Morgunblaðið - 03.01.2006, Síða 34

34 ÞRIÐJUDAGUR 3. JANÚAR 2006 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
✝ Sigríður Ás-mundsdóttir
fæddist á Gilsbakka
í Hvítársíðu 6. ágúst
1919. Hún lést á
heimili sínu í Ból-
staðarhlíð 41 í
Reykjavík að kvöldi
24. desember síðast-
liðins. Foreldrar
hennar voru Ás-
mundur Guðmunds-
son biskup, f. 6.
október 1888, d. 29.
maí 1969, og kona
hans Steinunn Sig-
ríður Magnúsdóttir, f. 10. nóvem-
ber 1894, d. 6. desember 1976.
Systkini Sigríðar eru: a) Andrés, f.
30. júní 1916, maki Þorbjörg Páls-
dóttir, f. 10. febrúar 1919. b) Þóra,
f. 27. júní 1918. c) Áslaug, f. 25.
júní 1921. d) Guðmundur, f. 8. júní
1924, d. 15. ágúst 1965, maki
Hrefna S. Magnúsdóttir Kjærne-
sted, f. 28. mars 1926, d. 15. mars
1996. e) Magnús, f. 17. júní 1927,
maki Katrín Jónsdóttir, f. 6. júlí
1932. f) Tryggvi, f. 29. október
1938, maki Agla Egilsdóttir, f. 4.
23. desember 1953. b) Tómas, f.
29. júlí 1961, maki Nikoline Gísla-
son, f. 24. maí 1970. Dóttir Gísla
og Lizu Knipschildt Jürgensen, f.
18. nóvember 1953, er c) Nanna
Rósa Knipschildt Jürgensen, f. 27.
maí 1987. Gísli á fjögur barna-
börn. 5) Jakob, f. 26. des. 1937,
maki Moira Helen Blakeman, f. 11.
maí 1944. Börn þeirra eru: a) Pét-
ur, f. 20. desember 1964. b) Elín, f.
4. september 1968, maki Mark
Sadler, f. 25. nóv. 1968. c) Signý, f.
4. ágúst 1969, maki Jon Keliehor,
f. 18. október 1941. Jakob á tvö
barnabörn.
Fyrstu árin ólst Sigríður upp á
Eiðum þar sem faðir hennar var
skólastjóri. Fjölskyldan fluttist til
Reykjavíkur 1928 og þar átti Sig-
ríður heima í foreldrahúsum við
Laufásveg þangað til hún giftist.
Að loknu gagnfræðaprófi hóf hún
skrifstofustörf hjá Rafmagnsveitu
Reykjavíkur og síðar vann hún í
dómsmálaráðuneytinu. Eftir að
hún giftist var hún húsmóðir
mestan hluta starfsævi sinnar. Á
áttunda áratugnum, þegar börnin
voru uppkomin, vann hún á skrif-
stofum Sambands íslenskra barna-
kennara og Byggingarsamvinnu-
félags barnakennara.
Útför Sigríðar verður gerð frá
Dómkirkjunni í dag og hefst at-
höfnin klukkan 13.
júní 1939 í Reykja-
vík.
Sigríður giftist 7.
febrúar 1946 Jakob
Gíslasyni, síðar orku-
málastjóra, f. 10.
mars 1902, d. 9. mars
1987. Börn þeirra
eru: 1) Ásmundur, f.
5. júlí 1946. 2) Aðal-
björg, f. 18. maí 1949,
maki Hallgrímur B.
Geirsson, f. 13. júlí
1949. Dóttir þeirra
er Erna Sigríður, f.
28. apríl 1972. 3)
Steinunn Sigríður, f. 6. maí 1953,
maki Sverrir Hilmarsson, f. 20.
ágúst 1955. Dóttir Steinunnar Sig-
ríðar og Sigurjóns Haukssonar, f.
18. febrúar 1955, er Sigríður
Soffía, f. 22. mars 1981. Stjúpsynir
Sigríðar, synir Jakobs Gíslasonar
og fyrri konu hans Hedvig Em-
anuellu Hansen, f. 26. júní 1908, d.
25. nóv. 1939, eru: 4) Gísli Ólafur,
f. 17. desember 1934, d. 29. mars
2003, maki Johanne Agnes Jak-
obsson, f. Götze, f. 17. október
1935. Synir þeirra eru: a) Jakob, f.
Systir mín Sigríður Ásmunds-
dóttir var þriðja í röð sjö barna for-
eldra minna og önnur til að kveðja
þetta líf. Hún fæddist ein okkar
systkina á ættaróðalinu Gilsbakka í
Hvítársíðu en þar dvaldist móðir
okkar meðan faðir okkar undirbjó
búferlaflutninga til Eiða. Þar hafði
hann verið ráðinn skólastjóri. Var
hún 5. Sigríður í beinan kvenlegg.
