Morgunblaðið - 03.01.2006, Side 35

MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 3. JANÚAR 2006 35
MINNINGAR
✝ Þorsteinn IngiJónsson fæddist
í Vatnsholti í Stað-
arsveit 6. september
1929. Hann andaðist
á Landspítalanum
Hringbraut 25. des-
ember síðastliðinn.
Hann var næst-
yngstur átta barna
þeirra hjóna Jóns
Ólafs Stefánssonar,
f. 17 maí 1875, d. 21.
febrúar 1954, og
Jónínu Þorsteins-
dóttur, f. 18. mars
1888, d. 15. júní 1974.
Hinn 30. september 1955
kvæntist Þorsteinn Öldu Sófus-
dóttur, f. 21. janúar 1934. Börn
þeirra eru Jónína, f. 1955, Ólöf
Margrét, f. 11. maí 1960, og Jón
Ingi, f. 1965. Fóstursonur er Lár-
us Már Björnsson, f. 9. október
1952. Barnabörn eru sex talsins.
Þorsteinn ólst upp í föðurhús-
um í Staðarsveit allt þar til hann
hélt til náms í unglingaskóla
Sauðárkróks í janúar 1944 og var
hann þar fram í maí. Hann lauk
gagnfræðaskóla MA 1947 og stúd-
entsprófi við sama skóla 1950,
lauk kennaraprófi 1953. Hann tók
ýmis námskeið tengd kennslu, að-
allega þó í stærð-
fræði og eðlisfræði.
Árin 1950–1952
kenndi Þorsteinn
við Breiðavíkur-
skóla og við barna-
og gagnfræðastig í
Kópavogi 1954–
1973. Hann vann
ýmis byggingastörf
1973–1975, sem var
og hans aðalstarfi á
sumrin. Hann var
skólastjóri Reyk-
holtsskóla 1975–
1977, launafulltrúi
Sláturfélags Suðurlands 1977–
1999.
Þorsteinn tók virkan þátt í fé-
lagsstörfum um árabil, var for-
maður Kennarafélags Kópavogs í
nokkur ár, seinna formaður Fé-
lags gagnfræðaskólakennara í
Kópavogi um árabil og fyrsti for-
maður Félags framhaldsskóla-
kennara í Reykjanesumdæmi.
Hann sat nokkur ár í stjórn LSFK
auk ýmissa trúnaðarstarfa. Hann
var einnig einn af stofnendum
bridgefélags Ásanna í Kópavogi
og fyrsti formaður þess.
Útför Þorsteins verður gerð frá
Fossvogskirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 11.
Við fráfall frænda míns og vinar,
Þorsteins Inga Jónssonar hrynur
enn einn hornsteinninn í fjölskyld-
unni stóru frá Vatnsholti í Staðar-
sveit. Systkinin voru alls átta en eft-
irlifandi eru nú aðeins móðir mín,
Rannveig Margrét, og Gunnar.
Móðursystkin mín tengdust mér
sterkum böndum, Margrét á Öl-
keldu sem var mér sem önnur móðir
og bræðurnir, Jón, Gunnar og Þor-
steinn, hafa allir reynst mér sem
bestu feður, einkum í æsku.
Ég kynntist Þorsteini best vet-
urinn 1962, þegar þau Alda buðu
mér að dvelja hjá sér vetrarlangt í
þeim tilgangi að ljúka unglingaprófi
við Gagnfræðaskólann í Kópavogi
en þar var Þorsteinn kennari um
árabil. Ég var þá 14 ára gamall,
óráðinn og óraunsær um flesta
hluti, taldi meira að segja skóla-
göngu minni lokið. Þótt mín mót-
unarár bæði til sjós og lands séu
eiginlega óttalegur hrærigrautur er
ég samt viss um að flest mín gæfu-
spor eru um margt vegvísar frá vel-
gjörðamanni mínum og frænda. Við-
horf hans til kennarastarfsins og
raunar lífsins; þessi sérkennilega og
óskýranlega blanda af því að vera í
senn strangur en samt svo góður
ætti að vera hverjum kennara til
umhugsunar og eftirbreytni. Þótt
fleira komi til er mér sú hugsun
áleitin að það hafi í raun ekki verið
tilviljun að ég valdi mér það lífsstarf
að verða kennari.
Þorsteinn var einstakur maður, í
senn agaður og samkvæmur sjálfum
sér í öllu því sem hann tók sér fyrir
hendur. Hann var í margra huga
sannur maður, verkmaður af guðs
náð, gáfumaður og listamaður en þó
auðvitað ekki gallalaus frekar en
aðrir menn.
