Fálkinn - 12.12.1952, Side 23

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952 19
ÍIÐABREKKAN lá fram-
undan, hvít og glitrandi.
Hver vöðvi i mér var
strengdur. Eg sá mig í
anda renna mér niður á
fleygiferð í löngum sveigum og loks
svífa fram af brúninni í löngu stökki
— svífa eins og fugl, sem hefur sig til
flugs upp í bláma himinsins.
Nei, brekkan var ekki fyrir mig.
Eg var ekki orðin nægilega þjálfuð í
skiðaí'þróttinni, svo að ég varð að láta
mér nægja að renna mér í minni
brekkum.
„Kærðu |)ig kollótta," sagði maðúr-
inn minn og hló. Við höfðum verið
gift í fimrn daga. „Við komum liingað
til Pine Lodge aftur næsta ár — ef til
vill á liverju ári. Hver veit iíka nema
þú verðir orðin góð á skíðum, áður
en við förum héðan. Fyrir þann
tíma ætla ég að vera búinn að kenna
þér ýmislegt, sem að gagni mætti
koma.“
„Nei, nei, Phil. Þú mátt ekki eyða
tima þínum i það. Þú hefir verið val-
inn til þátttöku í stóra mótinu. Eg
hefi gaman af því að horfa á þig.“
Hann faðmaði mig að sér, svo að
allir horfðu á, og kyssti mig hressi-
lega. ,-,Þakka þér fyrir, ástin. Eg ætla
að renna mér einu sinni, og svo kem
ég aftur til þín. En reyndu að læra
sem fljótast, svo að við getum verið
saman." Hann sneri sér við og renndi
sér á eftir hinum.
Eg stóð og horfði á hann full stolts
og hrifningar. Hann var svo stór og
gerðarlegur þessi maður, sem ég elsk-
aði af öllu ihjarta.
Þegar hann var horfinn gekk ég yf-
ir að litlu brekkunni, ákveðin í því að
verða góður skíðamaður á styttri tíma
en þekkst hafði í Pine Lodge. Einu
skíðaferðirnar mínar til þessa höfðu
verið um lágu ásana kringum bæinn
heima. Eg var ákveðin í að geyma það
ekki til næsta árs að leggja í stóru
brekkuna. Áður en hálfsmánaðardvöl-
in í Pine Lodge væri á enda, ætlaði
ég að renna mér niður hana. Það
skyldi ég sýna!
Þegar ég kom.aftur heim i skálann
klukkan fimm, þá beið Pliil mín þar
og Ijómaði af ánægju. „Eg hefi verið
að horfa á þig síðasta hálftímann,“
sagði liann og tók mig í faðm sinn.
„Þér fer mikið fram. En ])ú þarft ekki
að læra allt á einum degi, ástin min.“
Eg glotti til hans.
Pine Lodge var dásamlegur staður,
þó að hann væri ekki meðal stærri og
íburðarmeiri fjallahótela. Skíðahraut-
irnar voru tvær og lágu hvor í sína
áttina. Sú stærri lá niður bratta fjalls-
hlíðina gegnum furuskóg. Á henni
hafði verið gerð stökkbraut. Hin lá
niður afMðandi brekku og fyrir neðan
var sléttlendi.
Skálinn var gerður úr trjábolum og
hafði verið reistur uppi undir fjalls-
toppinum, svo að undanfæri væri mik-
ið. Við vorum tiu þarna í þetta slcipti.
Sumir voru einungis áhugamenn í
skíðaiþróttinni, en aðrir voru þaul-
vanir skiðagarpar. í hópi þeirra siðari
var Sigrid Ericson, glæsileg stúlka með
Ijósgult liár og bláustu augu, sem ég
hefi séð. Hún liafði skæra, hljómfagra
rödd, sem hreif mig frá upphafi. •— -—
eða ef til vill var það það, sem hún
sagði, sem hreif mig. „Eg var að horfa
á þig sagði lnin. Þú kemur til með að
verða góð, mjög góð.“
„Heldurðu það?“ hrópaði ég næst-
um því yfir mig hrifin. „Hve langan
tíma heldurðu að það taki?“
Hún brosti og yppti öxlum. „Eg veit
ekki. Eg liefi verið á skiðum, síðan ég
var fimin ára, i Noregi.“ Það hljóta
að liafa sést vonbrigði í svip mínum,
þvi að hún hló. „Eg var orðin það, sem
kallað er „meistari“, fimmtán ára. Það
tók aðeins tíu ár.“
„Tíu ár,“ sagði ég ekki alls kostar
ánægð með lausnina.
Hún hló upphátt. „Eg er viss um,
að það tekur þig ekki tíu ár. Eg get
vel trúað, að þú ættir að vera orðin
góð næsta ár eða þar næsta, því að þú
leggur þig svo vel fram.“
„Næsta ár! Eða þar næsta! Eg furð-
aði mig á, livað hún mundi segja, ef
hún vissi, að ég ætlaði að leggja í
stóru brekkuna í næstu viku. —
í ÞRJÁ DAGA æfði ég mig kappsam-
lega. Hungmyndin um að fara niður
stóru brautina hafði gagntekið mig.
En Phil gekk þess dulinn.
Tækifærið kom fyrr en mig varði.
Og þrátt fyrir allt sjálfstraust vissi
ég vel, að ég var ekki undirbúin und-
ir það.