Sú elsta var Sigríður Pálsdóttir
sem gift var séra Þorsteini Helga-
syni í Reykholti, skörungur mikill
og má lesa sögu hennar í riti Jóns
Helgasonar, Íslenskt mannlíf. Síðan
hafa bæst við tvær og er dótt-
urdóttir hennar Sigríður Soffía sjö-
unda Sigríður í beinan legg og má
með sanni segja að gifta hafi fylgt
því ágæta nafni.
Fyrstu árin ólst Sigríður upp á
Eiðum í stórum hópi systkina, en
flutti til Reykjavíkur níu ára gömul
þegar faðir okkar varð dósent við
guðfræðideild Háskólans. Hún var
stærst þeirra systra þótt ekki væri
hún elst, nokkuð mikil fyrir sér og
þótti stríðin. Var eitt sinn haft eftir
Magnúsi bróður okkar: „Það
gagnar nú lítið þótt hún Grýla sé
dauð því þegar hún Sigga systir
mín verður stór verður hún Grýla.“
Sigríður stundaði nám í barna-
skóla og gagnfræðaskóla en gerði
ekki mikið úr námsástundun sinni.
Hún sagðist hafa litið á upplestr-
arfrí sem frí. Þegar um munnleg
próf var að ræða kvaðst hún hafa
hent námsbókinni í loft upp og lesið
þá opnu sem blasti við þegar hún
kom niður. Síðan var kúnstin að
draga rétt verkefni sem hún sagði
að hefði náðst furðu oft. Þegar son-
ur hennar, annálaður námsgarpur,
las til stúdentsprófs fannst henni
hann leggja óþarflega hart að sér
við lesturinn og sagði honum frá
þessari aðferð sinni. Svar hans varð
fleygt í fjölskyldunni: „Er ekki nóg
að þú hafir verið skussi í skóla þótt
þú sért ekki beinlínis að gorta af
því við börnin þín?“ Þess má þó
geta að sá sem þessar línur skrifar
beitti þessari aðferð við upplestur á
jarðfræði fyrir stúdentspróf og
gafst vel. Hún lauk samt öllum sín-
um prófum með sóma og fékk síðan
vinnu á skrifstofu Rafmagnsveitu
Reykjavíkur. Nokkrum árum síðar
varð hún ritari í dómsmálaráðu-
neytinu.
Um þetta leyti kynntist hún Jak-
obi Gíslasyni rafmagnsverkfræðingi
sem þá var forstöðumaður Raf-
magnseftirlits ríkisins en síðar raf-
orkumálastjóri og seinast orku-
málastjóri. Þau giftust snemma árs
1946. Hann var ekkjumaður og átti
tvo syni á viðkvæmum aldri. Hún
gekk þeim strax í móðurstað og var
samband þeirra alla tíð mjög náið
og gott. Gísli lést fyrir fáum árum,
öllum harmdauði, en Jakob lifir
stjúpmóður sína.
Jakob Gíslason var mikill merk-
ismaður, brautryðjandi í raforku-
málum Íslendinga og einstakt val-
menni. Um hann má lesa í
ævisögum Sigurðar Thoroddsen og
Ingólfs á Hellu og er hrós Ingólfs
ekki litað pólitík því þar voru þeir
ekki samherjar. Eftir að þau giftust
helgaði Sigríður sig heimilinu og á
næstu sjö árum eignuðust þau þrjú
börn: Ásmund, Aðalbjörgu og
Steinunni Sigríði. Í kringum 1950
fluttust þau í Barmahlíð 22 sem
varð heimili Jakobs til æviloka, en
hann lést 9. mars 1987. Í húsi þessu
voru fjórar íbúðir og þrjár þeirra í
eigu barna Theodóru og Skúla
Thoroddsen. Allt var þetta úrvals
fólk og þar stundað „fagurt mann-
líf“ svo vitnað sé til sr. Árna Þór-
arinssonar. Á hæðinni fyrir ofan bjó
Sigurður Thoroddsen verkfræðing-
ur, aldavinur Jakobs.
