Fálkinn - 12.12.1952, Side 30

26 JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952
CitU drmgurinn
í iólagleði hiá Oíristí
ÍTILL drengur, sex ára, eða ekki
einu sinni það, vaknaði einn morg-
unn í rökum, köldum kjallara.
Hann var í eins konar fótsíðum
slopp og skalf af kulda. Þegar hann andaði
írá sér sást hvít gufa, og þarna sem hann sat
a koffortinu í horninu og lét sér leiðast, hafði
hann það sér til dægrastyttingar að horfa á
gufuna úr munninum á sér. En hann langaði
mest í eitthvað að eta. Hvað eftir annað gekk
hann að fletinu, sem móðir hans lá í, á næfur-
þunnri rýju og með drusluböggul undir höfð-
inu í stað kodda. — Hvernig stóð á því að
þau voru þarna? — Ef til vill var hún komin
úr ókunnum bæ með drenginn sinn og hafði
svo orðið veik, allt í einu? Fólkið þarna á
horninu var farið út til að halda jólin. Aðeins
einn hafði legið eftir, — hann hafði verið
dauðadrukkinn í sólarhring og haldið jólin
fyrir sig fram. Drengurinn fann sér eitthvað
að drekka frammi í ganginum, en hvergi gat
hann fundið brauðbita, og nú kom hann, að
minnsta kosti í tíunda sinn, til að vekja
mömmu sina. Hann var farinn að verða
hræddur í þessum dimma klefa, það var kom-
ið kvöld og enn hafði enginn kveikt upp. Þeg-
ar hann snerti við andlitinu á mömmu sinni
þótti honum einkennilegt að það hreyfðist
ekki, og var eins kalt viðkomu og þilið. „Það
er ósköp kalt hérna,“ sagði hann og studdi
hendinni á öxlina á líkinu, svo blés hann i
klóna, því að hann var loppinn, og fór svo að
leita í fletinu og fann húfugarminn sinn. Svo
fór hann hljóðlega út úr kjallaranum. Hann
þorði ekki upp stíginn strax, hann var hrædd-
ur um að hundur væri við dyrnar, því að
heima í þorpinu stóðu hundar daglangt við
allar dyr. En þarna var enginn hundur, og
hann herti upp hugann og fór út.
Drottinn minn, hvílík borg! Aldrei hafði
hann séð annað eins. Þar sem hann átti heima
hafði verið ósköp dimmt á nóttunni, aðeins
eitt ljósker í allri götunni. Lítil og ljót timb-
urhús með hlerum fyrir gluggunum. Undir
eins og fór að skyggja sást ekki nokkur mann-
eskja á götunni, allir læstu sig inni, en nú
byrjuðu hundarnir að spangóla og gelta, og
héldu því áfram alla nóttina. En heima var
þó hlýtt og gott, og þar var honum gefið að
borða! Og þar var alltaf eitthvað að gerast!
Nei, þarna kemur önnur gata — sú er nú
breið! Og svo margt fólk, — sumir hlupu,
sumir óku í vagni — og öll þessi ljósadýrð!
Og hvað er nú þetta? Stóreflis rúða, og stofa
fyrir innan rúðuna, og á miðju gólfi tré; það
er grenitré og á því eru logandi kerti og gull-
pappír og epli, og í kring eru litlir hestar; og
börn eru á hlaupum inn stofuna. Og þarna
er söngur, sem heyrist gegnum rúðuna. Dreng-
urinn starir undrandi gegnum rúðuna og hlær,
en hann svíður í fingurna og fæturnir og litlu
hendurnar eru blárauðar, hann getur ekki
kreppt hnefana því að hann verkjar í hend-
urnar hve lítið sem hann hreyfir þær.
Og allt í einu fer drengurinn að hugsa um
roðann í fingrinum og hann fer að gráta og
hleypur lengra auðar göturnar, og aftur sér
hann gegnum glugga inn í stofu og þar er
líka jólatré, en á hurðinni eru kökur, — með
rauðum og gulum möndlum, og þar sitja fjór-
ar ríkar konur, og þær gefa öllum kökur, sem
inn koma, og alltaf eru dyrnar að opnast og
fjöldi manna kemur til þeirra inn af götunni.
Litli drengurinn læddist að dyrunum, opn-
aði og fór inn. Og undir eins er farið að kalla
til hans og benda honum. Ein konan kemur
til hans, stingur köku í lófa hans og opnar
sjálf dyrnar út að götunni fyrir honum.
