Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1957, Blaðsíða 29

KTINNI
FORSTJÓRINN: „Það er ekki um það að ræða, við
verðum bara að leggja meira á vörurnar".
Búðarmaður: „Eigum við þá byrja á að hækka vörur,
sem ekki hafa nýlega hækkað í verði?“
Forstj.: „Nei, við skulum heldur hækka þær, sem alltaf
hafa verið að hækka. Fólk er vanara því“.
*
Englendingur og Bandaríkjamaður sátu að drykkju og
voru að ræða um styrjaldir, eins og gengur. Allt í einu
mælti Ameríkaninn: „Það er sagt, að þið Englendingar
vinnið alltaf seinustu orrustuna, en hvernig færi nú, ef
það brygðist einhvern tíma?“
„Þá væri það bara ekki síðasta orrustan", anzaði Bretinn.
*
Nirfill nokkur fárveiktist og sendi eftir prestinum.
„Ég hef nú aldrei látið neitt af hendi rakna“, sagði
hann, „en haldið þér ekki, að öruggt sé um sáluhjálp
mína, ef ég gef kirkjunni 100 þúsund krónur?“
„Ekki veit ég það nú“, anzaði prestur, „en reyna má
það“.
*
Sonur einn í háskóla erlendis var alltaf að senda móður
sinni sundurliðaða reikninga yfir eyðslu sína og biðja um
meiri peninga. Konuauminginn hafði orð á því, að piltur-
inn væri sér æði dýr í rekstri og bætti við: „Og það allra
kostnaðarsamasta virðast þessir útlendingar vera, sem
hann umgengst. Hérna stendur nú t. d.: Tveir skotar =
300 krónur“.
*
Einræði er þar, sem þér er reist minnismerki í dag og
þú ert drepinn hjá því á morgun.
*
„Ég svaf hjá honum pabba í nótt“, sagði Hörður litli
í smáabrnaskólanum. Barnfóstra hans, sem lagði mikið
upp úr því, að börnin töluðu rétt og skýrt, át setninguna
upp eftir honum: „Ég svaf hjá honum pabba í nótt. Al-
veg rétt, drengur minn“.
„Jæja, þá hefurðu hlotið að koma upp í til hans, eftir
að ég var sofnaður", anzaði drengurinn forviða.
*
Frúin: „Mikill dæmalaus dóni var þessi kerlingarnorn,
sem ég var að tala við. Þarna geispaði hún ellefu sinn-
um upp í opið geðið á mér“.
Maður hennar: „Ertu viss um, elskan mín, að hún hafi
alltaf verið að geispa. Getur ekki verið, að hún hafi bara
verið að opna munninn i vonlausri tilraun til að svara
einhverju?"
*
Blaðaviðtal: Og þér voruð á Titanic? Tjamm! Og var
yður bjargað?
%
*
Umferðasali bauð húsfreyju lög til að fægja með silfur.
„Ég hef ekkert við þess háttar að gera“, anzaði konan.
„Mér þykir leitt að hafa ónáðað yður, en ég hélt bara,
að konan hérna niðri í húsinu væri að skrökva að mér,
þegar hún sagði, að mér þýddi ekkert að tala um silfur-
lög við yður“, sagði maðurinn hæversklega.
„Og hvað sagði hún meira?“ spurði frúin.
„Hún sagði, að þér hefðuð aldrei tímt að kaupa svo
mikið sem eina silfurskeið hváð þá meira“.
„0, bölvuð tófan, ekki spyr ég að. Komið með 6 dósir
til reynslu".
*
Sálfræðingur var að gáfnaprófa hermann „Heyrið þér
nokkurn tíma raddir, án þess að þér vitið, hverjir eru
að tala eða hvaðan raddirnar koma?“ spurði hann.
„Já“, svaraði hermaðurinn.
„Og hvenær kemur það helzt fyrir?“
„Þegar ég svara í sírnann".
*
Vilhjálmur Wrigley, tyggigúmmíframleiðandinn heims-
kunni, var einu sinni á ferð í flugvél, og sat kunningi
hans hjá honum. „Ég skil ekki, hvernig á því stendur,
að þú skulir eyða milljónum dollara árlega í það að aug-
lýsa tyggigúmmíið þitt, sem allir þekkja og allur heim-
urinn tyggur“, sagði kunninginn.
Wrigley þagði andartak og spurði síðan: „Hve hratt
heldurðu, að þessi vél fljúgi?"
„Ætli hún fari ekki um 300 mílur á klukkustund", svai--
aði kunninginn.
„Nú, hvers vegna fleygja þeir þá ekki hreyflunum og
láta hana bara svífa af eigin rammleik?“ anzaði Wrigley.
*
Einn af verkstjórunum hjá Henry Ford dreymdi fyrir
mörgum árum að Ford væri dáinn. Búið var að leggja
lík bílaframleiðandans í opna líkkistu, og þótti verkstjór-
anum sex af félögum sínum koma gangandi með kistuna.
Allt í einu reis Ford upp, leit í kringum sig og sagði:
„Hvers vegna setjið þið ekki hjól undir kistuna og sparið
með því fimm menn?“
29