Morgunblaðið - 03.01.2006, Qupperneq 32

32 ÞRIÐJUDAGUR 3. JANÚAR 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Jónas TryggviGunnarsson
fæddist í Vík í Mýr-
dal 15. júlí 1927.
Hann lést á Land-
spítalanum við
Hringbraut 19. des-
ember síðastliðinn.
Foreldrar Jónasar
voru hjónin Guðný
Jóhannesdóttir,
húsmóðir, f. 13. des-
ember 1891, d. 21.
apríl 1971, og Gunn-
ar Gunnarsson,
bóndi og verslunar-
maður, f. 15. mars 1889, d. 12.
september 1944. Jónas var fimmta
barn foreldra sinna, sem alls eign-
uðust átta börn. Einungis þrjú
þeirra náðu fullorðinsaldri, auk
Jónasar voru það Sigurður, f. 28.
ágúst 1911, d. 16. maí 1993, og
Lára, f. 21. janúar 1917, d. 26. apríl
1993. Kona Sigurðar var Kristín
Loftsdóttir, f. 25. janúar 1917, d.
14. október 1989. Eiginmaður
Láru var Jónas Jóhannesson, f. 4.
febrúar 1904, d. 14. febrúar, 1974.
Þau eignuðust átta börn, sex
þeirra komust til fullorðinsára.
Hinn 7. janúar 1950 kvæntist
Jónas Helgu M. Árnadóttur, f. í
Miðey í A-Landeyjum 20. febrúar
1930. Foreldrar hennar voru hjón-
in Margrét Sæmundsdóttir og
Árni Einarsson. Margrét og Árni
bjuggu fyrst í Miðey en síðar var
Árni stöðvarstjóri Pósts og síma á
Hvolsvelli.
Ove Hansen, f. 4. febrúar 1945.
Sonur þeirra er Gunnar, f. 19.
október 1967. Kona hans er Lena
Hansen, f. 7. maí 1967, dóttir
þeirra er Stine Ása.
Börn Jónasar og Helgu eru: 1)
Kristín, f. 1. maí 1950, maður
hennar er Ómar Hauksson, f. 28.
desember 1950. Börn þeirra: a)
Haukur, f. 15. október 1971, sam-
býliskona Solveig Magnúsdóttir, f.
8. desember 1969, börn Magnús
Bjartur og Hildigunnur. b) Rósa
Dögg, f. 18. apríl 1974, sambýlis-
maður Róbert Haraldsson, f. 23.
mars 1969, börn Kristófer Dan,
Rebekka Rut og Tómas Orri. c)
Jónas Logi, f. 17. nóvember 1975.
d) Eva Björk, f. 10. nóvember
1979. 2) Guðný, f. 19. október 1951,
maður hennar er Árni S. Sigur-
jónsson, f. 26. júlí 1948. Börn
þeirra: a) Jónas Bjarni, f. 5. júlí
1974, kvæntur Kristínu Ýri Pálm-
arsdóttur, f. 26. febrúar 1974, börn
þeirra Andri Freyr og Sunneva
Ósk. b) Helga, f. 13. júlí 1979. 3)
Margrét, f. 12. júlí 1953. Synir
hennar og Ólafs Baldurssonar eru
Baldur, f. 22. janúar 1979, og
Hlynur, f. 15. júní 1988. 4) Ólöf, f.
28. september 1954, maður hennar
er Guðmundur Valtýr Óskarsson,
f. 4. febrúar 1956. Dóttir Ólafar er
Maggý Elva Björgvinsdóttir, f. 2.
desember 1973, sambýlismaður
Wayne Melroses, f. 11. maí 1977.
Börn Ólafar og Valtýs eru Ragn-
hildur Ósk, f. 11. apríl 1987, og Jó-
hannes Sturla, f. 21. febrúar 1989.
5) Árni, f. 6. júlí 1958. Sonur hans
og Eddu Sigurðardóttur er Styrm-
ir, f. 16. apríl 1992.
