Náttúrufræðingurinn - 1936, Page 43

NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN 151
vmiiiiiiiimmiiiiiiiiiiiiHiiMiHiiiiiiimiiiiiiiiiiimmiiiiiiiiiiiimmiiiiiiiiiimiiiimiiiiiiiiiiiiiimiimiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
fyrst. — Á öðrum stað í Færeyjum hefir einnig verið gerð svip-
uð athugun. Hinn þekkti færeyski fuglafræðingur Sverre Paturs-
son skýrir frá því, að annarsstaðar í Færeyjum hafi menn veitt
athygli hvítum lunda, sem yfir fjörutíu ár hélt til á sama stað.
Maður verður því að álykta, að þessi litli fugl eigi sér álíka langa
æfi og maðurinn. Á. Á.
Svartbakur á veiðum.
í síðasta hefti Náttúrufræðingsins, í grein um fæðu nokkurra
íslenzkra fjöru- og sjávarfugla, stendur meðal annars þetta á bls.
93 (neðst): „Á hinn bóginn finnst mér vafasamt, að það sé rétt,
sem sagt er um svartbakinn, að hann sitji um hlutfallslega stóra
fiska eins og silung og hrognkelsi, veiti þeim atför og geri þann-
ig fiskveiðum tjón. Þó er vel hugsanlegt, að svartbakurinn láti
ekkert fram hjá sér fara af lifandi fiski, ef hann þarf ekki að
hafa mikið fyrir að afla sér bjargarinnar og hann ræður við
hana“.
Bæði eg og aðrir, sem uppaldir erum á þeim stöðum við sjó
eða í eyjum, þar sem svartbakur heldur sig mikið á vorin, og
verpir einnig, geta fullvissað um það, að svartbakurinn lifir hvað
mest að vorinu til á hrognkelsum, bæði rauðmaga og grásleppu,
sem hann veiðir sjálfur.
Það er eðlisháttur þessara fiska, að móka stundum upp við
sjólokin, og af því að fiskar þessir eru ekki bragðharðir, en svart-
bakurinn sterkur fugl, þá „bítur“ hann ofan í kambinn á fiskinum
og heldur honum þannig föstum, reynir síðan að busla með veiði
sína til næsta lands, skers eða hólma, til að gera sér þar gott af
henni, fyrst og fremst étur hann innýflin, en svo gjarnan allan
fiskinn innan úr roðinu, ef hann hefir þörf fyrir og má vera að.
Sé vindur, þegar hann hefir náð haldi á veiði sinni í sjónum,
breiðir hann út vængina og siglir þannig eða rekur með hana til
næsta lands. Þessi veiðiaðferð hans er kölluð, „að fuglinn (svart-
bakurinn) sé farinn að draga“, og er höfð til marks um það, að
hrognkelsi séu gengin og megi fara að leggja fyrir þau. Fiskur