þú haldir
verndarhendi yfir okkur.
Þú sagðir mér frá álfum og huldu-
fólki. Manstu eftir litla álfinum þínum
í fallegu peysunni sem þú sást stund-
um. Við sögðum líka oft ef eitthvað
hvarf heima: „Nú hefur einhver feng-
ið þetta lánað.“
Þú fórst til spákonu þegar þú varst
ung, en þú vildir ekki segja mér allt
sem hún hafði sagt þér en eitt merki-
legt sagði hún sem rættist: að þú
myndir ala upp tvær Maríur.
Þegar þið bjugguð á Akureyri tók-
uð þið Maríu Kristinsdóttur í fóstur
um tíma og svo ólst ég upp hjá þér.
Þú kenndir mér líka að trúa að lífið
er ákveðið fyrir okkur, við stjórnum
því upp að vissu marki.
Þú varst líka mjög vel að þér í
stjörnumerkjum, gast stundum bara
með því að fylgjast með manneskj-
unni séð í hvaða merki hún var.
Hestarnir þínir voru þér svo mikils
virði, meira að segja kvöldið áður en
þú lést fórstu að gefa þeim. Þú varst
hörkukona.
Daginn fyrir Þorláksmessu fórum
við upp í kirkjugarð og settum jóla-
ljós á leiðið hans afa, við ætluðum svo
að kíkja þangað aftur með kerti milli
jóla og nýárs. Ekki grunaði mig þá að
ég færi til að fylgja þér síðustu spor-
in.
Þú varst líka svo duglega að passa
Viktor Stein fyrir mig ef ég þurfti að
skjótast frá og ekki þóttu þér síðri
heimsóknir okkar Sylvíu Karolínu.
Þau tvö voru gimsteinarnir þínir.
Takk fyrir alla hjálpina í sumar
með þau tvö er ég var á spítala.
Þú varst líka alltaf syngjandi og
raulandi. Þú sagðir mér einu sinni að
ef aðstæður hefðu verið aðrar þegar
þú varst ung þá hefðir þú lært söng
og jafnvel óperusöng.
Eins og ég sagði þegar þú lést: Árið
hófst með gleði vegna fæðingar Syl-
víu og árið endar í dauða og sorg.
Þú fórst aldrei til útlanda en nú
ertu farin í þitt stærsta og mesta
ferðalag. Það er skrýtið til þess að
hugsa að þú skyldir fara á jólum en
það var uppáhaldstíminn þinn. Þú
skreyttir svo fallega og bakaðir
fjöldann allan af smákökum og brúnu
lagkökuna og þessi jól voru engin
undantekning. Þú gafst okkur öllum
svo fallegar jólagjafir. Stundum dett-
ur mér í hug að þú hafir vitað að þú
varst að fara.
Ég sakna þín svo sárt, en, elsku
amma, takk fyrir að koma til mín
nóttina sem þú dóst, það er mér mik-
ils virði. Ég sé þig fyrir mér eins og
þú varst daginn áður en þú lést, með
blik í augum og brosandi út í annað.
Þannig mun ég alltaf muna þig í
hjarta mínu.
Guð blessi þig og við sjáumst síðar.
Þín
María Steingerður Jensen.
Þegar María er öll, koma í hugann
minningabrot frá æskuárunum. Hún
ólst upp á Litla-Sandfelli hjá ömmu
minni og afa, Kristbjörgu og Jóni, en
þau tóku hana í fóstur þegar hún var
á öðru ári. Fyrir áttu þau þrjú upp-
komin börn, Björgu, Runólf og Gróu.
Eftir andlát Jóns tók Runólfur við
búinu. Hann bjó þar með móður sinni
fyrst í stað og seinna með eiginkonu
sinni Vilborgu Jónsdóttur, sem hann
kvæntist árið 1926. Þau eignuðust
átta börn og því var oft mannmargt á
bænum.