Jónas Tryggvi verður jarðsung-
inn frá Fossvogskirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
Jónas og Helga
bjuggu í Vík í Mýrdal
frá 1950 til 1981,
fyrstu þrjú árin á
Bjargi en síðan í
Galtafelli. Árið 1981
fluttu þau til Reykja-
víkur og bjuggu í Álf-
heimum 31 fram til
ársins 2002, þegar
þau fluttu að Kristni-
braut 25 í Grafar-
holti, þar sem Helga
býr enn.
Jónas dvaldi sín
uppvaxtar- og æsku-
ár í Vík og lauk þaðan barna- og
unglingaskóla. Hann fór snemma
að sinna ýmsum störfum og á ár-
unum um og eftir seinni heims-
styrjöld vann hann t.d. ýmis störf
hjá breska setuliðinu. Seinnipart
nóvember 1946 hóf Jónas störf,
fyrstur Íslendinga, við Loranstöð-
ina á Reynisfjalli í Mýrdal. Jónas
starfaði sem tímavörður á Loran-
stöðinni allt þar til stöðinni var
lokað um áramótin 1977–78. Frá
1978 til 1981 starfaði hann við af-
greiðslustörf í Vík. Í Reykjavík
vann Jónas fyrst sem húsvörður
hjá Samvinnutryggingum í Ár-
múla, en því starfi sinnti hann í
þrjú ár. Eftir það hóf hann störf
sem leigubílstjóri og því starfi
sinnti hann þar til hann lauk störf-
um árið 1997, sjötugur að aldri.
Hinn 26. mars 1949 eignaðist
Jónas dóttur, Ásu Jarþrúði, með
Mögnu Ásmundsdóttur. Ása er gift
Það er ekki öllum gefið að eignast
sannan vin á lífsleiðinni. Hann hef ég
sannarlega átt í tengdaföður mínum
þau 35 ár sem leiðir okkar hafa legið
saman. Aldrei fóru á milli okkar
styggðaryrði eða nokkuð það sem
skyggt hefur á þessa vináttu þó svo
að við hefðum sennilega gengið hvor
sínum megin á Víkurbrautinni í
gamla daga ef við hefðum verið sam-
tíða í Víkinni. Þessi heiðursmaður
kvaddi þennan heim að morgni 19.
desember sl. af æðruleysi, saddur líf-
daga, eftir erfið veikindi til margra
ára. Hann kvaddi fjölskyldu sína,
þakkaði samferðina og bað fyrir
kveðjur til þeirra sem hann náði ekki
til. – Þú varst orðinn þreyttur, minn
kæri.
Jónas Tryggvi Gunnarsson var
fæddur í Vík hinn 15. júlí árið 1927.
Þar ólst hann upp við leiki og störf
þess tíma, oft við erfiðar aðstæður og
veikindi, sem tóku sinn toll hjá fjöl-
skyldunni. Árið 1949 giftist Jónas eft-
irlifandi konu sinni Helgu M. Árna-
dóttur og eignuðust þau fimm börn
sem öll eru á lífi. Fyrir átti Jónas eina
dóttur. Heimili þeirra var í Víkinni
fram til ársins 1981 er aðstæður hög-
uðu því þannig að fjölskyldan flutti til
Reykjavíkur.
Í Vík vann Jónas alla almenna
vinnu sem til féll. Hann var starfs-
maður lóranstöðvarinnar á Reynis-
fjalli og starfaði við þá stofnun frá
upphafi og þar til starfsemi hennar
lagðist af. Milli sólarhringsvaktanna
á Fjallinu var gripið í að keyra rútur
eða mjólkurbíla því ekki var hægt að
sitja auðum höndum og bíða eftir
næstu vakt. Svo þurfti auðvitað að sjá
stórri fjölskyldu farborða. Síðar rak
Jónas sjúkrabifreið í Vík og voru þær
ófáar ferðirnar sem farnar voru með
Skaftfellinga til læknismeðferðar á
Selfossi eða í Reykjavík. Þá skipti
ekki máli þótt sandrok væri og nánast
ófært til aksturs. Nokkrar koppafeiti-
dollurnar var búið að bera á bílrúð-
urnar fyrir slíkar ferðir.
