Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1956, Qupperneq 4

Landslagsmynd frá Austur-Grænlandi.
Fyrir utan fjarðarmynnið var strekkings
vindur, svarta þoka og ísrek á víð og dreif, en
hér var sól og sumar og aðeins jakar á stangli.
Þetta var merkilegt augnablik. Allir skip-
verjar, hvert mannsbarn, kom á þilfar til þess
að virða fyrir sér þetta furðuland, sem skaut
upp ur þokuhafinu og þeir höfðu séð áður. Brátt
stækkaði sjóndeildarhringurinn meir og meir
eftir því sem innar dró í flóann.
Norðanvert við mynni flóans var láglendi með
ávalahæðum, sem kallað er Jameson land, og yst
sást höfði, sem heitir Stewarts höfði......
Gróðurlaust virtist landið þarna, hrjóstrugt
og kaldranalegt.
1 hægum vindi með öllum seglum og hjálpar-
vél var nú haldið inn fjörðinn. Hafísjakar sá-
ustt á víð og dreif, sem töfðu ferðina nokkuð.
En smátt og smátt minnkaði ísinn og leiðin
varð greiðari.
Ferðinni var nú haldið áfram meðfram
ströndinni að norðanverðu inn flóann í rúmlega
2 km fjarlægð.
Útsýnið óx meir og meir og landið varð
grænna og gróðurlegra. Brátt fóru skipverjar
að hafa orð á því, að ströndin væri ekki ósvip-
uð józku ströndinni í þeirri fjarlægð, sem hún
bar fyrir augu þeirra. Þar var að sjá bakka og
hæðardrög með allmiklum gróðri. Fjörur og
malarkamba með þarabrúski og þangi, reka-
drumba stærri og minni snjóhvíta fægða af ís
og ölduróti á víð og dreif.
Veðrið var gott, sólskin og þægilegur hiti.
Eftir að Hekla hafði siglt alla nóttina með
hægri ferð inn flóann á að gizka 20 sjómílur var
iagzt við akkeri á hæfilegu dýpi skammt frá
landi. Strax var mannaður bátur með nokkrum
mönnum til at athuga landið.
„Hvílík hátíð! Eða það fannst okkur þegar
við komum í land“, skrifar kapt. Ryder, Loftið
var þrungið af sætum þægilegum ilm frá hinu
fjölskrúðuga blómalífi. Á milli blómanna svifu
fiðrildi í þúsunda tali og smáfuglarnir kvökuðu
og sungu svo fagurt, að unum var að. Allt var
svo sumarlegt en þó óþekkt og framandi.
„Svo þægilegt og skemmtilegt, sem okkur
fannst að baða okkur í sólinni í þessum blóma-
brekkum“, skrifar kapt. Ryder, „jafn hugþekk
virtust okkur dýrin vera, sem áttu hér heima.
Hreindýrin voru hér í smáhópum á víð og dreif
niður á sjávarbakkanum og sleiktu saltið af
steinunum í fjörunni. Þau voru ekki styggavi en
svo, að þau komu hlaupandi á móti okkur. Já,
heill hópur, — 8 dýr komu hlaupandi á móti
mér“, skrifar kapt. Ryder, „þar sem ég gekk
og var að virða fyrir mér umhverfið, og stöðv-
uðust fyrst í rúmlega 50 feta fjarlægð. — Ég
var að leita að heppilegum stað til þess að taka
sólarhæðina. — Við hefðum getað skötið eins
mörg dýr og við vildum. En það var ekki mein-
ingin. Seinna skutum við tvö hreindýr, sem
komu hlaupandi, rétt þegar við vorum að fara
um borð í skip okkar. Við gátum ekki látið
björgina ganga alla úr greipum okkar“.
Á þessum stað dvaldi kapt. Ryder nokkra daga
og gerði þær athuganir, er hann vildi. Einn dag
er hann með félögum sínum ferðaðist út með
ströndinni, sáu þeir hóp sauðnauta, sem lágu
og sóluðu sig við ströndina. Þeir félagar athug-
uðu þau í fjarlægð og gerðu þeim ekkeert mein.
Þetta voru 9 dýr, einn stór gamall griðungur,
136
V í K I N G U R