Ég minnist þess hvað María var
lífsglöð og smitandi hlátur hennar
gleymist ekki. Ég heyrði föður minn
oft segja: ,,Hún María mín var svo
ljúft og yndislegt barn. Hún óx og
dafnaði og ég man hvað hún var
glæsileg þegar hún var fermd. Hún
var í hvítum kyrtli og með fallegan
höfuðbúnað, bar slör og gullspöng
eins og álfkona. Hennar mesta prýði
var þykkt og jarpt hárið, sem hún
hélt til hins síðasta.
María gekk í öll sveitastörf úti og
inni með hinu fólkinu og var mjög lið-
tæk. Í minningunni sé ég þær fóst-
ursystur og móður mína við hvers
kyns handverk svo sem útsaum, hekl
og prjónaskap.
María tók miklu ástfóstri við eina
glókollinn í fjölskyldunni, Jón, elsta
bróður minn. Hún var mikil hesta-
kona og þegar Jón fermdist gaf hún
honum jarpskjótt folald.
Eins og títt var í þá daga var ráðinn
á heimili foreldra minna ungur vinnu-
maður, Steingrímur Vigfússon. Hann
var einstakur geðprýðismaður og
mikill ljúflingur. Með þeim þróaðist
samband sem stóð þar til hann lést
fyrir aldur fram árið 1975. Mikið ást-
ríki var milli þeirra hjóna og dóttur-
innar Kristbjargar og var missir
þeirra mæðgna mikill við fráfall
Steingríms.
Þau voru öll miklir dýravinir, höfðu
yndi af hestamennsku og áttu alltaf
hesta. Ég get hugsað mér að Stein-
grímur hafi beðið Maríu sinnar í nýj-
um heimkynnum með fallegan gæð-
ing í taumi.
Elsku Lilla, María og aðrir vanda-
menn, ég votta ykkur samúð mína.
Ingibjörg Runólfsdóttir.
Elsku María, hér sit ég og skrifa
nokkrar línur um konu sem var mér
sem móðir, frá fæðingu minni fyrir 50
árum.
Þið Steingrímur fluttuð til afa
Munda og ömmu Maríu, þá nýkomin
af Kristnesi eftir tveggja ára veru þar
vegna berkla, og ekkert húsnæði að
fá á þeim tíma á Akureyri. Þar hófust
kynni fjölskyldna okkar. Upp frá
þeim tíma hófust mikil og góð kynni
sem varðveitast enn þann dag í dag.
Í þá daga var ekkert fæðingarorlof,
og þá voruð þið til staðar fyrir mig og
dekruðuð við mig meðan mamma mín
vann úti til að sjá okkur farborða.
Seinna fluttuð þið til Reykjavíkur.
Þá var ég flutt suður með mömmu
minni og gat farið til ykkar Stein-
gríms og farið á hestbak, horft á
hestamannamótin hjá Fáki, og heim-
sótt Steingrím í vinnuna en hann
vann í Fálkanum. Svo gat ég farið ein
með Akraborginni og þið tókuð alltaf
á móti mér. Það var alltaf gaman að
fara með Lillu einkadóttur ykkar að
skoða hestana en ég var nú frekar
hrædd við þá í byrjun, og enn þá
finnst mér betra að horfa bara á dýrin
gegnum glerið en vera í návist þeirra.
En svo stofnaði Lilla heimili með
Baldri sínum, og þá fæddist þeim stór
sólargeisli, María Steingerður, eina
barn þeirra sem var þitt líf og yndi.
Alltaf varstu svo hreykin af öllu sem
María Steingerður gerði.
Ég man eftir brúðkaupsdegi henn-
ar. Þú varst svo stolt af þessu unga
fólki Maríu og Sighvati, enda voru
þau stórglæsileg og veislan eftir því.
Þegar ég átti afmæli í haust voruð
það þið mæðgurnar allar sem ég vildi
að yrðuð í afmælinu mínu nr. eitt, tvö
og þrjú, vegna þess að þið hafið alltaf
verið hjá mér á mínum stóru stundum
gegnum tíðina, en þið komust ekki í
afmælið mitt. Við mamma heimsótt-
um þig viku síðar og áttum góðar
stundir saman með Maríu Steingerði
og litlu gullmolunum hennar, Viktori
Steini og Sylvíu Karolínu. Mikið
geislaði þá af þér.
