Fálkinn - 12.12.1952, Side 41

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952 37
FRAMHALDSSAGAN:
FJÓRAR
— Eg spurði hann um erindið, iiélt
Willoughby áfram, — og hvers vegna
liann hefði ekki sagt til nafns síns.
— Hefði ég gert ]>að munduð þér
hafa neitað að taka á móti mér, sagði
hann og tók nokkur bréf upp úr vasa
sínum. — I'essi bréf skrifaði Gordon
hershöfðingi í Khartoum fyrir löngu,
sagði hann. Þau voru komin áleið's
niður með Nil til Berber, en daginn
eftir að iþau komu þangað gafst bær-
inn upp fyrir her Mahdians. Abou
Fatma, bréfberinn, faldi þau í grjót-
garði við hús sem arabiskur maður.
Yusef, átti. Abou var tekinn höndum,
en gat strokið til Suakin. En bréfin
lágu óopntið i grjótgarðinum þangað
til Feversham fann þau. Eg las þau
og sá að þau liöfðu ekki neitt sérstakl
gildi. Þess vegna spuði ég Feversham
hreinskilnislega hvers vegna hann,
sem ekki hafði þorað að fylgja sveit
simii i virka herþjónustu, hefði lagt
sig i þá hættu að verða ef lil vill
kvailnn til bana, eingöngu til þess
að ná í bréfin.
Feversham hafði sagt honum sögu
sína, rólega og umsvifalaust. Hann
hafði sagt frá samfundum sínum og
Abou Fatma í Suakin, hvernig hann
hafði áformað að ná í bréfin, hvern-
ig þeir hefðu orðið samferða að Obak-
brunninum, og hvernig Feversham
hefði haldið áfram með asnann til
Berber, eftir að Abou Fatma þorði
ekki að fara lengra. Hann hafði ekki
farið dúít með hve hræddur bann
varð þegar liann sá múrana í Berber
í fyrsta sinn og döðlupálmana á Níl-
arbökkum. Hann hafði sagt honum
hvernig hann tók til fótanna út í eyði-
mörkina, trylltur af hræðslu. En hann
minntist ekkert á tímana sem hann
lá undir mórauða kuflinum sínum og
sá i huganum andlitið, sem hann
elskaði meira en allt í heiminum.
— Hann hélt áfram til Berbcr um
sólarlagið, sagði Willoughby höfuðs-
maður. Það var Ethne Eustace nóg.
Hún andaði léttar, gráu augun ljóm-
uðu og varirnar brostu.
— Hann hélt áfram til Berber,
endurtók hann lágt. — Og liann kom
að gamla bænum í rústum, — emír-
inn hafði skipað svo fyrir, og að
byggja nýjan bæ sunnar. — Allar
leiðbeiningarnar scm Feversham hafði
fengið og ætlað að nota til að finna
hús Yusefs aftur, voru gagnslausar.
Húsin voru rifin og allt á ringulreið.
Ekkert sýndi livar Yusef hafði átt
heima.
Ethne var hætt að brosa en liorfði
ánægð á hvítu fjöðrina. Hún var orð-
in gul af eyðimerkurdustinu.
Willoughby sagði frá svertingjanum,
sem hafði verið sendur til Abou
Fatma við Obakbrunninn.
— Feversham varð tvær vikur í
Berber, sagði hann. Á hverjum degi
fór hann á torgið til að sjá hvort
svertinginn væri kominn aftur frá
Obak. Hann kom eftir viku og fór
að leita að Yusef, sem áður hafði selt
salt á torginu. Eg held varla, ung-
frú Eustace, að þér þó að fegin vild-
uð, getið skilið hvcrnig Feversham
'leið þessar tvær vikur — kvíðinn,
hætturnar, meðvitundin um að hann
gæti lent i klóm fantanna hvenær
sem vera skyhli, og að dauðinn var
vægasta refsingin, sem hann gat gert
13.
