Fálkinn - 12.12.1952, Side 43

JÓLABLAÐ FÁLKANS 1952 39
FRAMHALDSSAGA:
Karl í k
Með aðstoð fimm-dollara seðils ávann hann
sér samhug þjónsins. — I vagni nr. 7 situr ung
stúlka, sagði hann. — Eg veit ekki hvaða klefa
hún hefir, nafnið veit ég ekki heldur, né hvert
hún ætlar.
— Það mun vera þetta, sem þér viljið fræð-
ast um, sagði vagnþjónninn. — Það er ofur
einfalt mál. 1 vagni nr. 7 er aðeins ein stúlka.
Eg geri ráð fyrir að þér eigið við þessa með
suðræna hörundið, í grænu kápunni og ....
— Já, einmitt.
— Gott og vel. Nafn hennar og ákvörðunar-
staður stendur á farmiðanum. Eg skal reyna
að finna hann og skrifa þetta hjá mér.
— Já, treystið ekki minninu, fyrir alla muni.
Skrifið það hjá yður.
Nokkru síðar kom vagnþjónninn aftur og
rétti honum miða, sem hann hafði skrifað á:
„Dolores Ruey. Frá Los Angeles um San
Pedro, Los Angeles & Salt Lake til Salt Lake
City, Denver & Rio Grande til Denver, Burl-
ington til St. Louis, Illinois Central til New
Orleans. Viðstaða í Denver.“
Webster sat hugsi með miðann í hendinni.
Þetta var spanskt nafn, en samt gat hún ekki
verið af blandaðri suðrænni ætt. Það var eitt-
hvað engilsaxneskt við svipinn og sérstaklega
augun. Þau voru brún, með gullnum bjarma,
fannst honum. Eg held ég verði að hætta á
að rannsaka þetta nánar.
3 1 Salt Lake City fór allt saman svona
• nokkurn veginnn samkvæmt áætluninni,
sem Webster hafði gert fyrirfram. Þegar hann
hafði verið hjá rakaranum og i fatabúðinni
lét hann lækni dytta að glóðarauganu sínu,
og eftir þrjá daga gat hann sýnt sig á almanna-
færi án þess að fyrirverða sig. Hann setti
hafurtask sitt í spánýja ferðatösku og hélt
áfram til Denver. Og þar tökum við upp sögu-
þráðinn á ný.
Klukkutíma eftir að taskan hans var kom-
in á gistihúsið í Denver stóð maðurin frá
Dauðadal fyrir framan spegilinn og athugaði
sína eigin endurfæðingu. Nú skulum við at-
huga hvernig John Stuart Webster leit út,
eftir að hann var kominn í sómasamleg föt,
í fyrsta skipti í þrjú ár. Hann hafði keypt sér
silkisokka og silkinærföt. Og hvíta silkiskyrtan
hans var svo fín og skrautleg að hann óskaði
þess í huganum að einhver kæmi og skoraði á
hann að koma í billiard, svo að hann fengi
tækifæri til þess að fara úr jakkanum og gæti
sýnt skyrtuna í allri sinni dýrð. Flibbaröndin
meiddi hann ofurlítið, en afgreiðslumaðurinn
í versluninni huggaði hann með því að þetta
væri síðasta tíska. Hnúturinn á gráa Ascot-
bindinu hans var fallegur, og í honum var gull-
nál, svo að hann aflagaðist ekki. Svarti jakk-
inn fór einstaklega vel á bakið, svo að breið-
ar herðarnar og hálsinn nutu sín vel. Brotið
á gráröndóttu buxunum var beitt eins og rak-
hnífur, og lakkskórnir gljáðu eins og besti
spegill. 1 stuttu máli: Hann var svo vel til fara
sem aðeins vel vaxnir menn með þykkt veski
geta orðið.
rapinu
Enda var hann nú ánægður með útganginn
á sér. Honum var líkt innanbrjósts og forðum,
þegar hann kom í síðar buxur i fyrsta sinn.
