Fálkinn - 23.07.1938, Page 12

12
F Á L Ií I N N
WYNDHAM MARTYN: 2
MANNDRÁPSEYJAN
og sálnarannsóknafræðingur. Hún var
bæði djörf og frek og gat ekki aðgreint
þessa tvo eiginleika.
Nú sat hún í bakháum stól, komin í
lanvendellitan og kniplingasettan. kjól, og
liafði fæturnar uppi á gyltum skemli.
Perlufesti hafði hún um hálsinn og^ á
nettum fingrunum tvo stóra steinhringi
með demöntum er voru með einkennileg-
um gljáa, og hefir hann líklega verið á-
stæðan til, að hún fjekk að halda þeim.
Það hafði sópað að frú Hydon Cleeve
hvenær sem var og hvar sem var. Hún
þakkaði guði fyrir, að ellin hafði livorki
sljóvgað hvassa tungu hennar nje skarp-
an heilann. Hún var sannfærð um, að
líf hennar hefði orðið styttra og fábreyti-
legra ef hún hefði verið auðsveip og um-
burðarlynd að eðlisfari. Umburðarlyndið
var að áliti frú Cleeve skapbrestur og
manngildismissir.
Hún liorfði með athygli á gestina sem
komu inn. Fötin á stúlkunni voru margra
peninga virði og stúlkan sjálf sjerlega
geðsleg, slúlka sem allir piltar elta á
röndum, virtist gömlu konunni. Svo at-
hugaði hún föður liennar: stúrinn mað-
ur, hálfsextugur eða meira, sem fillaði ó-
styrkur við gleraugun sín. Hann hafði
ljóst liár, ofurlítið hrokkið, grágræn augu
og var klæddur að enskum sið.
„Herra Gharles Athee og ungfrú Erissa
Athee“, sagði Tilly. Hún hneigði sig djúpt
fyrir frúnni. „Frú Hydon Cleeve“.
„Þið eruð heppin að fá annað eins hús-
næði og þetta“, sagði frú Cleeve og ein-
beitti arnaraugunum á mr. Athee. „En
jeg skil ekki hvað yður gengur til að
setjast að hjerna, þegar Harbour Bar er
að eins í fárra kílómetra fjarlægð".
„Jeg hefi sjerstaklega ástæðu til að
vera hjer“, svaraði hann, „og Harbour
Bar er ekki staður við mitt liæfi, þó að
Erissa kysi fremur að vera þar.“
Frú Cleeve braut heilann um livaða á-
stæða gæti verið til að taka nokkurn stað
fram yfir Harbour Bar og fjörið og sam-
kvæmislífið þar, sem hún las um i blöð-
unum á hverjum degi, með öfund og
gremju.
„Kanske eruð þjer að fela yður fyrir
einhverjum?“ sagði liún og hvesti á hann
augun.
„Hver veit. Við höfum öll eitthvað að
fela, er ekki svo “
Frú Cleeve saup hveljur. Þegar alt sem
hún átti hafði farið í að reyna að bjarga
tengdasyninum og ekki varð annað eftir
en endurminningin um auðæfin, hafði
hún reynt mikið. Kaupmennirnir sem hún
skuldaði peninga og hafði móðgað, hefndu
sín. |0g hún hafði orðið að fara huldu
höfði þangað til fjarskyldur ættingi
hennar, Curtis Weld, hafði hlaupið und-
ir baggann, borgað lánardrotnunum og
trygt henni gamla húsið og nokkur hundr-
uð dollara í árlegan lífeyri. En hún reyndi
að gleyma þeim árum; því að þau mintu
hana á að hún liefði verið hrædd, og hún
þóttist af því að hún kynni ekki að
hræðast.
„En jeg er ekki glæpamaður — enn-
þá“, hjelt Athee áfram; „að jeg liefi kos-
ið þetta hús kemur af því, að það er út-
sýni hjeðan til þessarar kynlegu eyjar
þarna“. Hann benti út á flóann, þar sem
öldurnar hraut á sæhröttum hólma, um
þrjá kilómetra undan landi. Hann var
þarna í Bassaflóanum, eins og háu tind-
arnir og ókleifu, sem maður sjer í New
Mexico eða Arizona, þar sem indíána-
sagnirnar segja, að menning fyrri tíma
liafi haldisl við lýði, útilokuð frá um-
heiminum.
„Frattoneyjan!“ sagði frú Cleeve. „Hvað
finst yður svo merkilegt við hana?“
„Jeg minnist hennar aldrei undir þvi
nafni“, sagði Atliee og starði út á sjóinn,
„hún á annað nafn, sem er miklu eldra“,
bætti hann við og röddin varð viðkvæm
og hlý. „Hún heitir Manndrápsey".
Frú Cleeve kunni ekki Við að láta
setja ofan í við sig, jafnvel þó óbeinlínis
væri. „Jeg kalla hana Frattoney, af því
að það heitir hún, og jeg ætla mjer að
halda því áfram. Jeg skil ekki að þjer,
ókunnugur maðurinn, skuluð leyfa yður
að ætla ,að hreyta um nafn á henni“.
„Það vill svo til að þessi ey er mín eign,
frú“, svaraði Atliee, „og jeg ætla mjer
að fá því framgengt að gamla nafnið
verði tekið upp aftur. Jeg vona að þjer
beitið yður ekki á móti því“.