FJAÐRIR
sér von um. í bænum eru lág hús
og breiðar sandgötur og hvergi felu-
staður. Allan daginn eru göturnar
troðfullar af organdi óþjóðalýð.
Feversham þorði ekki að biðjast gist-
ingar, því að hann var hræddur um
að málið mundi koma upp um sig.
Hann kcypti sér mat á torginu, en
talaði sem allra minnst. Á nóttinni
lá hann í holu í rústunum í gamla
bænum. Og hann þorði ekki annað en
vera sem allra minnst á ferli á dag-
inn, til þess að komast hjá að vera-
spurður hvað hann hefði fyrir stafni.
Hann gat ekki leitað að Yusef á torg-
inu heldur, því að þar átti hann á
hættu að vera spurður. Frá sólar-
uppkomu til sólarlags varð hann að
ganga liratt um göturnar, eins og hann
væri í ákveðnum erindum. Og þessu
hélt liann áfram í hálfan mánuð, ung-
frú Eustace! Eg vildi óska að ég gæti
lýst þessu jafn lifandi og hann gerði
um kvöldið forðum á svölunum i
Suakin.
Ethne óskaði þess líka. Harry
Feversham hafði gert þetta svo lif-
andi fyrir Willoughby þetta kvöld,
að þessi hugarflugssnauði maður gat
niunað lýsinguna að mestu leyti,
fimmtán mánuðum seinna.
— Framundan okkur var höfnin og
Rauðahafið og yfir okkur hvelfdist
alstirndur Afríkuhiminninn. Fvers-
ham talaði rólega, en horfði stöðugt
á ntig, eins og ltann væri að reyna
að fá mig til að skilja. Hann hafði
jafnvel ekki augun af mér meðan
hann kveikti í vindlinum sinum. Eg
hafði nefnilega boðið honttm vindil.
Þetta var i fyrsta skipti í fjögur ár
sent hann sat með jafningja sinum.
Eg vildi óska að ég ntyndi allt setn
hann sagði. Willoughby virtist vera
að reyna að muna fleira, en hristi
svo höfuðið.
— Þegar Feversham ltafði verið í
Berber ltálfan mánuð fann hann
svertingjann Yusef, sent var hættur
að selja salt en rak dálítinn dýra-
garð niður við ána. Og hjá honum
fékk Feversham þær upplýsingar sem
nægðu til að finna grjótgarðinn og
þar voru bréfin enn. En nú var ekki
hægt að treysta Yusef lengur. Ef til
vill ltefir röddin kontið upp um Fev-
ersham. Líklega hefir Yusef haldið að
hann væri njósnari og að hyggileg-
ast væri að meðganga fyrir emírnum,
Mohantmed-el-Kheir, hvaða hlut liann
ltefði átt að bréfamálinu. Annars er
þetta tilgáta. En aðalatiðið var: —
Sama kvöldið fór Feversham i gamla
bæinn.
— Aleinn! sagði Etline. — Og hvað
svo?
— Hann fann húsið í þröngri götu
— það sjötta í röðinni. Franthliðin
var brotin niður cn afturveggurinn
stóð. Þrjú fet frá jafnsléttu og tvö
fet frá hægra horni voru bréfin fal-
in. Hann víkkaði holttna með hnifn-
um sínum, svo að hann gat stungið
hendinni inn. iLoks náði hann bréf-
unum og faldi þau í fellingu í káp-
ttnni sinni. I sama bili sá hann bjarma
af ljóskeri bak við sig.
Ethne hrökk í kút, eins og hún
hefði verið að lenda í gildru sjálf.
Þetta var allt lifandi fyrir hugsjón-
um hennar og bún gat varla skilið
hvernig Harry hefði koniist lifs úr
þessu ævintýri.
— Hvernig fór þetta? spttrði hún
óþolinmóð.