Ég er mjög fegin að hafa heimsótt
þig stuttu fyrir jól og skilið eftir smá-
jólakveðju til þín, elsku María mín.
Ég og fjölskylda mín sendum Lillu,
Baldri, Maríu Steingerði, Sighvati og
barnabörnunum samúðarkveðju og
erum með ykkur í sorg ykkar.
Kveðja.
María Kristins og fjölskylda.
Enginn veit hvað morgundagurinn
ber í skauti sér, þetta sannaðist nú
um jólahátíðina. Ég átti erfitt með að
skilja þegar síminn hringdi og mér
sagt að María föðursystir mín væri
látin. Ég var búin að undirbúa jólaboð
þennan dag, þar sem hún átti að vera
meðal frændfólksins, en ekkert varð
af því, hún lést skyndilega aðfaranótt
27. des. Ég hafði hitt hana káta og
hressa að vanda á Þorláksmessu og
við ákváðum að hittast í jólaboði hjá
mér.
María frænka var myndarhúsmóð-
ir sem alltaf tók vel á móti manni þeg-
ar litið var inn til hennar. Hún var
mikil hestakona og hélt ávallt hesta
með eiginmanni sínum meðan hann
lifði. Eftir fráfall hans fékk hún dygg-
an stuðning dóttur sinnar. Þetta var
fasti punkturinn í tilverunni hjá Mar-
íu og kunni hún alltaf góðar sögur af
hestunum sínum þegar við hittumst. Í
Samtúninu bjó María ásamt dóttur,
tengdasyni og lengstum dótturdótt-
ur. Í húsinu eru tvær íbúðir og bjó
hún uppi, en dóttir og tengdasonur
niðri. Þannig gat barnabarnið hún
María, augasteinninn hennar, verið
jafnt á báðum hæðum. Fékk María
einnig að njóta langömmubarna sinna
því þau komu oft til hennar. Þau gáfu
henni mikla lífsfyllingu og stolt var
hún af afkomendum sínum, það fann
maður svo vel. Hún hafði góðan húm-
or og sá oft spaugilegu hliðarnar á líf-
inu. Hún var ung í anda alla tíð og
kvik í hreyfingum.
Við systurnar og fjölskyldur okkar
viljum þakka Maríu frænku allt það
góða sem hún hefur gert okkur.
Hennar verður sárt saknað.
Megi góður Guð gefa fjölskyldu
hennar styrk á þessum erfiðu tímum.
Áslaug Þorsteinsdóttir.
Látin er í Reykjavík heiðurskonan
María Jensen. Við systkinin viljum
heiðra minningu hennar með nokkr-
um orðum. Amma okkar, Sigríður
Pétursdóttir, og Þórey Arngríms-
dóttir, móðir Maríu, voru uppeldis-
systur, aldar upp í Hvammi á Völlum
í Suður-Múlasýslu. María var tengd
ömmu okkar tilfinningaböndum og
vináttan við Maríu tengist minningu
Siggu ömmu okkar. Frá því að við
systkinin munum eftir var mikill sam-
gangur milli heimilis okkar og heim-
ilis þeirra Maríu, öðlingsins Stein-
gríms og dóttur þeirra, hennar Lillu.
María var greind kona með
ákveðnar skoðanir. En það var í góðu
lagi. Hún fylgdist vel með mönnum
og málefnum og var með góðar for-
sendur til að mynda sér skoðanir á
eigin spýtur. Með fjölskyldu okkar
fylgdist hún vel, vildi fá að vita hvað
við hefðum fyrir stafni og hvað af-
komendur okkar væru að gera.
Við eigum minningar um jólaboð,
hesthúsaferðir og árvissar heimsókn-
ir á aðfangadag. En ekki síður um
lífsgildi eins og velvild, ræktarsemi,
tryggð og vináttu. Kærar þakkir fyrir
tryggð við foreldra okkar og fjöl-
skyldu.
Vegir skiptast. Allt fer ýmsar leiðir
inn á fyrirheitsins lönd.
