Vikan - 12.10.1972, Page 16

Ekki á þeim
aö hætta að
buxum
Tiskufrömuðum verður Iitið ágengt, þótt þeir
við og við geri atlögu að buxnatizkunni, en
þegar þeir bjóða nú ekki upp á neitt
nýstárlegra en hjásiða kjóla i staðinn, er ekki
að undra, þótt buxurnar haldi velli.
Það er ekki ofmæit að segja, að lif konunnar
hafi gjörbreytzt við það að fá að ganga i
buxum, og hún er hreint ekki á þeim buxunum
að hætta þvi. Hún vill ekki missa það frelsi í
hreyfingum og fasi, sem buxurnar hafa veitt
buxunum
ganga í
henni. Nútímakonan hugsar með vorkunn til
formæðra sinna, sem urðu m.a.s. að gjöra svo
vel að sitja hest i pilsj, allar snúnar og skakkar.
Sú tið kemur áreiðanlega ekki aftur.
Hitt er svo annað mál, að konan hefur orðið
að fórna dálitlu af virðulegum glæsileika fyrir
hreyfingarfrelsið, eins og við sjáum reyndar
dæmi um á meðfylgjandi myndum. En frjáls-
leg og óhindruð kona getur ekki siður verið
falleg en sú settlega og prúða.
1967
réöu pinupilsin ríkjum á
götum heimsborganna.
Þegar pilsfaldurinn var
i þann vcginn aO
sprengja takmörk
veisæmisins, komu
fyrstu stuttbuxurnar á
markaOinn, en þá náöu
þær vel niöur á lærin.
1968 -1969
kom Courreges fram meö
samfestinginn. Hann
iosaOi konuna viö líf-
stykkiö og átti sinn þátt f
auknu frjálsræöi
konunnar.
var Ossie Clark fremstur
i flokki þeirra, sem inn-
leiddu fiaksandi buxur
og syndsamleg hálsmái.
Úr þvi varö sigurganga
buxnatfzkunnar ekki
stöövuö, þvi nú gátu
jafnvel þær þybbnu veriö
meö.
1970
virtist úti um glæsileika
buxnatizkunnar, þegar
heribannatizkan hélt
innreiö sina.
1971
vissu menn ekki, hvort
þeir ættu aö hneykslast
eöa kætast. „Hcitu
buxurnar” fóru eins og
eidur i sinu um heiminn.
Lengra, eöa öllu heldur
styttra, varö ekki
komizt.