Í Reykjavík var heimili þeirra
hjóna lengst af í Álfheimum 31. Þar
var einnig til heimilis tengdafaðir
Jónasar, háaldraður en hress, og veit
ég ekki til þess að nokkurn skugga
hafi borið á það sambýli. Hótel
„amma“ hefur alltaf staðið öllum opið
og dvöldu börn okkar Stínu þar
löngum er þau voru við nám í Reykja-
vík. – Hafið kærar þakkir fyrir alla þá
aðstoð.
Ekki var ósamkomulaginu fyrir að
fara þótt saman byggju fjórar kyn-
slóðir. Málin rædd og skipst á skoð-
unum, öldungurinn kominn á níræð-
isaldurinn, tengdasonurinn og
unglingurinn.
Í Reykjavík stundaði Jónas leigu-
bílaakstur þar til starfsþrekið þraut.
Alltaf þótti honum gott að fara í smá-
bílferð. Þótt erfitt væri að liggja, sitja
eða standa, heima fyrir, var ákveðin
hvíld í akstrinum. – Þú hefur senni-
lega ekki verið alveg laus við bíla-
dellu.
Að leiðarlokum rifjast upp ýmis
þau atvik sem á dagana hafa drifið á
okkar samferð. Það var mér t.d. sér-
stök ánægja að geta endurgoldið vin-
áttuna og aðstoðina alla, þegar við
fórum í utanlandsferðir sem þú hefðir
ekki getað farið í óstuddur. Það var
gaman í Þýskalandi þegar við fórum í
hádegisbíltúrinn og gátum laumað
okkur í pylsu og bjór svo lítið bar á.
Einnig þegar við fórum í brúðkaups-
afmæli dóttur þinnar í Danmörku.
Útför þessa heiðursmanns verður
gerð frá Fossvogskirkju í dag en síð-
an verður hann jarðsettur í Víkinni og
mun þar hvíla meðal foreldra sinna og
systkina. – Kominn aftur heim. Takk
fyrir samfylgdina, vinur minn.
Eftirlifandi eiginkonu, börnum og
fjölskyldu allri bið ég Guðs blessunar.
Minningin um góðan dreng lifir. Ég
vil kveðja þig, kæri vinur, með ljóð-
línu sem ég söng nú í lok desember
með Karlakór Siglufjarðar og hæfir
þér svo vel. – „Fólki þínu gjöfull
varstu.“ – Hvíl þú í friði.
Ómar Hauksson.
Það var haustið 2000 sem ég ákvað
að breyta til og flytja frá Siglufirði og
auðvitað var ekkert annað til í dæm-
inu en að fara að búa hjá ömmu og afa
í Álfheimum eins og svo mörg af
þeirra barnabörnum höfðu gert, þar á
meðal systkini mín.
Það var gott að vera hjá þeim
gömlu. Amma var alltaf tilbúin með
heitan mat á kvöldin þegar ég kom
heim eftir langan vinnudag og svo var
auðvitað alltaf kvöldkaffi fyrir okkur
afa þar sem við fengum okkur oftast
tebolla og eitthvað með því. Aldrei
var skortur á meðlæti, amma átti allt-
af eitthvað í kistunni þó að ég hafi nú
ekki verið jafn mikið fyrir kökurnar
hennar ömmu eins og hann Haukur
bróðir minn.
Þær voru margar stundirnar sem
við afi spjölluðum saman og var oft
glatt á hjalla hjá okkur og ég tala nú
ekki um ef það voru fleiri með í þeim
samræðum því það var mjög gest-
kvæmt í Álfheimunum. Barnabörnin
kíktu inn sem og systur mömmu sem
eru búsettar í Reykjavík og á Hellu
enda styttra fyrir þær að koma held-
ur en mömmu og pabba frá Sigló og
þær sem búa erlendis.
Það var svo um sumarið 2002 sem
við fluttum í Grafarholtið í betri íbúð
fyrir afa þar sem hann átti orðið í erf-
iðleikum með að fara upp alla þessa
stiga. Við komum okkur vel fyrir. All-
ir hjálpuðust að við að taka upp úr
kössum og ganga frá sem tók alveg
ótrúlega stuttan tíma. Amma og afi
voru alsæl í nýju íbúðinni sinni sem er
svo fín og góð. En ég stoppaði ekki
lengi við, keypti mér mína eigin íbúð í
gamla góða 104 hverfinu okkar sem
við vorum í. Þangað komu amma og
afi í heimsókn til að leggja blessun
sína á heimilið mitt og athuga hvort
ekki færi vel um mig.