Einum lífið arma breiðir,
öðrum dauðinn réttir hönd.
Einum flutt er árdagskveðja,
öðrum sungið dánarlag,
allt þó saman knýtt sem keðja,
krossför ein með sama brag.
Veikt og sterkt í streng er undið,
stórt og smátt er saman bundið.
(Einar Ben.)
Aðstandendum sendum við okkar
innilegustu samúðarkveðjur.
Árdís Ívarsdóttir, Hannes
Eðvarð Ívarsson og Gísli
Bergsveinn Ívarsson.
MARÍA
JENSEN
Á nýliðinni aðventu
þegar jólaljósin voru
að kvikna hvert af
öðru barst okkur sú
harmafregn að Lára
væri látin.
Í dag er afmælisdagurinn hennar
og við viljum minnast hennar með
nokkrum orðum. Lára kom til okk-
ar í þjónustumiðstöðina á Vestur-
götu 7 árið 1994 og starfaði hér
sem forstöðumaður næstu sex árin.
Hún var nákvæm í vinnubrögðum
og lagði alúð í að prýða og fegra
staðinn, ekki síst þegar jólin nálg-
uðust og við tókum til við að
skreyta húsið. Lára var mikið jóla-
barn.
LÁRA ÓSK
ARNÓRSDÓTTIR
✝ Lára Ósk Arn-órsdóttir fædd-
ist í Reykjavík 3.
janúar 1947. Hún
lést á heimili sínu 5.
desember síðastlið-
inn og fór útför
hennar fram frá
Dómkirkjunni 14.
desember.
Þetta eru góð ár að
minnast, mikið var
hlegið og skrafað. Að
taka vel á móti gest-
um og láta þeim líða
vel var ávallt sett í
öndvegi. Þetta var
það sem Lára vildi að
starfsfólkið tileinkaði
sér og við vonum að
okkur hafi tekist að
standa undir vænting-
um hennar.
Hún var trygg og
góð kona sem kenndi
okkur margt.
Það mynduðust sterk tengsl milli
starfsfólksins á Vesturgötunni og
við fylgdumst vel með fjölskyldum
hvert annars. Fjölskylda Láru kom
oft í heimsókn. Rúnar eiginmaður
hennar sýndi okkur hvað sönn
væntumþykja er og var Láru stoð
og stytta, í öllum verkum. Hún
sagði okkur oft hve mikils virði
hann væri henni. Svo litu börnin
þeirra inn, Valgerður eða Völubarn-
ið eins og við tókum upp eftir Láru
að kalla hana, kom falleg og frísk af
ballettæfingu. Gauja, sem sífellt
kom á óvart, ýmist í gallanum að
koma úr vélsmiðjunni, eða næsta
dag eins og fegurðardrottning í
flugfreyjudragtinni að kveðja
mömmu fyrir flugferð. Arna með
myndavél um öxl en hún var á
þessum tíma að vinna myndir um
litróf íslenskra húsdýra.
Hlynur einkasonur Láru leit líka
stundum inn til að heilsa upp á okk-
ur. Arna og Hlynur komu oft með
börnin sín og þá leyndi sér ekki
stoltið hjá ömmunni.
Móðir Láru var um tíma dag-
legur gestur hjá okkur. Frú Unnur
eins og Lára sagði, sat við hann-
yrðir og saumaði fallega listmuni
handa fjölskyldunni. Við minnumst
hennar með hlýhug, en hún lést ár-
ið 2002.
Allt er breytingum háð og Lára
lét af störfum vegna heilsubrests.
Hún kom þá bara í heimsókn og
fylgdist með okkur og starfinu á
Vesturgötu.
Að leiðarlokum viljum við segja.
„Að lifa er að elska og sá sem ein-
hver elskar getur aldrei dáið.“
Kæra fjölskylda, megi Guð gefa
ykkur ljósið til að lýsa upp minn-
ingarnar.
Við kveðjum Láru Arnórsdóttir
með virðingu og þökk.
Samstarfsfólk Vesturgötu 7.