Sjómannablaðið Víkingur - 01.02.1957, Blaðsíða 12

í dag, það er stórstraumur, og rjúki hann hastar-
lega upp á norðan, sem ég satt að segja held, þá
veiztu hvernig hann er fyrir Blakknum. Þarna
kemur Viggó Bensason á „Hafrænunni“, og Bjart-
ur Torfason á „Blikanum". Þeir ætla ekki að láta
fjara út undan sér núna“. „Og enn koma bátar
fyrir Vatnseyraroddann, hverjir fara þar?“ spyr
ég. „Það er Árni Gunnar fyrstur, Jón Þórðarson,
svo er það Kambanarnir eða Gummi Þórðarson“.
„Varstu jafn glöggur á að þekkja stóru skipin
eins og litlu bátana?“ „Já, því það er mikið auð-
veldara að þekkja þau. Þeim þótti ég minnsta kosti
glöggur að þekkja varðskipin, þegar ég var á
„Ráninni“. Réttu mér kaffiflöskuna mína, Gauji!
Þetta var svo skammarlega lítið sem strákurinn
gaf mér í morgun“, kallar nú Árni til framskips-
manna, og Guðjón kom með kaffið.
Eftir að við höfðum keyrt í einn tíma og 20
mínútur var vélin stöðvuð og færum rennt í sjó,
og vorum þá eftir „Flöskuhlíðarhorninu“. Sig-
urður var fyrstur í botninn og dró strax einn
hvítan og fallegan fisk, en hann var húkkaður,
sá skratti. Svo komu hér færin í botninn hvert
af öðru en enginn varð var. „Heldurðu að hann
fáist núna á Kollsvíkinni?" spyr Siggi Árna.
„Það þætti mér trúlegt, minnsta kosti í niður-
sláttinn á suðurfallinu“, svarar Árni og fer að
draga inn færið sitt. Við fengum skipun um að
hafa upp færin. Það átti að kippa, en það var
ekki síðasti kippurinn þennan dag. Alltaf var
verið að færa sig úr stað, en sá guli var alls stað-
ar nauðatregur, og virtist það eins hjá öllum bát-
unum, sem allir voru ennþá í flóanum, á víð og
dreif.
Nú var komið fram um hádegi og suðurfall.
Aðeins fór að bera á norðansjó, þegar suðurfall-
inu tók, þótti öllum það ills viti. Enn var þó
logn. Bátana rak nú suður yfir flóann og voru
sumir komnir allt suður á móts við Blakk. For-
mennirnir virtust hafa Kollsvíkina í huga, og allir
hafa þeir sennilega velt fyrir sér sömu spurning-
unni: Ríkur hann hastarlega upp með norðan?
Enginn virtist þó fyllilega vera búinn að gera
upp við sig svarið. En hvað var það þá sem aftr-
aði þeim svo mjög frá þessum fengsælu miðum.
Jú, það var þessi slæma torfæra á sjóleið smá-
báta frá Patreksfirði og út á „víkur“, Blakknes-
röstin. Flestir eða allir formennirnir höfðu þar
komizt í krappan dans við dætur Ægis og stund-
um sloppið nauðuglega með því kannske að fleygja
aftur í Ægi nokkru af afla þeim, er þeir með ær-
inni fyrirhöfn höfðu sótt í greipar hans. Nú var
röstin slétt og lygn eins og hafið í kring. En á
mjög skömmum tíma gat hún skipt um ham og
orðið þessum litlu fleytum hættuleg, þótt stjórn-
endur þeirra beittu allri sinni leikni til að halda
þeim á floti. Tveir af þeim formönnum er þarna
voru, voru sérstaklega vel kunnugir á Kollsvík,
landtöku sem öðru, þeir Ámi Dagbjartsson, sem
verið hafði mörg ár formaður þar, og Guðbjartur
Torfason, sem fæddur var og uppalinn í Kolls-
vík og hafði stundað þaðan sjó frá barnæsku, en
var nú fluttur til Patreksfjarðar. Hinir formenn-
irnir voru allkunnir fiskimiðum á Kollsvík, og
þekktu þar helztu boða og grynni, svo sem Djúp-
boða, Arnarboða, Leiðarboða og Þembu, sem allt
eru blindsker á fiskislóð og brjóta ef um stór-'
sjó er að ræða. En þeir voru alls ókunnir brim-
lendingunni í Kollsvík og öðrum ,,útvíkum“. Þeir
vissu því vel, hvað þeir voru að gera, þegar þeir
streittust við að láta þann gula ekki lokka sig
í tvísýnu út á Kollsvík. Formaður minn var far-
inn að verða nokkuð brúnaþungur, sá guli hafði
verið honum erfiður í dag. Hann dró letilega upp
færið sitt, lét lóðið detta á plittinn, sló af sér
vettlingum niður á þóftuna, þar sem þeir myndu
liggja í umkomuleysi þar til formanni þóknaðist
aftur að rétta þeim hendur sínar. Hann skirpti
út úr sér þvældri tóbakstuggu, fór með hægri
hendina niður í buxnavasann, dró upp rjólstubb
og beit af.
„Heldurðu að það sé ekki rétt, Sigurður, að við
skryppum suður á víkina um niðursláttinn? Hann
kannske rjúki ekki svo fljótt upp“. „Ég held að
það sé ekki um annað að gera eða þá að koma
sér í land“, sagði Sigurður og fór að draga inn
færið. „Hafið ykkur upp, strákar, og settu í gang“,
sagði Árni og stakk sveifinni í stýrið. Vélin fór
í gang, og báturinn rann af stað. Við fengum
okkur nestisbita meðan vélin og straumurinn dreif
bátinn suður á víkina. Fleiri bátar voru nú komn-
ir á suðurleið, svo sem Guðbjartur Torfason, Jó-
hann Magnússon, Friðþjófur Þorsteinsson og
Viggó Bensason. Þung undiralda frá norði’i fór
að gera vart við sig öðru hvoru, svo báturinn jók
skriðinn til muna, er hún kom undir, en svo var
eins og hann sigi aftur í, er aldan gekk fram-
undan. Enn var hvítalogn, en þokumistur að fær-
ast upp í „Kópinn“. Flestir bátanna fóru nokk-
uð langt suður á víkina, en við stoppuðum nyrst
á víkinni, þar sem sandurinn byrjar. Færum var
rennt í sjó og strax var fiskur á hverju bandi
og allir kepptust við dráttinn.
Nú skulum við um stund yfirgefa bátana á
víkinni, sem allir eru í nógum fiski, og bregða
okkur upp í Kollsvíkurlendingu, sem venjulega
er kölluð „Verið“, og sjá hvað þar er að gerast.
Kollsvíkin takmarkast af Blakknum að norðan, en
Breiðnum að sunnan. Ströndin sveigist lítils hátt-
ar inn á milli þessara fjalla og heitir þar Kolls-
vík. Þar fyrir framan eru hin fiskisælu Kolls-
víkurmið, sem er sandræma fyrir allri víkinni
með þeim boðum og grynnum, sem áður eru talin;
dýpi um 12 faðmar. Skammt fyrir sunnan Blakk-
inn er aðallendingin, „Verið“. Víðar má þó lenda.
Fjaran er sendin, en hleinar um fjöruborð. Lend-
ingin er fyrir opnu hafi og því ótrygg, sérstak-
lega í norðurátt. Aðallega er um tvær leiðir að