Þar sem pabbi minnist á að afi hafi
verið með hálfgerða bíladellu er mér
mjög minnisstæður bíltúr einn sem
afi ákvað að fara í á góðum sumardegi
á gamla Willysinum sínum. Hann
sagði ömmu að hann ætlaði aðeins að
skreppa en sú ferð endaði fyrir norð-
an, á Siglufirði, og það var ekkert ver-
ið að fara auðveldustu leiðina heldur
fór hann Siglufjarðarskarð og hringdi
svo í ömmu og sagði að bíltúrinn hefði
endað á Siglufirði. Þetta var afa líkt.
Hann átti marga flotta bíla, flutti
þá inn frá Ameríku og var auðvitað
flottasti leigubílstjórinn í bænum,
fannst okkur barnabörnunum, gam-
an að fara með afa í bíltúr þar sem
fólk sneri sér við úti á götu þegar það
sá svona flotta bíla. En í seinni tíð var
hann tíður gestur hjá vinkonu sinni í
bílaumboðinu Heklu þar sem hann
laumaðist til þess að panta sér nýjan
bíl án þess að láta nokkurn vita fyrr
en hann kom á honum splunkunýjum
heim á hlað. Var það síðast nú í sumar
sem hann fékk sér gullfallegan Skoda
og ekki var það nú verra þegar ég og
Jónas bróðir fengum okkur líka
Skoda eins og afi. Við ræddum oft um
bíla og hann bauð mér í bíltúr svo að
það væri nú hægt að hækka almenni-
lega í græjunum, ég held svei mér,
afi, að ég sé með smá dellu frá þér.
Mér finnst gaman að keyra um á fal-
legum nýbónuðum bíl alveg eins og
þú vildir hafa þá.
Mér brá mjög þegar Magga
frænka kom til mín og færði mér þær
fréttir að þú lægir alvarlega veikur á
spítala, en ég er þakklát fyrir að hafa
getað komið og kvatt þig, knúsað þig
og kysst.
Elsku afi, nú þegar þú ert farinn
held ég áfram að hugsa um ömmu,
heimsækja hana eins oft og ég get og
keyra hana þangað sem hún þarf að
fara. Hennar missir er mikill að hafa
þig ekki hjá sér.
Elsku afi, þú varst algjör hetja.
Þín
Eva Björk.
Elsku afi, hvíldin er komin. Höfð-
inginn sjálfur er farinn. Ekkert okkar
getur ímyndað sér hversu miklar
kvalir og verki þú hefur þurft að
kljást við á undanförnum árum. Lík-
ami þinn var þreyttur, en sálin þín
sterk, alveg fram á hið síðasta. Það
var alveg einstakt að geta kvatt þig á
spítalanum, sterkur karakter þinn
kom þar svo sannarlega í ljós. Þú
kvaddir með reisn, alveg eins og þú
hefur lifað. Þú varst stór og sterkur
maður, mikill og hlýr karakter, með
stórt hjarta. Stór maður sem gott var
að knúsa í hálsakotið. Ég veit að
hvíldin var þér kærkomin, en eftir sit-
ur samt söknuðurinn eftir góðan og
kæran afa. Það sem er mér efst í huga
í kveðjuorðum mínum til þín eru
þakkir, þakkir fyrir allt það sem þú
hefur gefið mér með samveru þinni
og hjálpsemi. Alltaf var maður vel-
kominn til ykkar ömmu, fyrst í Álf-
heimana og nú síðustu þrjú árin á
Kristnibrautina í Grafarholti. Amma
og afi hafa alltaf verið fastur punktur
í tilveru minni, það er alveg einstakt
hversu vel þið hafið haldið utan um
fjölskylduna og hugsað um velferð
okkar allra. Alltaf hægt að fá gist-
ingu, mat eða bara notalegt innlit yfir
kaffisopa og köku.
