Fálkinn


Fálkinn - 07.08.1959, Blaðsíða 7

Fálkinn - 07.08.1959, Blaðsíða 7
FÁLKINN að" Plunket lávarður færi í stað hans. Þessi breyting olli prinsessunni miklum vonbrigðum, en hún hafði hlakkað mikið til ferðarinnar. En það var látið eftir henni, að Towns- end yrði ekki sendur í nýju stöðuna erlendis fyrr en hún væri komin aftur frá Suður-Rhodesiu. SÁR VIDSKILNAÐUR. Það var forsætisráðherrann sem tók að sér að velja stöðu handa Townsend erlendis. Hann lagði fyr- ir loftvarnaráðherrann að láta það ekki dragast á langinn. Townsend fékk að velja um þrjár stöður: eina í herstöðvunum á Singapore, aðra í Johannesburg og þá þriðju sem ílugmálafulltrúi í Bruxelles. Það er staðreynd að hvorki drottningin eða ekkjudrottningin ömuðust við því að prinsessan og Townsend héldu sambandinu við. Og þegar ár væri liðið mátti Towns- end koma og heimsækja Margaret við og við. Það gerði hann líka. Þegar hann var í London heimsótti hann prinsessuna í Clarence House oftar en einu sinni. Og þau gátu talað saman í síma þegar þau vildu. Undirbúningurinn undir burtför Townsend frá London gekk miklu fljótar en hann og prinsessan höfðu búizt við. Prinsessan og móðir hennar fóru flugleiðis í Afríkuferðina 29. júní. Peter var ekki á flugvellinum til að kveðja. Þau kvöddust í kyrrþei í Clarence House og hugguðu sig við að þau gætu orðið nokkra daga saman þegar hún kæmi aftur frá Afríku, áður en Peter tæki við nýju stöðunni. Daginn eftir flaug Peter til Norð- ur-írlands með drottningunni og Philip prins. Og daginn eftir, er hann sat að borðum með drottning- unni og prinsinum i Belfast, kom skeyti um að hann hefði fengið flugfulltrúastöðu í Bruxelles og ætti að taka við henni sem fyrst. Það var drottningin sjálf sem hafði ákveðið að Townsend ætti líka að fara með henni til Edin- burgh, þó ýmsir við hirðina væri á móti þyí. En drottningin vildi sýna hlýhug sinn til systur sinnar og biðils hennar með þessu. Enda hafði Townsend starfað við hirðina í níu ár. Þegar þau komu til London úr írlandsferðinni var Townsend sá síðasta sem kom úr úr flugvélinni. Drottningin stóð við Rolls Royce- bílinn sinn þegar hann kom niður landganginn. Hún gekk tilbaka og móti honum og brosti hlýlega er hún kvaddi hann. Þannig lauk ævi Townsends við hirðina. LOFORÐ SVIKIÐ. Það var ekkjudrottningin sem færði Margaret fregnina. Steikó- andi sólskin var fyrir utan gisti- hsúið þeirra í Umtali í Suður- Rhodesiu. Inni í konunglegu íbúð- inni sat kjökrandi prinsessa. Townsend kapteinn var farinn til Bruxelles. Það hlýtur að hafa verið erfitt fyrir ekkjudrottninguna að segja Margaret að Townsend yrði ekki í London þegar þær kæmi heim aft- ur. Það var hvernig hann fór, sem særði Margaret mest — ekki að hann fór. Margaret hafði vitað áð- ur en hún fór frá London, að skiln- aðarstundin nálgaðist. En nú hafðí loforð verið svikið — loforðið um að hann færi ekki frá London fyrr en hún væri komin heim. Townsend hafði ekki brugðist henni. Hann hafði mótmælt því að vera s^ndur frá London áður en prinsessan kæmi heim. Þegar Marg- aret frétti hvernig komið var fór hún ein í stjórnarráðið í Salisbury. Hún símaði strax til systur sinnar — og til Peter Townsend. Drottningin bar ekki ábyrgð