Vikan - 12.10.1972, Qupperneq 34

PFPARSVEINAR
yfirgefinn maöur, eins og nú var
komiö.
Og svo fór vanliðan hans
vaxandi, eftir þvi sem vikurnar
liöu Hann óskaöi heitast, ab
bróöir sinn vildi koma fram við
stelpuna af meiri viröuleik en
raun var á . Hann hugsaöi meö
sjálfum sér: Jafnvel ég hef meira
vald yfir henni en hann. Hún
spilar aldrei svona meö mig. Æ,
Harry.....
En þaö versta var, aö Harry
var alls ekki hamingjusamur
unnusti. Og til hvers þá aö vera
unnusti? öll skemmtilega kætin
hjá Harry var horfin út I veður og
vind. Hann var meö áhyggjusvip,
sem aldrei haföi sézt á honum,
siöustu fjörutiu árin. Hann var
farinn aö byrja setningar meö
oröum eins og: — Skyldi nú . .
— Heldur þú, Robin . . . .? en
hann lauk aldrei viö setn-
ingarnar. Hann ' vanrækti
thaldsklúbbinn og enda þótt hann
léki gclf viö ungfrú Pinsent, flesta
daga vikunnar, þá virtist þessi
skemmtilega iþrótt hafa glataö
öllum töfrum slnum.
Þegar hann kom heim, var
hann alveg hættur aö skýra frá
höggafjölda sinum, eöa tilkynna,
aö nú heföi hann sigrað hann
Wagg gamla majór, sem var
höfuöóvinur hans. Nei, hann kom
bara heim og sötraði.teið sitt
þegjandi. Robin sárvorkenndi
honum.
Einu sinni höfðu þau
hjónaleysin lent I hörkurifrildi, aö
Robin viðstöddum. Þau voru öll
aö drekka te i litla, rykuga
reyksalnum og ungfrú Pinsent
haföi alls óvænt slegið fyrir
brjóstið á Harry — það var ein
tégund gamansemi hjá henni —
og'velt tebollanum um leið. Hann
fór aö bölva, sem eins konar
uppbót fýrir allan timann, sem
hann var búinn að stilla sig. Hún
fór aö grenja og þaut út, meö
þeim ummælum, aö hún skyldi
aldrei koma aftur ....
En auðvitaö kom hún samt
aftur og það mjög fljótlega. Þau
sættust — en Robin fann, fann sér
til undrunar, aö hann skamm-
aðist sin fyrir þau bæði. - Ég
vildi óska, sagði hann við sjálfan
sig, aö ég þyrfti aldrei aö sjá hann
Harry svona aftur. Ástin fer
einkennilega með suma menn.
En svo var þaö einn dag
siödegis, að Robin Chandler var
aö paufast heim I húöarrigningu á
leiö I hlýjuna og teiö heima hjá
sér. Hann skýldi sér meö
heljarstórri regnhlif, svo aö hann
leit út eins og gangandi gorkúla.
Þá var snert við handleggnum á
honum, og er hann leit við, sá
hann ungfrú Pinsent, hundvota og
niðurdregna, enda var hún
regnhlifarlaus.
— Ég vissi ekki, að það ætlaði
að rigna. Þaö leit svo vel út.
Röddin var skjálíandi og hún var
aö gráti komin — hún tók hann
undir arminn og svo gengu þau
áfram saman. Þá varö hann þess
allt i einu var, að hún var að tala
um Harry, og það var likast þvi,
sem hún þarfnaðist hollráða
Robins, honum viðvikjandi.
Robin fékk ákafan hjartslátt.
Trúði hann þvi virkilega, að
Harry elskaði hana? . . .Mundi
hann verða góður viö
hana? . . .Auðvitað þótti henni
vænt um hann, en . . .Héldi hann
virkilega, að aldursmunur þeirra
mundi valda vandræðum, siðar
meir? . . .Auðvitað þótti henni
vænt um hann . . .
Það er óhætt að fullyrða, að
þarna var upp runnin mesta
örlagastund á langri ævi hr.
Robins Chandlers. Þarna réðst
freistarinn að honum með offorsi,
I allri rigningunni i Aðalstræti.
Robin sá alveg greinilega, að
nú var honum gefið vaidið til þess
aö telja ungfrú Pinsent hughvarf.
Hann rifjaði upp fyrir sér um-
mæli hennar um aldursmuninn og
hörkuna hjá Harry og sá, að þetta
tvennt gæti orðið næg ástæða. Á
morgun siðdegis yrði Harry
Chandler ekki lengur unnustinn
hennar ungfrú Pinsent.
