Sjómannablaðið Víkingur - 01.08.1956, Blaðsíða 23

Alltaf tvisvar í viku og öllum líkaði prýðilega við
mig“.
„Já, ég vissi það nú, að þú varst þrifinn eins og
köttur og nógu ertu duglegur. En segðu mér, hvað
drógstu mikið í túrnum?"
„3 skippund var mér sagt, ja, það voru margar krón-
ur, uss bara glás“.
„Nú, þeir eru bara komnir hér um bil að okkur. Við
skulum bara ekki róa að skipinu fyr en þeir fýra for-
seglunum og hleypa því uppí, og svo mannstu það,
Svenni, að þú átt að hafa orðið, og passaðu þig bara að
geta ekkert um landferðina".
„0“, sagði Svenni, „þú skalt nú nokk sjá að ég læt
hvorki vaða upp í mig eða ofan í mig. Og það er alveg
óskiljanlegur andskoti, ef ég get ekki passað mig. En
þú mátt ekki segja eitt orð, nema ég leyfi það, sko,
það gerir áhættan".
,.Já, ég skil það og skal haga mér eftir því, en þú
verður bara að segja til, ef ég á að taka við, til dæmis
ef þú rekur í vörðurnar“.
„I hvaða andskotans Vörður. Er það nú talsmáti. Ja,
vörður, svei bara“.
„Jæja, jæja, ég skal þegja“, sagði Siggi.
„Hana þar hleypir hún uppí, og hvað ætlar hún að
leggja yfir — já, reyndar, þar duttu nú forseglin“.
,,Ætli við verðum ekki að leggja að þeim, fjandans
flækingunum".
„Nú skulum við bara hamla aftur á, Svenni — Svenni,
við verðum að fara að hlésíðunni, maður".
„Já, jæja þá, taktu á móti tóginu“, sagði Svenni.
Svenni fór fram í barkann og greip bandið, sem fleygt
var til þeirra“.
„Sælir, piltar", sagði skipstjórinn, það tók hvorugur
undir kveðjuna.
„Urðuð þið nokkuð varir, drengir?"
„Dragið upp draslið og leitið í netunum", sagði
Svenni.
„Nú, það er bara svona, það liggur ekki vel á ykkur,
þið eruð náttúrulega svangir, það er skiljanlegt", sagði
skipstjórinn.
„Það er bezt, að þið farið ofan í lúkar og fáið ykkur
að borða, við skulum hugsa um bátinn og draslið“.
Um leið og þeir fóru fram dekkið, hvislaði Siggi ein-
hverju að Svenna.
„Já, það er satt“, sagði Svenni í hálfum hljóðum.
„Það er nú bara haugalygi, við erum ekkert svangir,
annars gætuð þið nú kannske gefið okkur ber, voruð þið
ekki í sveit?“
Siggi var að fara ofan í lúkarinn, en Svenni stóð við
kappann. Bjössi var kominn ofan í bátinn og rak strax
augun í böggulinn frá Daníel.
„Hæ, Svenni“, kallaði Bjössi. „Hér er böggull".
„Já, hentu honum til mín“.
Svenni greip böggulinn. „Já, það er skyrtan mín“.
Svo snaraðist hann ofan í lúkarinn.
Gamall skútukarl.
S jóferð...
Framhald af bls. 145.
kasti, er gæti komið þegar kassinn færi fram af brún-
inni. Birgir var með á þessu. Ég leysti lóðin frá tveim-
ur færunum, stakk færunum ofan í eggjakassann og batt
hann svo upp á bak.. Ég hafði þá báðar hendur lausar
þegar til landgöngunnar kæmi. Einnig fór ég úr stíg-
vélunum, sokkarnir myndu stamari á sleipu grjótinu.
Þá var allt tilbúið. Ég tók mér stöðu í barkanum, en um
leið og framstafninn næmi við bergfótinn skyldi ég
stökkva í land. Nú var beðið eftir lagi. Birgir var
undir árum, taugar okkar voru spenntar, og allir
vöðvar tilbúnir undir áhlaup. Stórt ólag gekk yfir og
sletti hvítfossandi löðrinu hátt upp eftir bergfætinum,
svo drógst það niður aftur undir næstu báru, með
hvæsandi sogi. Við litum hvor á annan, það var spurn-
ing i augnaráði beggja, en hvorugur svaraði. Svo kom
lagið, báturinn færðist að berginu, en of seint, ólag
var að koma, bára reis undir, sogið sneri bátnum svo
að hann skall hálf flatur að, árin rakst í bergið og
blaðið brotnaði. Ég hætti við að stökkva, og við kom-
umst frá aftur.
„Þarna skall hurð nærri hælum“.
Birgir lagði upp brotnu árina og tók varaárina út.
Okkur hefir víst báðum flogið í hug orð Erlends um
árarnar. Við sátum nú þarna, hvor á móti öðrum,
leiðir yfiróhappinu og dálítið æstir. En hvað var að
fást um það, báturinn var heill ennþá. Ég sagði því við
Birgi: Ég hefði aldrei byrjað á þessu, ef ég hefði vitað
að þú kynnir ekki áralagið".
Niðurlag næst.
— Smœlki —
Maðurinn minn fer verr með mig heldur en hundinn
sinn. Hann neitar mér um hálsfesti.
*
Lestin var komin á hreyfingu og ferðamaðurinn kall-
aði til burðarkarlsins.
— Stendurðu þarna eins og asni og réttir mér ekki
farangurinn.
— Það er ekki víst að ég sé asni, svaraði burðar-
karlinn rólega — en hvað þér eruð veit ég ekki, því þér
eruð í vitlausri lest.
*
Skoti var úti að aka unnustunni í bifreið sinni og
spurði: — Langar þig ekki í hressingu, elskan?
— Jú, svaraði stúlkan.
Skotinn dró niður bílrúðuna og gluggatjöldin.
*
Það er ekki rétt, sem sagt er, að rauðhært kvenfólk
sé hættulegra en annað. Það er aðeins auðveldara að
sjá það í fjarlægð.
V I K I N G U R
155