á því sem gerst hafði. Það voru ráða- mennirnir í höllinni sem höfðu ver- ið svona fljótir í snúningunum þeg- ar tækifærið gafst. Þetta gerðist svo fljótt að sir Christopher Warner, brezki sendiherrann í Bruxelles, var ekki látinn vita af ráðagerðinni fyrr en eftirá. Þessi reyndi stjórnarer- indreki mótmælti ókurteisi þeiirri, sem utanríkisráðuneytið hefði sýnt sér. Utanríkisráðuneytið bar fram afsökun og bar fyrir sig ýmsar á- stæður. í Salisbury var gefin út opinber tilkynning um að Margaret prins- essa hefði kvefast. Hjartasjúkdóma- sérfræðingur var sóttur til hennar og gaf henní róandi lyf. Þegar hún fór aftur til Salisbury gerðist einkennilegt atvik. Leiðin út að flugvellinum í Kentucky var lokuð almenningi, allri umferð seinkað. Lögregla kvödd til að loka leiðinni. Sir John Kennedy landstjóri sendi aðjútant sin á flugvöllinn til að bíða eftir prinsessunni. En — þetta var allt skrípaleikur. Flugvél prinsessunnar lenti á Belvedereflug- vellinum, hinum megin við borg- ina. Ekkjudrotningin hélt áfram ferð- inni ein. Margaret lá í rúminu tvo sólarhringa. Daginn sem hún átti að hitta móður sína aftur, fór hún fyrst til altaris. Hún var þögul þeg- ar hún hitti móður sína og faðm- aði hana. %Báðar voru með tár í augunum. Það sem eftir var ferðarinnar fór fram eftir áætlun, en fólkið sem kom á mannamótin horfði mikið á prinsessuna. Þegar mæðgurnar komu aftur til Clarence House sást ekkert sem minnti á að Peter Townsend hefði nokkurn tíma verið þar. ^22r aniiálurn W6. Im slag danskra í Skálholti Á þvi sama ári sem þeir Dönsku tóku Viðey, sem var árinu fyr en biskup Ögmundur var tekinn (rétt: tveim árum, þvi Viðey var tekin og Diðrik drepinn 1539, en Ögm. bisk- up var tekinn 1541), sat Diðrik um kyrrt á Bessastöðum fram á sum- ar, en á liðnu sumri gjörði hann sér ferð austur, og vildi ferðast á klaustrin; sendi hann ij menn frá sér til Odda: Pétur Spons og Juren Finh, en hann reið í Skálaholt og kom þar kveldið fyrir Laurentius- messu (10. ág.). Setti hann tjald sitt í portin í biskupsgarðinum, vildi biskup að hann væri ekki, en hann sagðist skyldi vera, „hvað sem sá dyvels blindi biskup" segði; slíkt talaði hann bæði kveld og myrgin; lét biskup þó veita honum öllu heið- arlega. í timburstofunni var síra Jón Björnsson, faðir Ólafs sem nú er á Felli, sem þá hélt Torfustaði, settur til að skenkja, en ráðsmaður- inn, síra Jón Héðinsson í Hruna, sendi eptir fólki á báðar síður út í Grímsnes og austur í Hreppa, svo biskup vissi þar lítið eða ekki af, þó grunaði hann það og lét segja Diðrik að hann vildi hann færi, því von væri manna, hann skyldi fá með sér hvað hann vildi; en Diðrik sat þess heldur. Þá kemur fólkið, á sjálfa Laurentiusmessu, og þusti strax inn í portið, varð Diðrik þess var í timburstofunni, að ys var í garðinum, og leit út í glugginn og spurði: „hvad skal so mangen Mand mett Hellebor?," og stökk upp við borðið og hafði úti daggard og vildi slá prestinn, þann sem skenkti, en prestur brást við út, og sló aptur stofunni, voru þeir þá inni Diðrik og einn hahs maður, þriðji var pilt- ur xiiij vetra, en hinir iiij voru úti, því vij voru alls, með hestamannin- um lafi Ingimundarsyni, sem heim riðu til