Sigurður var áhugamaður um
garðrækt en Sigríður hafði hálfgert
samviskubit yfir að hann hugsaði
mest um garðinn. Vildi hún eitt
sinn bæta úr þessu og taka til hendi
í garðinum. Var hún undrandi á að
rekast þar á fullt af elftingu sem
hún reytti samviskusamlega burt
og fleygði í ruslið. Þegar Sigurður
kom næst í garðinn saknaði hann
margra furuplantna sem hann hafði
gróðursett af mikilli natni. Málið
upplýstist og eftir fyrsta áfallið sáu
þau bæði húmorinn og veltust um
af hlátri. Það varð samt að sam-
komulagi að Sigurður sæi um alla
verkstjórn við garðyrkjufram-
kvæmdir þaðan í frá.
Starf húsmóðurinnar er stundum
vanmetið og sagt um konu að hún
sé „bara húsmóðir“. Jakob Gíslason
vissi áreiðanlega vel að hann hefði
ekki afrekað því sem hann gerði
hefði heimilið ekki verið sá griða-
staður sem það var. Ekki heldur
víst að börnin og síðan barnabörnin
hefðu orðið slíkt afbragðsfólk sem
þau eru hefði hún ekki alltaf verið
til taks reiðubúin til að hugga og
hjálpa.
Sigríður systir mín var mikil
gæfukona. Um fertugt veiktist hún
lífshættulega, en náði sér að fullu.
Þau veikindi kenndu henni samt
margt. Þegar heilsu hennar fór al-
varlega að hraka upp úr áttræðu
vissi hún vel að skurðaðgerðir gætu
verið mjög varasamar, ekki síst
öldruðu fólki. Engu að síður fór hún
í tvær slíkar þegar málið snerist
um að halda fætinum. Hún vissi vel
að kallið mikla gat komið hvenær
sem var og fyrirvaralaust en tók
því af mikilli stillingu og æðruleysi.
Hún lifði lífinu fram á seinustu
stund, bjó ein heima hjá sér og sá
um sig sjálf með dyggri aðstoð
sinna nánustu. Hún eldaði jóla-
grautinn og dó þegar hún var að
klæða sig í sparifötin til að fagna
jólunum með fjölskyldu sinni. Ég
og mitt fólk þökkum henni sam-
fylgdina og óbilandi örlæti og ástúð
alla tíð. Megi hið eilífa ljós lýsa
henni.
Tryggvi Ásmundsson.
Ég kynntist tengdamóður minni
Sigríði Ásmundsdóttur fyrir tæp-
lega fjörutíu árum þegar ég hafði
ungur komist að þeirri bjargföstu
niðurstöðu að án Aðalbjargar dótt-
ur hennar yrði líf mitt mér einskis
virði.
Mér varð því tíðförult á heimili
tengdaforeldra minna til fundar við
tilvonandi eiginkonu og ekki alltaf á
hefðbundnum heimsóknartíma.
Hvernig sem á stóð sýndi Sigríður
mér þá hlýju, vinsemd og umburð-
arlyndi sem fylgdu öllum samskipt-
um hennar við þennan tengdason
sinn frá upphafi til dauðadags. Í
Sigríði átti hann alla tíð stuðnings-
mann til allra góðra hluta sem hik-
aði ekki við að taka málstað hans
jafnvel og þrátt fyrir á stundum
réttmæta gagnrýni dóttur hennar á
hann.
Frá þessum fyrstu árum með
tengdamóður minni og fjölskyldu
hennar er með öðru minnisstætt að-
fangadagskvöld á Laufásveginum,
heimili foreldra Sigríðar. Í kringum
matarborðið sat fjölmenn fjölskyld-
an, tengdafólk og vinir en í öndvegi
móðir Sigríðar, Steinunn Magnús-
dóttir biskupsfrú, ekkja Ásmundar
heitins Guðmundssonar biskups
sem þá var látinn og ég átti því
miður ekki kost á að kynnast.
Af björtum og hreinum andlits-
svip Steinunnar og öðru yfirbragði
sem og innræti stafaði einstök
hlýja. Þessa eiginleika hafa Sigríð-
ur tengdamóðir mín og systkini
hennar tekið í arf frá foreldrum
sínum og þeirra höfum við fjöl-
skyldan, vinir og samferðamenn
þeirra fengið að njóta í ríkum mæli.
Sigríður var bæði félagslynd og
fjölskyldurækin og á heimili hennar
voru allir velkomnir eins og hún
sjálf hafði alist upp við í foreldra-
húsum enda oft gestkvæmt. Fastur
punktur í tilveru okkar um áratuga
skeið voru jólaboðin hennar annan
dag jóla sem ekkert fékk hnikað
fyrr en undir það síðasta.
