Náttúrufræðingurinn - 1936, Blaðsíða 40

148 NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN
immiiiiiiiiiliiliiumiiimiiimiiiMmiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiimmmmimiiiiiiiiiiiimmmmiiiimimiimimiiliiiiiiiiiiiiimiiiiil
á þeim. í suSlægari löndum eru algengir kvillar á búfé, einkum
nautgripum, sem stafa af skordýrum, er verpa eggjum sínum í
hörund búfjárins. Lirfur þessara skordýra valda síðan greptri
og allskonar annari vanlíðan í húð nautgripanna, sem geta jafn-
vel orðið banvænir af þessum sökum, ef ekki er að gert til þess að
verjast þessum ófögnuði.
Kúhegrinn hænist að nautgripum og öðru búfé, vegna þessara
skordýra, sem hann étur, og stuðlar þannig að heilbrigði búfjár-
ins; hann er því einn hinn þarfasti fugl, suður þar. Hann lifir
nær einvörðungu á skordýrum og ormum.
Þessi Vestmannaeyja-fugl var með merkihring á öðrum fæti,
og var því augljóst, að hann hafði undir manna hendur komizt
einhvern tíma, og þar af leiðandi ekki grunlaust um, að hann
hefði sloppið úr dýragarði, enda reyndist svo. Eg gerði ráðstafanir
til að fuglinn yrði skotinn, bæði til þess að komast að raun um
hvaðan hann væri, og eins hefði verið gaman að eiga ham .af hon-
um hér á Náttúrugripasafninu. En það var með öllu vonlaust, að
fuglinn gæti lifað hér til lengdar. Loftslagið er of kalt og of lítið
um skordýr handa honum að lifa á. Því miður tókst svo illa til,
þegar hann var skotinn, að hann ónýttist með öllu til uppsetningar.
Hann var skotinn með of stórgerðum höglum, og á allt of stuttu
færi. Það var allt ein kássa af fiðri, blóði og kjöti, sem kom mér
í hendur, og var að engu nýtt. Þó var vandræðalaust að ganga úr
skugga um það, hverrar tegundar hann var, og réttlætti það morð-
ið að nokkru, en einkum þegar merkihringurinn kom fram. Merki-
hringurinn var með þessari áletrun; ZOO LONDON 45. Var þar
fengin vissa fyrir því, að fuglinn var hingað kominn úr dýragarð-
inum í London. — Eg sendi hringinn þangað og fékk þá að vita,
að fuglinn var í raun og veru ættaður austan úr hitabeltislöndum
Asíu, þ. e. frá Síam, og er talinn vera undirtegund af kúhegran-
um í Norðurálfunni o. v. Vestmannaeyja-fuglinn heitir því að réttu
lagi: Ardeola ibis coromanda, (Boddaert). Indian Cattle Egret,
kalla Bretar hann.
Stjórn dýragarðsins í London hafði eignazt all marga fugla af
þessu tagi, og af einhverjum ástæðum tóku þessir herrar upp á því
einkennilega tiltæki, að sleppa flestum fuglunum aftur, þegar
búið var að flytja þá til London. Alls var þar sleppt 80 fuglum af
þessu tagi, en auðvitað voru þeir allir merktir áður. Nú er eftir
að vita, hvort nokkuð fréttist um hina. Þessi fugl dvaldist í Vest-
mannaeyjum dagana frá 18. til 27. júní 1936. M. B.