Kaldhæðnin i röddinni fór víst fyrir
ofan garð og neðan hjá gömlu konunni,
þvi að nú var það ríkast í hug lienni, að
þarna var hjá henni maður, sem fólk
sagði að væri margfaldur miljónamær-
ingur og hafði látið hora eftir vatni á
eyjunni, liöggið þrep alla ldið upp á
brún og var nú að láta smiða skrautlegt
stórhýsi þar. Þetta var svei mjer athug-
unarvert!
Fólki var ekki leyft að koma út í eyna.
Þar var jafnan vörður úti, og með þvi að
ekki var um aðra uppgönguleið að ræða en
áðurnefnt einstigi, þá var auðvelt að líta
eftir, að bannið væiá ekki hrotið.
Sagan sagði, að hópur af miljónamær-
ingum væri að byggja spilaviti þarna í
hólmanum og ætluðu sjer að stunda fjár-
hættuspil þar í næði allan veturinn. Því
að frá því i nóvember og þangað til í
apríl var ómögulegt að lenda við eyna.
Stór skip gátu ekki lagst þar og lílil skip
komust ekki gegnum brimgarðinn. Frú
Cleeve fanst merkilegt, að jafn hógvær
maður og mr. Alitee skyldi þrá jafn al-
gera einveru.
„Manndrápsey?“ endurtók hún. „Hvers-
vegna heitir hún það?“
„Vegna þess að hvert einasta fet á þess-
um fimm þúsund dekörum, sem eyjan
nær yfir, hefir vöknað af blóði,“ sag'ði
hann brosandi. „Af því að allskonar glæp-
ir hafa verið framdir þar. En jeg vil ekki
liræða yður með því að segja yður alt
sem jeg veit.“
„Hræða mig?“ hrópaði frú Cleeve. „Það
liefir hara einn maður reynt."
„Leyfist mjer að spyrja, livernig fór
fyrir honum?“
Hann fjekk ekki svar undir eins. Frú
Cleeve Ijet hugann reika aldarljórðung
aftur í tímann, lil þess tíma er Russel
Periton kom til hennar til þess að hiðja
hana um hjálp. Hann vildi giftast dóttur-
dóttur hennar, hinni fögru Betty Tiler.
Þessi ,Russel var mesti lausingi, fjárhættu-
spilari og fylliraftur, óprúttinn og fífldjarf-
ur. Og hann hafði dirfst að lialda, að frú
Cleeve mundi leggja honum liðsinni, af
því að liann hafði sjeð að það hjó í henni
dálítið af sömu uppreisnarlundinni og
liann hafði sjálfur. Hjálpa honum! Þann
minnisverða dag hafði liún verið i essinu
sínu. Hún andvarpaði. Hún hafði ekki
verið nema sextug þá, á allra hesta aldri.
Þegar maður er orðinn átlatíu og fjögra
er nú víst farið að lialla undan fæti samt,
þó að maður finni ekki til þess.
„Hann er dauður,“ sagði hún og hleypti
hrúnum. Hún var ekki vön að láta spyrja
sig. „Hvernig hafið þjer grætt auðæfi
yðar?“
„Með óheiðarlegu móti,“ Ahtee hló, „í
spilavíti því, sem kallað er kaupliöllin,
með þeim ránum og þjófnaði, sem kallað
er viðskifti.“
„Þjer talið eins og flón,“ sagði hún reið,
„alveg eins og það sje ekki sama hvernig
máður græðir. Bara að jeg hefði verið
karlmaður!“
Hún hugsaði til Richard Canells, sem
átti sökina á því, að hún sat nú þarna í
gömlu húsi í afslcektu þorpi. Dótturson-
ur hennar hafði verið talinn fjármála-
snillingur og hún hafði farið eftir því,
sem fólk sagði, i stað þess að neyta dóm-
greindar sinnar. Og hjer sat hún nú, nærri
þvi áttatíu og fimm ára gömul og braut
heilann um hve lengi þessir leiguhúar af
himnum sendir, mundu verða hjá henni.
„Fólk segir að þjer hafið eitl miljónum
í Frattoneyjuna,“ hjelt hún áfram.
„Manndrápseyjuna“, leiðrjetti hann.
„Það eru nú ýkjur. Jeg keypti liana fyrir
slikk og síðan hefi jeg rutt þar og hvgl
stórt hús þar.“
„Til hvers ?“
„Til þess að búa þar. Jeg kann ekki við
mig í horgum innan um margt fólk. Jeg
ætla að bjóða til mín þægilegu fólki. Jeg
fyrir mitt leyti gæti verið einn, en jeg verð
að laka tillit til Erissu.“
Gamla konan leit á ungu stúlkuna.
„Það er skrítið nafn. Jeg hefi heyrl
Melissa, Clarissa og Nerissa.“
„Þetta er ennþá eldra nafn,“ sagði At-
hee. „Ættarnafn.“
Frú Hydon Cleeve hugsaði um fram-
tíðina og afrjeð að verða þægileg við
manninn. Hún varð að hugsa um fallega
barnabarnið sitt, Phyllis Cannell, Phyllis,
sem að rjettu lagi átti heima í samkvæmis-
lífinu, en aldrei fjekk tækifæri til að
sjá lieldra fólk. Því skyldu þær Phyllis
og Erissa ekki verða vinstúlkur og Phyllis
fá tækifæri til að eignasl ríkan mann og
komast á rjetta hillu í manufjelaginu?