Fráfall þitt skilur eftir stórt skarð í
fjölskyldunni, sem einungis er hægt
að fylla upp í með góðum og hlýjum
minningum um þig. Þau eru ótal
skutlin sem þú hefur snúist með
mann, afi bílstjóri, alltaf tilbúinn að
keyra mann hvert sem þurfti, og helst
tilbúinn og farinn út í bíl áður en mað-
ur var búinn að orða það að maður
væri á leiðinni eitthvað!
Eins og ég sagði við þig þegar við
vorum að kveðja þig á spítalanum, þú
ferð frá góðu fólki, stórri og ástríkri
fjölskyldu, í faðm ættingja og vina
sem voru farin á undan þér og ég efa
ekki að það verður tekið vel á móti
höfðingjanum sjálfum.
Elsku amma, stóri maðurinn þinn
er búinn að kveðja. Guð gefi þér styrk
fyrir komandi tíma. Stóra fjölskyldan
ykkar afa stendur við bakið á þér og
saman höldum við áfram.
Elsku afi, takk fyrir allt. Ég geymi
minningu þína í hjarta mér. Hvíl í
friði.
Helga.
Elsku afi, nú er komið að kveðju-
stund. Það er ekki auðvelt að hugsa til
þess að við eigum ekki eftir að hittast
aftur. Mér þótti mjög vænt um þig.
Ég á margar góðar minningar um þig
sem ég á aldrei eftir að gleyma. Þar
ber fyrst að nefna þegar ég var smá
gutti í heimsókn hjá þér og ömmu í
Vík. Þar áttum við góðar stundir sam-
an og alltaf var jafn gaman að koma
þangað í heimsókn og fá að fara í bíl-
túr með þér.
Ég hef alla tíð litið upp til þín og oft
hefur þú verið fyrirmynd mín í vinnu
og einkalífi.
Þegar ég minnist þín þá kemur
strax upp í hugann vinnusemi þín og
dugnaður. Ég dáðist oft að þér þegar
þú varst að vinna sem leigubílstjóri.
Þá fannst mér þú aldrei þurfa að sofa
neitt. Þú gast setið, spilað og talað við
okkur fjölskylduna heima fram yfir
miðnætti. Þá fórst þú út og keyrðir
leigubílinn fram undir morgun, og
þegar við fórum á fætur þá varst þú
kannski að koma inn í hádegismat og
búinn að vera að keyra margar ferðir
um morguninn líka. Þú hafðir mikinn
áhuga á bílum og var mjög gaman að
ræða við þig um bíla, sérstaklega um
eldri bíla. Þú lést líka gamlan draum
hjá þér rætast þegar þú fórst að gera
upp gamlan herjeppa. Það var gaman
að fylgjast með þér í því og síðan var
alveg frábært að fylgjast með þér
þegar þú varst að keyra um á bílnum.
Þú fórst nú engar smá ferðir á þess-
um bíl, meðal annars til Siglufjarðar
og að sjálfsögðu til Hellu og Víkur.
Þú varst mikill barnakarl og heill-
uðust öll börn af þér. Mínum börnum
og fjölskyldu minni tókst þú alltaf vel
og var alltaf jafn gaman að koma með
fjölskylduna í heimsókn til þín. Þær
síðustu stundir sem ég átti með þér á
spítalanum voru ógleymanlegar, að fá
að halda í hönd þína, faðma þig og
kveðja. Þú kvaddir eins og þú hafðir
lifað, með reisn.
Takk fyrir allt, elsku afi, hvíldu í
friði.
Jónas Bjarni Árnason.
Kær vinur og elskulegur frændi er
farinn í nýtt ferðalag og nú yfir á ann-
að tilverustig. Já, genginn er góður
maður, aldursforseti afkomenda Jó-
hannesar frá Skjögrastöðum.
Jónas Tryggvi hefur verið sem
traustur klettur í hafi, jafnt í meðbyr
sem mótbyr, og þeir eru margir sem
notið hafa góðmennsku hans og vel-
vilja.