Hann verður svo hræddur að hann missir kök-
una og hún dettur niður tröppurnar, hann
gat ekki haldið henni milli blárauðu fingr-
anna sinna. Drengurinn hljóp og gekk, en
hann vissi ekki hvert. Hann langaði til að
gráta, en hijóp og hljóp og var alltaf að klóra
í kaun. Og hann var hryggur og örvæntandi
yfir því að vera svona einmana — en — hvað
var nú þetta? Þarna stendur hópur af fólki
og gónir. Fyrir innan stóru rúðuna þarna eru
þrjár brúður, þær eru litlar og klæddar í
rauða og græna kjóla, en þær voru bráðlifandi!
Lítill karl situr og lætur eins og hann sé að
spila á fiðlu og vaggar hausnum í takt við
lagið, og þau horfa hvert á annað og varirnar
hreyfast — þau tala, en hann heyrir ekki hvað
þau segja. Nú fór drengurinn að halda að
þetta væri lifandi smáfólk, en þetta voru samt
brúður. Aldrei hafði hann séð svona brúður
fyrr, hann hafði ekki einu sinni vitað að þær
væru til. Hann langaði til að fara að gráta,
en það var meira gaman að horfa á brúð-
urnar. Allt í einu var þrifið í sloppinn hans
að aftan. Stór, vondur strákur stóð hjá hon-
um og sló hann bylmingshögg í höfuðið, þreif
af honum húfuna og sparkaði í hann. Dreng-
urinn datt, fólk hljóðaði. Það leið snöggvast
yfir hann en hann raknaði úr rotinu, stóð á
fætur og hljóp burt eins og fætur toguðu,
hann komst einhvers staðar í skjól — undir
dyrapall við hús — og settist á viðarkubb
og hugsaði: hér heyrir enginn til mín og hér
er dimmt.
Hann hnipraði sig og þorði varla að draga
andann af hræðslu, en allt í einu, — já, það
gerðist allt í einu — fór honum að líða svo
vel, sviðinn í höndum og fótum hvarf ger-
samlega og honum fannst svo heitt og hlýtt,
rétt eins og hann sæti hjá stórum ofni. En
hvað hann var orðinn syfjaður! Hérna væri
gott að sofna? „Hérna ætla ég að sitja og
svo fer ég aftur og skoða brúðúrnar," hugs-
aði drengurinn og brosti; „þær voru alveg
eins og lifandi. Og svo fann hann að mamma
hans stóð yfir honum, hún söng vísuna sem
hún var vön að syngja þegar hann var að
hátta.
„Komdu með mér á jóltréshátíð!" — hvísl-
aði önnur vingjarnleg rödd hjá honum.
Hann hélt fyrst að þetta væri hún mamma
hans, en, nei, það var ekki hún, — hver var
það sem kallaði á hann?- Hann sá ekkert,
en einhver beygði sig niður að honum og
faðmaði hann. Nei, sjáið þið nú hve bjart
varð allt í einu? Og hvílíkt jólatré! Þetta var
ekki grenitré, hann hafði aldrei séð .svona
tré fyrr! Hvar var hann núna? Allt var skín-
andi og ljómandi, og allt í kring var fjöldi af
brúðum — nei, það voru ekki brúður, heldur
lifandi börn, en þau voru öll svo björt yfir-
litum. Þau gátu flogið. Svo taka þau hann
og fara með hann með sér. Og hann getur
flogið líka, og nú sér hann mömmu sína,
sem horfir til hans og brosir.
— Mamma, mamma! En hvað er yndislegt
að vera hérna! Hverjir eru þetta? spyr hann
og brosir til barnanna.
„Þetta er jólatréshátíð Krists. Hann heldur
alltaf hátíð hérna fyrir börnin sem ekki hafa
jólatré heima.“
Og svo fékk hann að vita að allir dreng-
irnir og telpurnar væru svona börn eins og
hann sjálfur, en sum höfðu helfrosið nýfædd
í körfunum, sem mæður þeirra settu þau í,
við húsdyr embættismannanna í St. Péturs-
borg. Hin höfðu verið kæfð, önnur sálast við
brjóst soltinnar móður. En nú væru þau öll
samankomin hérna og orðin englar og væru
hjá Kristi, og hann var mitt á meðal þeirra og
hlustaði á þau og mæður þeirra. En þær eru
hér allar, ofurlítið afsíðis og gráta, þær
þekkja allar drenginn sinn eða telpuna.
En niðri á jörðinni fann þjónn í húsinu litla
líkið af drengnum undir stigapallinum. *