— Hann stóð með andlitið að
múrnum og ljósið kom aftan að hon-
unt. Hann ieit ekki við en sá livíta
kápu fyrir aftan sig. Hann faldi bréf-
in betur og fór svo rólega að öllu,
að hann var hissa á því sjálfur. Hann
hugsaði ráð sitt — aðeins ein leið
var fær. Hann vatt sér við með hníf-
inn i hendinni. Þarna stóðu tveir
menn og biðu. Feversham réðst á
þann, sem liélt á ljóskerinu. Hann
sá spjótsodd, beygði sig, hljóp fram
og hjó nieð ltægri hendi. Arabinn
hneig niður og slokknaði á ljóskerinu.
Feversham ltljóp yfir likið og tók á
rás út i eyðimörkina. En hann var
alls ekki hræddur, hann sagði sjálfur
að hann hefði sjaldan verið eins ró-
legur. Hinn hermaðurinn elti. Fev-
ersham hafði búist við því. Hann
hljóp fyrir horn og beið þar, og þegar
Arabinn kom hlattpandi hljóp hann
á hann og notaði hnífinn aftur.
Það skrítnasta var að Feversham
fann ekki til hræðslu nteðan á þesstt
stóð. Eg skil það ekki — gerið þér
það? Frá því að hann sá Ijóskerið
bak við sig og þangað til hann var
kominn út úr gamla bænum vissi
hann ekki hvað hræðsla var.
Þetta var hreinasta ráðgáta fyrir
Willoughbý höfuðsmann. Harry Fev-
ersham hafði sárnað það. Hann ltafði
setið á svölununt hjá Willoughby höf-
uðsmanni í Suakin og handleikið hnif-
inn, sem hann liafði notað í Berber
til að víkka lioluna nleð og síðar
reyndist honum gott vopn. Hann hafði
viljandi þttrrkað blóðið af honum, og
hann ltafði liaft hann með sér þessa
tvö hundruð milna leið yfir eyðimörk-
ina til Suakin. Að fráteknum hvítu
fjöðrunum mat hann ekkert eins mik-
ils og hnífinn. Það var ekki aðeins
að hann gat sýnt Willoughby hann,
heldur minnti hnifurinn hann jafnan
á að hann hefði verið hugrakkur.
Hann villtist í sandhólununt við
Obak að kvöldi annars dagsins, og
hafði gengið eitthvað út i bláinn, en
döðlurnar og vatnið, sem hann hafði
með sér var á þrotum. I.oks hafði
ltann dottið i sandinum alveg magn-
þrota og mest sárnaði honum þá, að
ltann þóttist vita að brunnurinn við
Obak og Abou Fatma mundu ekki
vera nema svo sem einn kilómetra
undan. Jafnvel á þeirri örlagastundu
hafði hnifurinn komið honum að
gagni. Hann tók hann upp og strauk
ryðblettiiiii á honum og hnífurinn
bað hann um að láta ekki hugfall-
ast.
En hann hafði orðið að þola miklar
kvalir áður en hann sá livitu þökin
í Suakin í fjarlægð.
Á svölunum hjá Willoughby hafði
hann sagt með beiskju: — Hræðsl-
an í mér var skynvilla, en hún hefir
orðið til harms ungri stúlku, sem
ég óskaði öllu öðru freinur að gera
hamingjusama. Og ég hefi orðið að
borga hræðsluna dýrt, þvi að hún
befir gerspillt lífi mínu.
Willoughby höfuðsmaður hafði ekki
skilið ]>etta, og það hafði gamli Fev-
ersliam hershöfðingi ekki gert lteld-
ur. En Ethne hafði þroskast eftir
finun ára harm eftir dansleikinn á
Lennon-óðalinu, þegar Harry Fevers-
hatn hafði sagt henni frá bernsku-
árum sinum, frá móðurtnissinum, frá
djúpinu sem var milli ltans og föður
lians og frá hræðslunni við að verða
ætt sinni til minnkunnar, liræðslu,
sem hafði kvalið hann dag og nótt.
— Já, það var skynvilla, sagði hún.
— Eg skil það svo vel núna. Eg hefði
átt að skilja það þá, en vildi það ekki.