Ég er svo heppinn og þakklátur
fyrir að hafa átt margar góðar stund-
ir með frænda. Oft á öllum tímum sól-
arhringsins, þar sem fjölmargt mis-
gáfulegt var rætt eins og gengur. Á
gamalkunnum slóðum okkar beggja
hafa miklar spekúleringar og fjöldi
upprifjunarstunda á Skjögrastöðum
tengt saman fortíð, nútíð og vel inn í
nánustu framtíð.
Þetta eru allt stundir sem munu
lifa í minningunni.
Elsku frændi, ég mun sakna þín.
Megir þú hvíla í friði.
Kæra Bíbí, Kristín, Guðný, Magga,
Ólöf, Árni, Ása og fjölskyldur. Guð
styrki ykkur í sorginni.
Hrólfur Smári Jónasson.
Jónas Tryggvi er látinn á 79. ald-
ursári. Jónasi kynntist ég fljótlega
eftir að ég gerðist héraðslæknir í Vík
haustið 1962. Hann var þá á besta
aldri, tímavörður á Lóranstöðinni á
Reynisfjalli, hraustmenni að burðum
og óvílsamur.
Sjúkrabílar þekktust þá ekki fyrir
austan Selfoss og var notast við það
sem hendi var næst.
Fljótlega þróuðust mál þannig, að
sjálfsagt þótti að leita til Jónasar,
þegar koma þurfti veikum eða slös-
uðum á sjúkrahús, en hann átti
Chevrolet stationbíl, árgerð 1955.
Hann var alltaf tilbúinn, skjótur í för-
um og betri bílstjóra en honum hef ég
ekki kynnst. Aldrei fannst manni
hratt ekið, en einhvern veginn skilaði
manni þó undrafljótt til Reykjavíkur,
þegar þurfti að hafa hraðan á. Jónasi
varð fljótt ljós þörfin á þessari þjón-
ustu, en ekki voru horfur á að sjúkra-
bíll yrði keyptur í héraðið í fyrirsjáan-
legri framtíð. Gerði hann sér þá lítið
fyrir og keypti Chevrolet sendiferða-
bíl og lét innrétta hann svo hentaði til
sjúkraflutninga.
Einhvern styrk fékk hann frá sýsl-
unni til kaupa og reksturs bílsins, en
reksturinn held ég að hafi fyrst og
fremst hvílt á honum, en bílinn end-
urnýjaði hann síðar með öðrum öfl-
ugri. Þessari þjónustu sinnti hann allt
fram undir 1978 minnir mig. Er mér
ekki kunnugt um, að aðrir hafi tekið
að sér slíkan rekstur sjúkrabifreiðar
hérlendis, en sjúkraflutninga annað-
ist hann fyrir bæði Síðu- og Víkurhér-
að. Ekki tel ég, að Jónas hafi riðið
feitum hesti frá útgerðinni, en alltaf
sinnti hann þjónustunni með prýði.
Eftir að Jónas tók að sér sjúkraflutn-
ingana hætti hann akstri fyrir KS í
fríum sínum, en var um skeið einn
héraðslögreglumanna í V-Skaftafells-
sýslu jafnframt starfinu á fjallinu.
Er Lóranstöðin var lögð niður
fluttu þau Bíbí til Reykjavíkur. Starf-
aði Jónas þar um skeið sem vaktmað-
ur í SÍS-húsinu í Ármúla, en síðustu
starfsárin ók hann eigin leigubíl,
Z-200.
Eins og fyrr sagði var Jónas
hraustmenni, en um miðjan aldur fór
hann að finna fyrir mjaðmakvellni
sem lítt gekk að bæta og síðan bættist
við margt annað.
Síðast þegar ég hitti vin minn
studdist hann við tvo stafi. Spurður
um líðan hristi hann sig gjarna og
sagðist hafa það ágætt, það þýddi
ekkert að vera að kvarta, en í raun
væri hann alltaf að drepast. Ljóst er,
að í mörg ár þjáðist hann og leið bölv-
anlega. Tel ég víst að hann hafi orðið
feginn hvíldinni, sem ég vænti að
verði honum góð.
Bíbí og fjölskyldunni sendi ég sam-
úðarkveðjur.
Vigfús Magnússon.
JÓNAS TRYGGVI
GUNNARSSON