Og svo bættist svartur íbenholtsstafur, grár
Stetsonhattur og gráir hjartarskinnshanskar
ofan á allt þetta. Síðan gekk hann niður í for-
salinn i dýrasta gistihúsinu í Denver, nam
staðar við tóbakssöluna og fyllti veskið sitt
af dýrustu havanavindlum. Stúlkan fyrir inn-
an búðarborðið horfði á hann aðdáunaraugum.
Hún taldi víst að hann væri að minnsta kosti
gullnámueigandi frá Nevada. Er hann hafði
kveikt sér í vindli þrammaði hann niður Seyt-
jándu götu að stóru og fögru húsi. Hann fór í
lyftunni upp á 12 hæð og nam staðar við breið-
ar dyr með skilti úr gylltum bókstöfum:
VERKFRÆÐINGAKLÚBBURINN, stóð þar.
Síðustu tuttugu árin hafði Verkfræðinga-
klúbburinn verið John Stuart Webster eins
konar uppbót fyrir eigið heimili. Og nú nam
hann staðar á þröskuldinum, eins og til þess
að anda að sér heimþránni. Yfir bognum inn-
ganginum hókk glymjandi, sams konar og þeir
nota í námunum. Webster barði þrjú högg á
glymjandann með kylfunni, en það er merki
sem allir námumenn þekkja og þýðir að nú
eigi þeir að fai’a að lyftunni. Aðeins þeir með-
limir, sem verið hafa fjarverandi í meira en
missiri, mega nota þetta merki til þess að ó-
náða meðlimi Verkfræðingaklúbbsins með. En
til endurgjalds eru þeir skyldir til þess að svala
þorsta allra þeirra, sem tekið hafa viðbragð
er merkið heyrðist.
Þegar söguhetja vor hafði tilkynnt komu
sína með þessu móti gekk hann inn í dyrnar að
aðalsalnum og hrópaði: — John Stuart Webst-
er, meðlimur verkfræðingaklúbbsins.
Salurinn var tómur. Þarna var ekki einn
einasti félagsmaður til þess að bjóða hann
velkominn og þiggja hjá honum glas.
— Heimili mitt var ekki svona þegar ég yfir-
gaf það í æsku, sagði hann við þjóninn, sem
stóð við símaskápinn. — Það hlýtur að vera
góðæri hjá námugreftinum í Colorado, úr því
að allir hafa atvinnu og enginn hefir tima til
þess að slóra í klúbbnum í Denver.
Þjónninn ætlaði að taka við hattinum hans
og stafnum, en Webster ýtti honum frá sér og
hljóp upp á loft, en þar voru spilastofunnar.
Þegar hann kom inn í dyrnar nam hann stað-
ar og studdist fram á stafinn sinn, dró djúpt
andann og sannfærðist um að hann hafði
ekkert breyst þessi þrjú ár, sem hann hafði
verið að heiman. Hann hefði verið til með að
veðja um að ekki hefði verið lagður nýr við-
arbútur á arininn síðan seinast, eða að dómino-
spilararnir út við þilið væru enn með sama
taflið, sem var háð um viskyflösku. Jú, hár-
lubbinn á Neddy gamla Jerome var orðinn
grárri en seinast. Hann sat þarna enn við
kabalinn sinn og hafði ekki hugmynd um að
glataði sonurinn stóð í dyrunum og beið eftir
að alikálfurinn yrði borinn fram.
Eg skal dáleiða gamla skarfinn til þess að
líta upp, hugsaði Webster með sér og starði
fast á karlinn. En það hreif ekki, hvorki Jer-
ome né neinn annar tóku eftir honum. Þá
barði Webster stafnum sínum af öllum kröft-
um í stoppað stólbak, svo að buldi í og ryk-
gusan lagði upp eins og skýstrók. Og svo
söng hann með djúpum bassaróm:
Faðir hans, námufauskurinn gamli
fæddist í sama bæ og ég........