En svo yppti hann öxlum og
þessi hugdetta var samstundis
horfin og meðan þau gengu
saman yfir Völlinn, var hann
farinn með svo miklum ákafa, að
hann stóð næstum á öndinni, að
sanna henni, að bróðir hans væri
hreinasti guð i mannheimum.
Það hafði verið ákveðið, aö
Harry skyldi dvelja vikutima hjá
Pinsentfólkinu I húsi, sem það átti
i nokkurra milna fjarlægð frá S.
og aö á þeirri viku skyldi
brúðkaupsdagurinn ákveöinn.
Robin var i órólegu skapi, er hann
sá bróöur sinn leggja af stað —
þetta var i fyrsta skipti i mörg ár,
sem þeir höföu skiliö, svo að það
var svo sem nægilega hryggilegt
— en um leiö neyddist hann til aö
játa, að hann mætti vera feginn
aö þurfa ekki að horfa upp á
bróöur sinn, eins og hann var á
sig kominn — þótt ekki væri nema
eina viku. Eiginlega leið honum
allvel, þrátt fyrir allt. Frú
Rumbold, ráðskonan, kepptist viö
aö gera honum allt til hæfis, og
stjana kring um hann. Harry
haföi alltaf veriö svo greinilega
húsbóndinn á heimilinu, að hún
hafði eiginlega aldrei sinnt hr.
Robin neitt verulega.
En nú. Nú fann hún bezt, hve
eigingjarn og ónærgætinn hr.
Harry haföi veriö, og aldrei skipt
sér neitt af honum hr. Robin. Og
hvað vildi lika svona
kallskröggur með það að fara að
gifta sig — og það kornungri
Stelpu. Það var næstuœ ósiðlegt.
Þessvegna naut nú Robin
umhyggju og hverskyns þjónustu,
sem hann hafði aldrei áður haft
af að segja. Og það ekki hjá frú
Rumbold einni, heldur beinlinis
hjá allri ‘ borginni, Rorgarbúum
hafði alltaf þótt vænt um hann, en
svo óframfærinn og hlédrægur
hafði hann verið, að þeir létu sér
venjulega nægja orð eins og: —
Hr. Robin Chandler . . . .Já,
hann er allra almennilegasti
maöur . . .Það verður enginn
mikið var við hann. Það má
næstum segja, að enginn þekki
hann, en það er ómögulegt annað
en kunna vel við hann.
En breytingin, sem á varð á
þessari viku. 1 fyrstunni ætlaði
hann ekki að trúa þvi, að nokkur
gæti metið hann sjálfs hans
vegna. En nú var það öðru nær.
Áður hafði verið sagt: ,,Hr.
Chandler, hann bróðir yðar ætlar
að gera okkur þá ánægju að borða
hjá okkur á fimmtudagskvöldið.
Þér vilduð kannski koma lika?”
En nú var það: „Æ, komið þér og
borðið hjá okkur einhvern tima en
látið okkur bara vita með tveggja
daga fyrirvara.”
I lok vikunnar var hann
kominn að þessari niðurstöðu:
(1) . Hann kunni bara vel við
kvenfólk.
(2) . Honum mundi liða fjanda-
lega einum, en mundi gera sér
það að góðu eftir beztu getu.
(3) . Hqnum hafði aldrei dottið i
hug, að hann hefði neitt til
málanna að leggja.
(4) . Honum fannst hann vera
orðinn yngri en nokkru sinni.
— En það verður nú samt
leiöinlegt þegar hann Harry fer
aö gifta sig, sagði hann við sjálfan
sig. Þá veit ég beinlínis ekki, hvað
ég á af mér að gera.
Nú rann upp dagurinn þegar
von var á Harry.Robin stóð við
gluggann, eins og hann hafði gert,
þennan ólukkudag þegar honum
var sagt frá trúlofuninni.
Hann staröi og starði, en þá
loks skaut sannleikanum upp i
huga hans: 011 þessi fimmtlu og
fimm æviár sin hafði hann aldrei
lifað jafnskemmtilega viku og
þessa siöustu. Hann hafði verið
frjáls maður.
Hann leit kring um sig,
hálfringlaöur. Var hann að svikja
Harry? Hvllik, kaldhæði
örlaganna að slá úr örvænt-
ingunni i annað sem
nálgaöist sigurhrós. Hann
minntist örvæntingarinnar, sem
haföi gripið hann hérna inni, svo
nýlega. En nú var hann frjáls
maöur. Ekki skugginn af neinum
öörum. Nú vár hann sjálfstæöur
og gat átt sina hamingju sjálfur.
Honum var litið á mynd yfir
arninum, vatnslitamynd af gráu
34 VIKAN 41.TBL.