Sigríður var fróðleiksfús og for-
vitin, listelsk og naut þess að
ferðast um ótroðnar slóðir. Hún
hafði yndi af útivist og ekki er
grunlaust um að hún hafi komið
eiginmanni sínum og tengdaföður
mínum svo snemma á bragðið að
flestir standa í þeirri trú að svo hafi
alltaf verið hvað hann varðaði. Sig-
ríður gerði líka heiðarlega tilraun
til að ala upp með undirrituðum
tengdasyni sínum áhuga í þessa
veru en án umtalsverðs árangurs.
Sigríður hélt mikilli reisn sinni til
síðasta dags, kraftmikil, ákveðin og
fylgin sér. Undir það síðasta var
nokkuð líkamlega af henni dregið
en á andann skorti ekki neitt og
hafði hún sem ávallt áður skoðanir
á mönnum og málefnum en æv-
inlega af þeirri mildi og víðsýni sem
henni var í blóð borin.
Að leiðarlokum kveð ég Sigríði
Ásmundsdóttur tengdamóður mína
með þakklæti og söknuði.
Hallgrímur B. Geirsson.
Elsku amma mín hefur nú yf-
irgefið þennan heim. Við höfum
alltaf átt vel saman við amma og
minntist hún oft á það sjálf hvað við
værum góðar vinkonur. Eftir að við
fluttum heim til Íslands var ég oft í
pössun hjá henni og alltaf ef ég var
veik var amma þar til að passa og
dekra litlu stelpuna sína. Enda
hafði ég alltaf trú á að hún væri
með mér í liði og ef mér líkaði ekki
uppeldisaðferðir móður minnar
hringdi ég í ömmu og klagaði.
Á unglingsárunum missti ég svo-
lítið samband við ömmu og alltaf
þegar ég kom sagði sú gamla:
,,Mikið hefur breyst, ég mundi
varla þekkja þig úti á götu.“ Ég er
því alveg ótrúlega þakklát henni
fyrir að koma með þá sniðugu hug-
mynd fyrir rúmum þremur árum að
ráða mig í vinnu þar sem ég kæmi
vikulega að taka til og fara með
henni í menninguna. Þá náðum við
aftur vel saman og þegar ég horfi á
eftir henni þá verða þessar stundir
okkar ómetanlegar. Amma var
ákveðin og hafði skoðanir á flest-
öllum málefnum líðandi stundar og
þreyttist aldrei á því að deila þeim
með mér og öðrum sem vildu
hlusta.
Ég á eftir að sakna ömmu minn-
ar, en ég get alltaf yljað mér við
minningar um hana og þakklæti
fyrir að hafa kynnst henni. Hún
verður alltaf hjá mér í minningunni.
Sigríður Soffía Sigurjónsdóttir.
Mig langar aðeins að hafa orð á
því hvað þú „kveður“ á frábæran
hátt, Sigga mín. Ég mundi vilja
geta gert líkt. Það er nú orðið tölu-
vert síðan þú sagðist vera „tilbúin“
og aldrei hef ég getað svarað öðru-
vísi en að líklega yrði ég það aldrei!
Hvíl í friði, Sigga mín.
Þín
Þorbjörg (Badda).
Það eru tilfinningar allt frá barn-
æsku sem skipa fólki í manns
næsta hring. Þegar þaðan tínist
burt þyrpast í hugann ótal minn-
ingar en orð fá engu lýst. Nú fór úr
hringnum Sigríður Ásmundsdóttir
sem frá fyrstu kynnum tók með
brosi og hlýjum stuðningi móti
litlum húsfrændum í heimsókn og
vissi öll okkar sextíu samferðarár
hvar misjafnlega kotrosknu fasi var
stuðnings þörf.
Kært við þökkum fjölmargar
samverustundir sem allar voru
bæði góðar og of stuttar og tengdu
hin margvíslegu ættarbönd á ómet-
anlegan hátt. Þar stóðu þær svil-
konurnar Sigríður og Lise, kona
Ólafs Gíslasonar, að mörgum góð-
um gerðum ásamt henni Guðrúnu,
yngsta barninu í bræðragarðinum á
Eyrarbakka. Þær hafa átt mikil-
vægasta og stærsta þáttinn í sam-
heldni okkar, afkomendanna.
Á róti hugans skoppar léttur bát-
ur með óminn af elskulegri persónu
með bjarta sýn á lífið og tilveruna
og næmt auga fyrir því sem gladdi
aðra svo að jafnvel óvæntustu mót
við hana urðu okkur veislur.