— Jack Webster! Hvert i heitasta! hrópaði
Neddy Jerome. Hann strauk spilin saman í
hrúgu og kom vaggandi út að dyrunum á móti
óróaseggnum. — Ert það þú, rófumergurinn?
Aldrei hefi ég orðið jafn glaður yfir að hitta
mann, sem ekki skuldaði mér peninga. Heyrðu
Jack, í meira en mánuð hefi ég verið að leita
að þér um allan siðmenningarheim. Hvar í
áravitinu hefir þú verið?
Webster deplaði augunum til kunningja
sins. — Reyndu að geta, sagði hann. Annars
hélt ég að þú þekktir mig svo vel að þú vissir
að ekki þýðir að leita min nema í ósiðmenn-
ingarveröldinni.
— Jæja, en nú ertu fundinn og nú vona ég,
að þú hafir þig hægan.
— Tæplega, Neddy. Eg er ungur ennþá,
ekki nema fertugur, eins og þú veist. Eg hefi
ekki enn náð þeim þroska að geta lifað sama
lífi og þú gerir: spilað á spil, étið og drukkið
í hreyfingarleysi.
Hann gaf vini sínum selbita á bringukollinn
og fór nú til þeirra tíu — tólf sem voru að spila
á spil í stofunni. Hann þekkti enga þeirra,
þetta voru eintómir hvolpar, líklega nýgotnir
af skólanum. En svo fór Jerome með hann með
sér inn í mannlausu stofuna, sem næst var og
spurði á nýjan leik hvar hann hefði verið.
— Halló, Móses, kallaði Webster til þjóns-
ins og rétti. honum stafinn sinn, hattinn og
hanskana. — Sjáðu um þessa fjármuni mína.
Það verður vist úr að ég get staldrað svolítið
við hérna! Fyrrum var siður hérna, sagði hann
við Jeorme, — að þegar einhver af þeim gömlu
kom aftur hingað heim til föðurhúsanna varð
hann að sjá fyrir öllu því visky, sem vinir hans
fengust til þess að láta ofan í sig ....
— Nú spyr ég i þriðja sinn: — Hvar hefirðu
verið? sagði Jerome.
— I Dauðadal í Kaliforníu, ég hefi reynt að
safna auðæfum þar.
— Hvernig tókst þér það?
Webster gretti sig. — Þú sérð mig hér í
spánýjum fötum, skóm, sem kosta sextán doll-
ara, silkisokkum og öðru stássi, og svo spyrðu
svona kjánalega. Eg er svo finn að ég þori
varla að setjast, af hræðslu við að skemma
brotin í buxunum mínum. Finndu lyktina af
þessum. — Og svo blés hann reykjarstrók upp
í nefið á Jerome gamla.
— Það er peningalykt af honum, sagði
Neddy.
— Mikið var að þú fannst það. En þér er
óhætt að sveia þér upp á að það er penginga-
bragð að honum líka. Hann rétti fram vindla-
hylkið og Jerome fékk sér einn.
— Jæja, þú hefir þá skotið gullfuglinn,
Jack?
— Hélstu að mér dytti í hug að koma heim
til Denver peningalaus? Ertu svo mikill græn-
jaxl ennþá, Neddy, að þú vitir ekki að þegar
maður á peninga er vandamál að ráða fram
úr til hvers maður eigi að nota þá. Eg hefi get-
að valið um öll ríki veraldar og þeirra dýrð, en
svo kaus ég samt Verkfræðingaklúbbinn í
Denver. Eg vissi að þar mundi ég þó að
minnsta kosti hitta gamlan vindþurrkaðan
karl, sem heitir Neddy Jerome. Já, Jerome,
ég vissi að.ég mundi hitta þig hérna við eilífð-