Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1956, Side 5

tvær kýr fullorðnar og þrjár kvígur með kálfa.
Eftir því sem Ryder og þeir félagar komu nær,
gerðist griðungurinn órólegur. Hann tók sig út
úr hópnum og gekk í áttina til þeirra og stóð
svo kyr og horfði á þá um hríð, stappaði niður
framfótunum og rótaði upp sandinum. En þeir
kapteinn Ryder höfðu ekki ásett sér að gera
dýrunum neitt illt í þetta skipti, og skildu þeir
félagar og sauðnautahjörðin í friði.
f fjörunni og við ströndina var talsvert af
ýmsum fuglategundum, æ'öarfugl, lómar, gæsir
og endur, svo og bjargfuglar af ýmsum tegund-
um. Dýralíf var, að kaptein Ryders áliti, meira
þarna — svona utarlega í flóanum — en búast
mátti við, og mátti svipað segja um gróður jarð-
arinnar, sem hann taldi vera ótrúlega mikinn.
„Staðurinn virtist hinn ákjósanlegasti til að
leggja á land búslóð okkar, búsáhöld og verk-
læri og byggja hér dvalarstað til vetursetu“,
segir kapt. Ryder. En hér var engin höfn eöa
vetrarlægi fyrir skipið“, bætir hann við.
Á þessum slóðum fundu þeir leiðangursmenn
gamlar rústir á víð og dreif, er báru vitni um,
að hér hefðu verið mannabyggðir endur fyrir
löngu.
Þess skal getið, að á Jameson land, þar sem
kapt. Ryder dvelur, er hann skýrir frá því, sem
að framan segir, sáu þeir félagar mikið af sauð-
nautum og hreindýrum. Þeir sáu einnig stóran,
gamlan rostung. Þrjátíu og fjórum árum síðar,
árið 1924, nemur Einar Mikkelsen hér land og
Sauðnaut.
stofnar hér nýlendu. Á þessum stað þótti kap-
tejn Ryder vera sá ókostur, að þar var ekki góð
liöfn, og leitaði því lengra inn með flóanum.
Eftir að hafa dvalið hér nokkuð fram eftir
agústmánuði hélt Hekla lengra inn í flóann. Mik-
ið seinkaði það ferðinni, að menn voru ókunn-
ugir, ísrek var nokkuð og auk þess var hér um
landflæmi að ræða, sem var mjög víðáttumikið
og krafðist lengri tíma til rannsókna en þeim
var ætlaður.
Loks staðnæmdist kapt. Ryder í vík einni lít-
illi við svokallaða Danmerkureyju og ákvað að
leggja Heklu þar í vetrarlægi. Víkina kallar
hann Hekluhöfn. Hús, er hann hafði flutt með
sér frá Danmörku, flutti hann í land og bjó svo
í því með nokkrum af mönnum sínum um vetur-
mn.
Hekluhöfn reyndist ágæt skipalega.
Staður þessi er á 70° 30' n. br. og 28° 10'
v. lgd.
Um haustið og fram eftir vetri sáu þeir fé-
lagar oft náhval og seli á firðinum, meðan hann
var auður. Um þann tíma ársins var mikið af.
rjúpu jafnvel alveg heim við húsi þeirra, sem
hélst langt fram eftir vetrinum. Yfirleitt var
mjög góð veiði, rjúpnaveiði, hreindýraveiði, sel-
veiði, refaveiði o. s. frv., er hélst frá því um
haustið og fram á vor. Selinn veiddu þeir í net,
sem þeir lögðu undir ísinn.
Þegar á veturinn leið og komið var fram f
marzmánuð, komu ísbirnirnir til þeirra nærfelt
daglega og leið svo varla dagur, að ekki sæist
einn eða fleiri. „Okkur virtist þeir koma után
frá ströndinni og vera á leið inn með firðinum“,
skrifar kapt. Ryder. Flest voru þetta birníir
með kálfa frá vorinu áður og svo karlbirnir.'
Síðar í mánuðinum byrjaði selurinn að kæþá.
Þeir kæpa á ísröndinni, þar sem vakir eru og
við fjöruborðið. Hvítabjörninn er gráðugur í
VIKINGUR
Í3T