Fálkinn - 12.12.1952, Qupperneq 7

47.-49
Reykjavík, föstudaginn 12. desember 1952.
XXV.
Jóladýrd -
Þetta er hin raunverulegi fagn-
aðarboöskapur jólanna. Þetta
er fagnaðarboöskapur lúnnar
kristnu trúar. Oss er frelsari
fæddur, sem er Ijómi Guðs dýrð-
ar og ímynd veru hans. Þess
vegna leitum vér tíl sjálfrar upp-
sprettunnar, þegar vér þurfum
endurnýjandi kraft í trú vora,
þegar vér viljum vita það, sem
sannast er og réttast um Guðs
vilja. Hann er leiðtogi vor. Hann
leiðir oss að Guðs eilífa föður-
hjarta.
1 hvert sinn sem vér höldum
jól, verðum vér að hugsa um hið
innra gildi jólanna, fagnaðarboð-
skapinn sjálfan.
„Yður er i dag frelsari fædd-
ur“, sagði engillinn við fjárhirð-
ana, og dýrð Drottins Ijómaði í
lcring um þá.
Og í byrjun Jóhannesarguð-
spjalls er á skáldlegan hátt talað
um holdtekju Jesú, um Ijósið,
sem var að koma í heiminn, um
orðið, sem varð hold, um hann,
sem bjó með oss fullur náðar og
sannleika. Og það er tálað um
dýrð lians, dýrð sem eingetins
sonar frá föður.
Hvernig bregðumst vér nútíma-
menn við boðskap jólanna? Sjá-
um vér Ijómann af Guðs dýrð i
zfólafriður.
persónu Jesú og varpar hann
þeirri birtu yfir framtíðina, er
fái vísað oss veginn? Eða eru jól-
in aðeins orðin eins konar ævin-
týrahátið með síðskeggjuðum
jólasveinum, jólagjöfum og jóla-
skemmtunum i ýmsum myndum?
Það er full ástæða til þess að
vara við þeirri hættu sem steðj-
ar að jólaháldi nútimamannsins,
að sjálfur fagnaðarboðskapur jól-
anna gleymist í öllu lúnu ytra
prjáli, sem hlaðið hefir verið ut-
an um jólin. Dýrar gjafir, veislur
eða skemmtanir skapa ekki hina
innri jólagleði. Jólagleðin er gjöf
til þess mannshjarta, sem finnur
það, að það á ekkert, ef kær-
leikur Guðs vermir það ekki.
Þetta skildu menn áreiðanlega
betur áður fyrr, þegar litla jóla-
kertið logaði við rúmstokkinn
þeirra á jólanóttina og var máske
eina jólagjöfin, gefin til þess að
minna á dýrð Guðs og kærleika
hans, sem vákir yfir mönnunum.
Gleymum ekki að minna börn-
in á þennan sannleika, að sú dýrð
og sá fögnuður, sem fylgir jólun-
um á rœtur sinar í kœrleika Guðs,
sem valcir yfir oss öllum.
„Yður er í dag frelsari fœdd-
ur“. I þessum orðum felst fyrir-
heit jólanna um betra líf og bjart-
ari heim. Það er fyrirheit til vor,
sem viljum veita boðskap Jesú
viðtöku. Vér getum orðið að nýj-
um hamingjusömum mönnum í
samfélaginu við hann. Og vissu-
lega yrði heimurinn bjartari, ef
vilji hans fengi að ráða i mann-
lífinu. Aldrei hafa mennirnir haft
betri skilyrði, til þess að lifa ham-
ingjuriku lífi en einmitt á vorum
dögum.
En hin gamla saga endurtekur
sig, mennirnir elska myrkrið
meira en Ijósið, af því að verk
þeirra eru vond. Syndin skyggir
á Guðs eilífa kærleika. Þess vegna
er nú svo dimmt i heiminum og
þvi hvilir svo mikil óvissa yfir
framtíðinni. En í skammdeginu
sjáum vér Ijómann af Guðs dýrð.
Guð er herra lífsins. Hann getur
ekki beðið ósigur. Hann vakir yf-
ir oss, ef vér treystum honum og
gerum hans vilja.
Fyrirheitið um frelsara mann-
anna er þvi fyrirheit um sigur
Guðs vilja að lokum.
Guð gefi að þessi jól, sem vér
nú höldum megi birta oss Ijóm-
ann af Guðs dýrð, megi hjálpa oss
til þess að koma auga á lún sönnu
verðmœti trúarinnar.
Guð gefi að friður og fögnuð-
ur jólanna megi fylla hvert hjarta,
skapa hátíð á heimilunum og sam-
eina oss öll í kærleika og þjón-
ustu við Guðs vilja.
„Og vér sáum dýrö hans,
dýrö sem emgetins sonar frá fööur.
Jóh. I. lJf.
Með gleði í hjarta fögnum vér
lieilagri jólahátíð, hinni blessuðu
hátíð, sem flytur oss birtu og frið.
En bak við þann helgiblæ, sem
jólunum fylgir, er meðvitundin
um kærleika Guðs og vákandi
liandleiðslu hans.
1 fyllingu timans sendi Guð
son sinn í þennan heim. „Þvi svo
elskaði Guð heiminn, að hann gaf
son sinn eingetinn, til þess að
hver sem á liann trúir glatist
ekki, heldur hafi eilíft líf. (Jóh.
3, 16).