Ásmundur, Aðalbjörg og Stein-
unn, Hallgrímur og Erna Sigríður,
Sverrir og Sigríður Soffía. Jakob
Jakobsson og fjölskylda í Skotlandi
og fjölskylda Gísla Jakobssonar í
Danmörku. Guðrún Gísladóttir,
móðir mín, og við systkinin og okk-
ar fjölskyldur sendum ykkur og
einnig systkinum Sigríðar og fjöl-
skyldum þeirra innilegustu samúð-
arkveðjur um leið og við lítum með
þakklæti yfir farinn veg.
Gísli Ólafur Pétursson og
Ragna Freyja Karlsdóttir.
.Það er erfitt að hugsa sér jóla-
hald án Sigríðar, föðursystur okkar.
Laufabrauðsbakstur á aðventunni
undir mildri verkstjórn Siggu
frænku hefur ávallt gegnt lykilhlut-
verki við að koma fjölskyldunni í
rétta jólaskapið. Hið árlega jólaboð
annan í jólum á heimili Sigríðar rak
svo myndarlegan endahnút á
jólahátíðina. Aðrar samverustundir
voru ófáar og við fundum allt frá
barnæsku hve velkomin við vorum
á heimili hennar.
Sigga hafði einstaklega létta lund
og öll hennar framkoma var í senn
elskuleg og áreynslulaus. Það leið
öllum vel í návist hennar. Hún átti
jafnframt afar auðvelt með að ræða
málin enda hafði hún frá mörgu að
segja, var vel lesin, hafði ferðast
víða og ekki spillti fyrir að hún
hafði gott skopskyn.
Allir sem þekktu Sigríði munu
sakna hennar og minnast með
hlýju. Blessuð sé minning hennar.
Sigrún, Egill og Ásmundur.
Þegar ég hugsa um hana Sigríði
kemur fyrst í huga minn mynd af
henni í eldhúsinu í Barmahlíð
syngjandi með útvarpinu. Stóísk ró,
góðvild og glaðlyndi er það sem ein-
kennir Sigríði í huga mér. Við
Steina yngsta dóttir þeirra Jakobs
bundumst órjúfanlegum vináttu-
böndum sem smástelpur og varð þá
heimili þeirra mitt annað heimili og
Sigríði kallaði ég „mömmu“ á með-
an því ég bjó þar oft þegar mamma
brá sér af bæ. Sunnudagsbíltúrarn-
ir með fjölskyldunni eru ógleyman-
legir, þá voru klifin fjöll og gengnar
fjörur, farið á skíði, byggð snjóhús
og borðað nesti; kakóið góða og
brauð með osti. Oft var fólk inni á
heimilinu lengri eða skemmri tíma,
ungir jafnt sem aldnir og undraðist
ég oft hversu áreynslulaust og eðli-
legt það var allri fjölskyldunni.
Ég er afar þakklát guði mínum
fyrir að hafa leitt mig á vit Sigríðar
og kveð hana með virðingu.
Guðrún Cortes.
SIGRÍÐUR
ÁSMUNDSDÓTTIR
Það var árið 1999
að ég og Kristín móð-
ir mín fluttum að
Njálsgötu 5 þar sem Jóhanna bjó.
Við gerðum okkur fljótlega grein
fyrir því að við höfðum eignast
góðan nágranna, sem er gulls
ígildi. Dálítið sérstæður heimilis-
köttur Jóhönnu, sem við nefndum
Þorkel Ágúst, styrkti mjög sam-
JÓHANNA
ÞRÁINSDÓTTIR
✝ Jóhanna Þráins-dóttir fæddist í
Reykjavík 5. maí
1940. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópavogi
27. nóvember síðast-
liðinn og var útför
hennar gerð 7. des-
ember síðastliðinn, í
kyrrþey að ósk
hennar.
komulag og samstöðu
í húsinu. Jóhanna var
kona vináttunnar,
enda stóð að henni
sterkur vinakjarni. Á
hverjum degi áttum
við öll spjall saman
og reyndist það okk-
ur mjög uppbyggi-
legt þar eð Jóhanna
var víðlesin og marg-
fróð.
Þegar móðir mín
andaðist árið 2002
reyndist Jóhanna
mér mikill styrkur og
samúð hennar var einlæg. Við
þessi vegamót kveð ég Jóhönnu að
sinni og votta syni hennar, vini
mínum Jóhanni Gröndal, hugheila
samúð mína. Við Keli sendum
kveðjur frá Njálsgötu 5.
Helgi Ásgeirsson.