Þegar fjaðrirnar komu sagði hann
mér ofur rólega frá hvers vegna þær
hefðti verið sendar. Og þegar faðir
rninn frétti þetta beið Harry rólegur
eftir honum og borfðist í augii við
hann án þess að livika. Bara að ég
hefði verið ofurlitið hyggnari — ekki
alveg eins viss, ekki alveg eins ]>röng-
sýn! Eg hefði átt að geta skilið hann,
og ég hefði að minnsta kosti ekki
átt að vera jafn harðneskjufull og
ég var.
Þetta var ekki í fyrsta skipti sem
hún iðraðist eftir fjórðtt fjöðrina. En
nú ætlaði tilhugsunin inn hana að
bera líana ofurliði. Willoughby var
hins vegar þrár eins og naut og vildi
ekki fallast á að liann hefði gcrt
neitt rangt.
— Eg get ekki séð okkur þrentur
verði lagt neitt til lasts, sagði hann.
Og þér hafið að minnsta kosti ekki
neina ástæðu til að ásaka sjálfa yður.
Ethne ætlaði allt í einu að slcppa
sér af reiði. Það ljómaði af hontint
heimskuþráinn frá hvirfli til ilja.
Hvernig gat þessi niaður dirfst að ger-
ast dóntari auðvirðilegustu meðbræðra
sinna, hvað þá dómari Harry Fverers-
hams? En á sömu stundu nuindi Iuin,
að hún hafði einu sinni verið sam-
þykk þessuni dónti, og roðnaði af
blygðun.
— Ilver ykkar þriggja átti upptök-
að því að senda fjaðrirnar? spurði
hún ásakandi. — Það muntið ekki
hafa verið þér?
— Nei, mig ntinnir að það væri
Trench, svaraði ltann.
— Trench! Etline kreppti hnefana.
— Því nafni skal ég ekki gleyma.
— Eg ber ábyrgðina með honiim,
sagði Willoughby. — Mig tekur mjög
sárt að við skulunt hafa bakað yður
svona ntiklar raunir, en ég get ekki
játað að við höfum gert neitt rangt,
því að við vissum ekki betur. Eg hefi
tekið við fjöðrinni minni aftur og
gert afsökun mína. En það er yðar
verk.
— Mitt? spurði Etline. — Hvað
eigið þér við?
Willoughby leit forviða á hana.
— Þótt ntaður cigi lieima í Sudan
er maður ekki blindur fyrir þvi að
konur geti fyrirgefið, sagði hann. —
Þér fenguð Feversham fjaðrirnar til
þess að ltann gæti fengið uppreisn.
Það er auðskilið mál.
Ethne spratt upp áður en Wilí-
ougltby gat sagt það sem ltann ætl-
aði að segja. Nú skildi hún hver skylda
liennar hafði verið. Hún hafði gcrt
unnusta sinum hrapalega rangt til,
en henni þótti vænt um það, úr þvi
að það hafði snúist honum til gæfu.
— Viljið þér gera svo vel að end-
urtaka það sent þér sögðttð, ofurhægt?
spurði hún.
— Þér fenguð Feversham fjaðrirnar.
— Ilefir hann sagt yður ]>að?
— Já. Til þess að hann gæti fengið
fulla uppreisn ....
— Sagði hann það líka?
— Nei, en ég gat mér þess til. Það
var eina leiðin til þess að hann gæti
fengið æruna aftur. Að visu voru lík-
urnar til ]>ess ekki miklar. Hann varð
að biða þrjú ár í Suakin eftir fyrsta
tækifærinu. Nei, ttngfrú Eustace, það
þurfti trú og traust konu lil þess að
gera svona áætlun — og hvatningu
koiiu til þess að maðurinn yrði ekki
ráðþrota og örvæntandi itm allt.
Ethne brosti ánægð. Það ljómaði
af lienni gleðin. Jafnvel Willoughby
varð hrifinn.