Fálkinn


Fálkinn - 24.11.1939, Blaðsíða 12

Fálkinn - 24.11.1939, Blaðsíða 12
12 F Á L K I N N 3Egg3BE SUNDRUÐ HJORTU j Skáldsaga eftir Blank Eismann 4. Enn var það Sonja sem hafði forustuna. Hún hrinti íipp hurðinni að herbergi Natösju, en staðnæmdist á þröskuldinum og sagði lafmóð: — Burtu — ekki nokkur sál! Hjerna er kjóllinn hennar. Þau eru flúin! Osinski sneri öllu upp í lof t í herberginu, bölvandi og skjálfandi. Svo opnaði hann gluggann og kallaði til manna sinna: — Hestana út úr hesthúsinu! Beitið fyrir sleðana! Og svo af stað ef tir flóttahyskinu. Hann hljóp út um gluggann niður á hlað- ið. Kvenfólkið veinaði, en hann hafði lent á fönn og komst von bráðar á'fætur aftur og hljóp út í hesthúsiri. Á eftir honum kom Sonja Jegorowna. Kinnar hennar voru eldrauðar eins og af sótthita og augnaráðið djöfullegt. Hún leysti sjálf hest af básnum og vatt sjer á bak hon- um, berbakt. — Flýtið ykkur, annars vinna þau tíma, svo að við náum þeim ekki aftur. Eftir fáar mínútur voru tveir þríeykis- sleðar tilbúnir. Hestarnir voru hræddir og ið- uðu, svo að varla var hægt að hafa stjórn á þeim. Skipunarhróp heyrðust í sífellu. Osin- ski skoraði á bestu og d^örfustu menn sina að fylgja sjer. Svo greip hann taumana og ljet þunga svipuólina dynja á lend hestanna, svo að þeir tóku viðbragð og þutu af stað. En á undan sleðanum reið Sonja i spretti á berbakaða hestinum. Hún æpti og hrópaði og eggjaði lögeggjan. Um leið og hún tók í herðatoppinn og leit um öxl hrópaði hún til Osinski: — Tunglið kemur upp bráðum og sýnir okkur leiðina! Osinski stóð upprjettur í sleðanum og barði hestana áfram, svo að þeir lögðu fram það sem þeir gátu. Á eftir honum kom hinn sleðinn. Sonja starði út i myrkrið. Augu hennar loguðu eins og glóðarkögglar. Og alt í einu heyrðist glymja í henni: —i Þarna eru þau! Getið þið sjeð sleðann þarna? Osinski kinkaði kolli. — — Nú eru þau í gildrunni. Þau sleppa ekki hjeðan af. Og aftur ljet hann keyrið dynja á laf- hræddum hestunum, svo að þeir prjónuðu og lá við að þeir veltu sleðanum. En Osinski þreif járnhart i taumana og kallaði til sinna manna: — Þegar við komum í skotfæri þá skjótið á hestana. En vei ykkur, ef þið bittið barón- essuna eða Boris Petrovitsj, þá. .. . Niðurlagið á hótunaryrðum hans heyrðist ekki. Allir einblíndu á sleðan framundan. Osin- ski lamdi hestana eins og hann gat, en fjar- lægðin á milli minkaði ekki. Alt í einu kallaði Sonja sigri hrósandi: — Þau hafa tekið eftir okkur. Þau vita, að við eltum þau. Sjáið þið, þau líta aftur! Osinski laut fram eins og hann gat. Með annari hendinni hjelt hann í taumana en keyrði hestana með hinni. — Sjáið þið! kallaði Sonja hæðnislega. -- Hann tekur um herðarnar á henni og þrýst- ir henni að sjer. Já, haltu vel um hana, Boris Petrovitsj, það líður ekki á löngu, þangað til við náum í ykkur. — Vertu ekki of sigurviss, hrópaði Osinski á móti, — þau hafa bestu hestana. Afbrýðissemi Sonju blossaði upp. Þó Boris hefði neitað því, að hann elskaði dóttir hús- bónda síns, þá vissi hún, að það var ekki satt, og þessvegna hataði hún barónessuna. Hataði hana enn meira en ella, þegar hún sá, að Boris lagði líf sitt í sölurnar til að bjarga henni. — Hann krækir kringum vatnið, heyrði hún að Osinski sagði við menn sína. — Þá náum við þeim, — við förum beint yfir vatnið. — Það er ekki þorandi, sagði einn þeirra. — ísinn heldur ekki. — Jú, vist heldur hann, hrópaði Sonja. — Jeg skal ríða á undan og sýna ykkur að hann heldur. Einn af mönnunum reyndi enn að vara við þessu fyrirtæki. — Það verður okkar bani, Osinski. Sunn- anvindurinn þessa síðustu daga, hefir gert ísinn viðsjálan. Osinski barði hestana og hvæsti: — Sjertu ragur þá geturðu orðið eftir — jeg ek yfir vatnið. Margir af mönnunum fleygðu sjer af sleð- unum og gerðu síðustu tilraun til að koma vitinu fyrir Oisnski. En hann hló. Og þeysti út á ísinn, næstur á eftir Sonju Jegorowna. 