staðarins; voru þeir strax drepnir sem úti voru í garðinum, en síðan var veitt aðganga að stof- unni: gánga að Jón Sigurðsson og Sveinn Þorsteinsson og Jón Jóns- son, ráðsmaður frá Hömrum, kall- aður Hamra-Jón, var Diðrik þar lagður til bana í stofunni strax, og maður hans, en drengnum var líf gefið, en ÓÍafur hestamaður var drepinn í göngunum hjá biskups- stofunni, sögðu þeir hann mætti fylgja Dönskum nú, hann hefði fylgt þeim lengi; voru dregnir síð- an strags út og hafðir austur í Söðlahól, en vegna þess að vatnið í brunninum, sem var milli herbergj- anna og hituhússins, surgaðist af blóðinu, skipaði biskup að gera brunninn blindan, og svo lagðist hann af; fór fólkið strags aptur hver til sín, en sá danski drengur var hér um veturinn, og umsat hann að vita hverir að víginu höfðu verið, og að því komst hann, en ekki fengu þeir nein gjöld fyrir það; þótti mönnum þetta mikil og ÓÞÆGT BARN. — Ungviðið i dýragörðunum kostar fóðurmeist- arana oft mikla fyrirhöfn. Þessi unga eftirlitsstúlka á til dæmis fullt í fangi með fimm vikna gamalt dvergasnafolald, sem er afar óþægt. góð landhreinsun. Þessu næst var strags sendur maður að Odda til Péturs Spons og Jurins, með þeim boðskap að þeir skyldu finna Dið- rik í Hruna, en þá þeir komu þar, og höfðu tjaldað fyrir neðan kirkj- una, þá komu menn strags og sögðu, að Diðrik hefði beðið að heilsa þeim, húsbóndi þeirra, og gáfu strags í og eltu þá og drápu, hétu þeir Jón Magnússon og Sigurður Bernharðs- son, sem fyrirliðar voru að þessu verki; voru þeir grafnir utangarðs, sem hundar. Strags sem þau tíð- indi spurðust suður, tóku þeir sig saman, sem Danskir höfðu mis- þyrmt í Viðey, og fóru fram í eyna og komu þar með sólu í þessari sömu viku, og drápu þá IV sem þar voru af Dönskum, og grófu þá aust- an undan klaustrinu, þar í Gaungu- skarði, þá gengið er upp að Gufu- nesi. Höfðu þeir allir Danskir, sem, tekið höfðu Viðey, verið dæmdir réttdræpir á alþingi um sumarið, en þeir duldust við það; voru þeir alls xiv með piltinum, en nú eru af XII og pilturinn þrettándi, en fjórtándi hét Joahim, var hann út á Strönd veturtaksmaður á Ásláks- stöðum, og drápu klausturmenn úr Veiðey hann þar um veturinn, þá þeir fóru í ver, fóru þeir í Vatns- leysu á skipi og gengu þaðan um nóttina á Ásláksstaði og drápu Jóa- him. Síra Jón Bárðarson sá um í Viðey, og var þar langa tíma úr því, og líka sá hann um á Bessastöðum til vorsins, og stóð svo allt þar til riddarinn kom út um sumarið eptir, svo landið var höfuðsmannslaust, en riddarinn setti Eggert Hannes- son til hirðstjóra yfir, og sat hann á Bessastöðum og var þar nokkur ár, en eptir hann kom síra Pétur Einarsson, og var nokkur ár, þá kom Lauranz Múl, þá Otti Stígs- son, en hann setti eptir Christian fóveta i sinn stað; liðu IX ár (rétt: 11 ár) frá því Diðrik var drepinn suður á Kirkjubóli á Miðnesi, tveim dögum fyrir Kyndilmessu um vet- urinn eptir líflát biskups Jóns. — Hann er svo heiðarlegur, mað- urinn sá, að hann mundi ekki stela títuprjóni. — Það getur verið. En reynið þér regnhlíf.

x

Fálkinn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fálkinn
https://timarit.is/publication/351

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.