Af kynnum okkar eru mér efst í
huga gönguferðirnar niður Álfhóls-
veginn, áleiðis í skólann á Digranes-
inu. Var þar margt skrafað og
skeggrætt og svo áttum við sam-
ræður um efni sem engir aðrir fá að
vita. Ég get þó sagt að þar varð til
ómetanlegt veganesti út í lífið.
Missir fjölskyldunnar er mikill.
Elsku Alda mín, Jónína, Ólöf, Jón
Ingi, Lárus og barnabörn, ég og
fjölskylda mín vottum ykkur inni-
lega samúð. Guð styrki ykkur og
varðveiti.
Þorvaldur Pálmason.
Ætli það séu ekki um sex áratugir
síðan fundum okkar Þorsteins Inga
Jónssonar frá Vatnsholti í Staðar-
sveit bar fyrst saman, það var á
Sauðárkróki. Þá var hann við und-
irbúningsnám fyrir menntaskóla hjá
séra Helga Konráðssyni sóknar-
presti á þeim stað og dvaldist Þor-
steinn á heimili hans. Þeir munu
hafa átt ættir saman að rekja til
Efribyggðar í Skagafirði, til eins af
afkomendum Ólafs nokkurs Andr-
éssonar bónda í Valadal í Skörðum,
eldri Valadalsætt. Þorsteinn var á
þessum árum fríður unglingur, með-
almaður á hæð, grannvaxinn og
kvikur í hreyfingum. Hann var
dökkjarpur á hár, snareygur og
ávallt snyrtimenni í klæðaburði.
Hann var vel máli farinn og aflaði
sér fljótt vinsælda með skynsam-
legri orðræðu, jafnt meðal pilta sem
stúlkna. Einu eða tveimur árum
seinna lágu leiðir okkar saman á
Akureyri, við menntaskólann þar.
Þar vorum við skólafélagar í nokkur
ár og samstúdentar vorið 1950. Þor-
steinn var maður glöggur og greind-
ur, honum sóttist því námið vel en
sýndi þó ekki af sér neinn sérstakan
skörungsskap í námi fremur en við
hinir sem næstir honum stóðum.
Þorsteinn kunni vel að meta söng og
tónlist, átti t.d. gítar sem hann dró
stundum upp og lék á fyrir gesti í
heimahúsum þegar honum þótti of
þungt vera yfir samkvæmi.
Átta árum síðar flutti ég í Kópa-
vog til að hefja kennslu við ungl-
ingaskóla sem þar var starfandi.
Þar hitti ég fyrir vin minn, Þorstein
Jónsson, hann var þar kennari við
Kópavogsskólann sem var barna-
skóli í sama húsi og unglingaskól-
inn. Þorsteinn hafði lokið námi frá
stúdentadeild Kennaraskólans og
starfað við kennslu eftir það, hann
átti raunar nokkurn þátt í þeirri
ráðabreytni minni að færa mig um
set til Kópavogs. Þorsteinn var þá
kvæntur sinni ágætu eiginkonu,
Öldu Sófusdóttur, og bjuggu þau í
leiguhúsnæði á Kársnesbraut en
voru farin að huga af fullri alvöru að
húsbyggingu eins og flestir aðfluttir
Kópavogsbúar um þetta leyti. Þau
byggðu sitt fyrsta hús við Birki-
grund hér í Kópavogi en áttu eftir
að skipta oft um húsnæði, fimm
sinnum eftir þetta að mig minnir, og
var þá keypt ófullgerð hæð, raðhús
eða einbýlishús, misjafnlega langt á
veg komið. Þorsteinn vann sjálfur
mikið við endanlegan frágang þess-
ara íbúða og fórst það vel úr hendi
enda maðurinn handlaginn og vel að
sér í öllu er laut að húsasmíði.
Skemmtilegasta íbúðin hygg ég að
hafi verið í einbýlishúsi með tveimur
bílskúrum við Stórateig í Mos.
Um nokkurt skeið áttu Þorsteinn
og Alda hæð í húsi við Álfhólsveg og
vorum við þá nágrannar. Við það
efldist vinátta og samgangur milli
heimila okkar til muna en fleira kom
til. Unglingaskólinn í Kópavogi
hafði nú breyst í gagnfræðaskóla og
var Þorsteinn orðinn kennari þar og
þar með samkennari minn. Báðir
höfðum við gaman af taflmennsku
og bridsspilamennsku. Við spiluðum
í heimahúsum og einnig í almennum
bridsfélögum, stofnuðum meira að
segja eitt slíkt með öðrum félögum
okkar. Það var bridsfélagið Ásarnir
í Kópavogi. Þar spilaði okkar sveit
kerfi sem við Þorsteinn settum sam-
an en ég skráði og gaf seinna út, það
hét Litaskil.