Kvöld eitt, þegar ég var á heimleið
niður í skálann, reif ég skiðabuxurn-
ar á grein. Morguninn eftir settist ég
niður við að stoppa í buxurnar,
en Phil fór út með liinum. Eg sagð-
ist mundu fara út ein míns liðs
seinna. Eg varð undrandi, þegar ég
heyrði fótatak gegnum opnar lierberg-
isdyrnar, því að ég hélt, að allir væru
farnir út. Eg leit upp og sá Sigrid
standa þar. Eg sýndi henni buxurnar
og sagði: „Þetta eru einu skiðabux-
urnar, sem ég hefi, svo að ég verð
að gera við þær.“
„Þú ættir að senda þær til þorps-
ins og láta gera við þær þar,“ sagði
Sigrid. „Herra Cowley tekur þær á-
reiðanlega fyrir þig, þegar hann fer
að sækja matarbirgðirnar. Eg er viss
um, að þú getur fengið þær aftur á
morgun.“
HEILL DAGUR TIL ÓNÝTIS! hugs-
aði ég. Nei, það kom ekki til mála.
Eg hélt áfram að sauma.
„Þú mátt vera í einhverjum skíða-
búningnum minum,“ sagði Sigrid. „Eg
er með nokkra með mér, og auk þess
fer ég ekkert út i dag. Eg er að fá
kvef. Eg vil fyrirbyggja, að það verði
alvarlegt. Svo er það heldur alls ekki
gott fyrir söngvara að fá kvef.“
Eg lagði buxurnar frá mér, full af
forvitni. Við höfðum talað nokkuð
sarnan, en hún hafði bókstaflega ekk-
ert sagt mér um sjálfa sig. „Eg vissi
ekki, að þú vær-ir söngkona."
Hún torosti feimnislega. „Eg er nú
ekki orðin það ennþá. En ég er að
læra óperusöng."
„En hvað það er dásamlegt!" sagði
ég fagnandi. „Þú verður glæsileg á
sviðinu!“
„Þakka þér. fyrir,“ sagði liún. „Það
er fallegt af þér að segja þetta. Þú
skalt líka njóta þess og fá að vera
í uppáhaldsfötunum mínum í dag —
þeim rauðu. Ivomdu með mér og sjáðu,
hvernig þau fara þér.“
Eg lagði buxurnar frá mér og fylgdi
henni. Meðan ég dáðist að rauða bún-
ingnum, kom mér skyndilega nokkuð
í hug: Við vorum hér um bil jafnliáar!
í nokkurri fjarlægð gæti enginn þekkt
okkur í sundur!
„Hann fer þér ágætlega,“ sagði
Sigrid. „Farðu nú af stað. Eg skal
sjá um, að herra Cowley fari með
buxurnar niður i þorpið.“
„Eg skal gæta búningsins vel,“ sagði
ég.
„Hann mun gæta þín,“ sagði hún
hlæjandi. „Þessi búningur hefir reynst
mér happadrjúgur. Eg er alltaf i hon-
um i erfiðum mótum, og hann liefir
ávallt reynst mér vel.“
Eg flýtti mér af stað. Eg hafði
gleymt öllu öðru en því að ég ætlaði
að komast efst í stóru brautina. Eg
’hafði gleymt Phil — og glcymt að
athuga bindingarnar á skiðunum nógu
vel. Eg nam ekki staðar, þegar upp
var komið, heldur renndi mér strax
af stað.
Vindurinn lék um andlit mér. Ilrað-
inn óx. Skynjun mín á umliverfinu
dvínaði. Eg heyrði hróp. Mér fannst
ég ekki líða áfram eins og fugl á flugi,
eins og ég hafði imyndað mér að ég
mundi gera. Það litla, sem ég kunni
til skiðameðferðar virtist rokið út
í veður og vind. Eina skynjun mín
var blandin vaxandi ótta — hræðslu.
Eg brunaði áfram á fleygiferð í átt-
ina að stökkbrautinni. Allt gerðist á
skjótri svipan og allt i einu slokkn-
aði ljós skynjunarinnar.
Þegar ég opnaði augun næst, var
ég i kunnuglcgu umhverfi. Eg var
heima. Sársaukinn var liorfinn, en
mátturinn litill.
Eg var í svefnherberginu heima —
ekki í nýju íbúðinni okkar Phil. Nei,
ég var í gamla herberginu mínu heima
hjá foreldrum mínum.
„Hún er komin til meðvitundar!“
Það var Phil, sem sagði þetta lágri
röddu, sem þó var fagnandi. „Kathie,
ástin mín,“ hvíslaði hann. En hann
gerði enga tilraun til að snerta mig,
og það blikuðu tár í augum hans.
Mig langaði til að segja svo margt
— spyrja um svo margt, en mér var
um megn að hreyfa varirnar. „Phil,
ástin — —“
Hvít'klædd hjúkrunarkona kom og
fór með hann burtu. „Hún má ekki
verða þreytt,“ sagði hún hljóðlega.
„Hún er rnjög máttfarin.“
SNJÓRINN bráðnaði og vorið koin.
Við leigðum frá okkur íbúðina, sem
við höfðum útbúið svo yndislega fyr-
ir okkur. í stað hjúkrunarkonunnar
var komin góðleg miðaldra kona, sem
hét frú Andrews, en við kölluðum
Andy frá byrjun. Hún hafði flutst
með farangur sinn í herbergið við
Athyglisverð saga um trú og ást.