5. KAPÍTULI. Boris! Boris! Þeir hafa sjeð slóðann okkar í tunglsljósinu. — Jeg veit það. — Þá er úti um okkur. — Jeg er ekki vonlaus ennþá. — Dreptu mig, Boris. Það eru enn marg- ar kúlur í skammbyssunni þinni — ein af þeim er handa mjer. Ef þú hefir snefil af samúð með mjer, þá skjóttu mig, svo að jeg lendi ekki lifandi í höndunum á Osinski. Natasja barónessa þrýsti sjer að unga ráðsmannJnum, og rödd hennar var svo sár, að hann tók handleggnum utan um hana og reyndi að hugga hana. — Jeg treysti á hestana okkar, ungfrú- Þeir finna á sjer, að við erum í hættu og taka á því, sem þeir eiga til, að forða okkur undan. — Heldurðu að þeim takist það? Hún leit angistarfull aftur fyrir sig. En Boris horfði hinsvegar fram í sifellu í átt- int til landamæranna. — Treystið mjer, barónessa. Ef við höld- um þessum spilum á undan ofsækjénd- unum, þá er okkur borgið. Og undir eins og við komum \fir landamærin erum við und- ir vernd þýsku landamæralögreglunnar og Osinski getur ekki gert okkur mein. — Hvað heldurðu, að hafi orðið um föð- ur minn, Boris. Jeg er hrædd um hann. — Hver veit, nema baróninn sje þegar kominn á óhultan stað fyrir handan landa- mærin, barónessa. — Það held jeg ekki, það væri ólíkt hon- um. Jeg er viss um, að hann hefir reynt að komast heim í höllina aftur. Máske hefir hann komið að öllu í rústum — og áð mjer hefir hann leitað árangurslaust. - Undir eins og jeg hefi komið yður á óhultan stað fer jeg heim í höllina aftur til að segja föður yðar frjettirnar eða sýna honum dvalarstað yð,ar. - En hvað þú ert vænn, Boris Petrovitsj. Ósjálfrátt klappaði hún ráðsmanninum á hendina. Blóðið örfaðist í honum við snert- inguna, en ekki var hægt að sjá nokkurn vott þess, sem hann hugsaði, í andliti hans. Hann slepti handtakinu af öxl Natösju og hafði nú allan hugann við hestana. Svo sagði hann, alveg eins og honum stæði á sama og h'eldur kuldalega: — Jeg geri ekki annað en efna það, sem jeg lofaði honum föður yðar, náðugum hús- bónda mínum. Natösju fanst eins og iskaldur vindurinn á móti stingi hana með nálum og dró loð- úlpuna betur fyrir andlitið, og reyndi að orna sjer á kinnunum með báðum hönd- um. Boris Petrovitsj var hreyfingarlaus, eins og myndastytta, og starði framundan. Hvor- ugt þeirra mælti orð frá munni. Sleðinn flaug áfram fönnina, eins og hann hefði vængi. Hestarnir hlýddu, hvað lítið sem Boris tók í taumana og svipuna notaði hann alls ekki. Natasja leit hvað eftir annað til baka. Hún stundi í örvæntingu: ¦ .. — Ef Osinski nær í okkur, þá er úti uih okkur. Ofsækjendur okkar eru margir og eflaust yel vopnaðir. Boris hafði verið svo önnum kafinn, að hann tók ekki eftir, hvað liún sagði. Loks hrópaði hún upp: — Þeir aka út á vatnið! Þá fór bros um andlitið á Boris og hann varp öndinni. — Guði sje lof! Þá erum við frelsuð. — Frelsuð? át Natasja eftir og starði á hann, eins og hún hjeldi að bann væri að tala óráð. — Sjerðii ekki, að þá komast þeir fram fyrir okkur? — Jeg get ekki litið aftur, barónessa. Ef jeg slaka á taumunum eitt augnablik, þá hægja hestarnir á sjer. — Við ökum beint á þá, Boris. Hvers- vegna ókstu ekki beint yfir ísinn? — Af því að ísinn heldur ekki um miðjuna. Hún leit fljótt við aftur. Með öndina í hálsinum horfði hún á svarta dílinn, sem hreyfðist niðri á ísnum. — Nú eru þau komin hálfa leið, Boris, kveinaði hún. — Þá fer illa fyrir þeim! - Nei, ísinn heldur. Fremst er kvenmað- ur ríðandi. Hesturinn hennar fer eirts og gandreið á undan.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.