Sumarið 1969 var stofnaður nýr
gagnfræðaskóli í Kópavogi, Þing-
hólsskóli. Þar urðum við Þorsteinn
samstarfsmenn, ég skólastjóri en
hann kennari. Þorsteinn var góður
kennari sem skilaði vel sínu verki í
kennslustofunni og var vinsæll með-
al nemenda. Þorsteinn varð seinna
skólastjóri í Reykholti í Aratungu.
Þar eftir sneri hann sér að öðrum
starfsvettvangi og vann hin síðustu
ár hjá Sláturfélagi Suðurlands við
gjaldkerastörf og launaútreikninga
eftir því sem ég best vissi.
Eftir að ég kom í Kópavog komst
sú venja brátt á að við Þorsteinn og
tveir til þrír aðrir gamlir bekkjar-
bræður frá MA komum saman að
kveldi þann 16. júní og gerðum okk-
ur glaðan dag ef svo má segja. Þetta
voru skemmtilegar stundir sem hafa
skilið eftir ljúfar minningar. Ætla
ég að vona að eitthvað af slíkum
minningum fylgi vini mínum Þor-
steini þegar hann gengur nú inn í
vor eilífðarinnar og vetur jarðlífsins
er frá. Hinni ágætu eftirlifandi eig-
inkonu Þorsteins og börnum þeirra
votta ég innilega samúð mína.
Guðmundur Hansen.
Er góður maður yfirgefur okkur
er alsiða að færa þakkir fyrir þær
stundir er gáfust. Þorstein kveð ég
nú og færi þökk fyrir trygglyndi
hans og velvilja í garð fjölskyldu
minnar.
Megi algóður Guð styrkja Öldu
og börnin og aðra fjölskyldumeð-
limi.
Ólafur Lárusson.
ÞORSTEINN INGI
JÓNSSON
 Fleiri minningargreinar um Þor-
stein Inga Jónsson bíða birtingar
og munu birtast í blaðinu næstu
daga. Höfundar eru: Ólöf, Davíð og
Hugi.
Minningarkort
535 1825
www.hjarta.is 5351800
Pantanir í síma 562 0200
Á fallegum og notalegum
stað á 5. hæð Perlunnar.
Aðeins 1.350 kr. á mann.
Perlan
ERFIDRYKKJUR
Ástkær systir okkar, mágkona og frænka,
KRISTGERÐUR ÞÓRÐARDÓTTIR,
Skagabraut 25,
Akranesi,
lést á Sjúkrahúsi Akraness föstudaginn 23. des-
ember.
Útförin verður gerð frá Akraneskirkju miðviku-
daginn 4. janúar kl. 14.00.
Valdimar Þórðarson, Helga Jóhannesdóttir,
Geir Þórðarson
og fjölskyldur.
Ástkær móðir mín, tengdamóðir og amma,
HULDA SIGMUNDSDÓTTIR,
lést á nýársnótt.
Sverrir Már Sverrisson, Kolfinna Sigurvinsdóttir
og fjölskylda.
Ástkær móðir mín og systir okkar,
ÁSTDÍS STEFÁNSDÓTTIR,
áður Smiðsgerði,
Skagafirði,
lést á Heilbrigðisstofnuninni á Sauðárkróki
aðfaranótt 1. janúar.
Örn Jónsson,
Gerður Stefánsdóttir,
Jóna Stefánsdóttir.
Systir okkar og mágkona,
ELÍN BJÖRG GÍSLADÓTTIR
frá Naustakoti á
Vatnsleysuströnd,
lést á Sólvangi, Hafnarfirði, á nýársnótt.
Guðríður Gísladóttir, Haukur Einarsson,
Hrefna Gísladóttir, Ingimundur Ingimundarson,
Lóa Gísladóttir, Geir Valdimarsson,
Þorgerður Þorleifsdóttir.
Elskuleg móðir okkar,
MARGRÉT SVEINBJÖRNSDÓTTIR,
Víðilundi 25,
Akureyri,
lést á heimili sínu föstudaginn 30. desember.
Útförin verður auglýst síðar.
Erla Hólmsteinsdóttir,
Hugrún Hólmsteinsdóttir,
Hólmsteinn Hólmsteinsson,
Margrét Hólmsteinsdóttir.
Systir okkar og frænka,
GUÐRÚN GUNNARSDÓTTIR,
Samtúni 10,
Reykjavík,
lést á Landspítala Fossvogi þriðjudaginn 20. desember.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Þökkum auðsýnda samúð og aðstoð.
Ragna Gunnarsdóttir,
Lilja Gunnarsdóttir,
Garðar Sölvi Helgason,
Gunnar Bjartmarsson og fjölskylda.