Vikan - 12.10.1972, Blaðsíða 36

a& hugsa um barn og heimili, en
það var alveg gagnslaust. Við
þrefuðum lengi um það.
Svo ákvað ég að yfirgefa Pete.
Einn daginn, þegar foreldrar
minir komu i heimsókn, þá spurði
ég þau, hvort ég mætti ekki koma
heim til þeirra. Faðir minn var
góður eiginmaður og einstakur
faðir og ég óskaði þess oft in-
nilega að Pete væri eitthvað likur
honum. Foreldrar minir urðu að
sjálfsögðu mjög leið min vegna og
sögðu að ég væri alltaf velkomin
heim til þeirra. En þau báðu mig
að hugsa málið betur og að lokum
var mér ljóst að ég vildi alls ekki
yfirgefa Pete. En það var eitt-
hvað i sambúð ,okkar, sem var
farið forgörðum. Ég myndi aldrei
bera fullt traust til hans framar.
Þannig gekk þetta til i hálft
annað ár og ég varð æ leiðari. En
svo hugsaði ég að svona gæti
þetta ekki gengið til lengdár, ég
yrði að fá einhverja tilbreytingu,
fá mér starf utan heimilis. Ég var
með verzlunarskólapróf og var
góður ritari. Ég heyrði sagt frá
fyrirtæki i nágrenninu, sem hafði
komiö upp barnaheimili fyrir
starfsfólk sitt og þetta sama
fyrirtæki auglýsti eftir
vélritunarstúlku. Ég sótti um
stöðuna og mér til mikillar un-
drunar, var ég beöin að koma til
viðtals. Það varð að sam-
komulagi að ég fengi stööuna og
ég gat byrjað strax. Ég var hálf
angistarfull, en um leiö fannst
mér þetta geysileg uppörvun. Þaö
var notalegt að finna traust. Ég
er hrædd um að illa hefði getaö
farið fyrir mér, ef svona hep-
pilega hefði ekki viljáð til.
Þetta breytti allri tilveru
minni, mér fannst ég lifna viö. Ég
haföi aldrei hugsað um aö ég gæti
haslað mér völl i starfi utan
heimilis, þótt mér heföi gengið
ljómandi vel i skóla. Nú þykir
mér reglulega gaman að vinna
heimilisstörfin, sem ég var búin
að fá svo mikla andstyggð á,
þegar ég hafði ekkert annað að
um að hugsa. Þegar ég er þreytt
núna, veit ég þó alltaf hversvegna
ég er þreytt. Það er miklu verra
aö vera þreytt, án þess að gera
sér ljósa ástæðuna fyrir þvi.
Það tók dálitinn tima fyrir Sally
að sætta sig við dagheimilið. Hún
grét á hverjum morgni, þegar ég
fór frá henni og eftir fimm vikur,
lá við að ég gæfist upp á þessu, en
svo sagði fóstran mér að hún
þerraði tárin, strax eftir að ég
væri úr augsýn, enda kom að þvi
aö hún fór að veifa mér glaðlega,
þegar ég fór.
Pete var ekki ánægður með
þessa tilhögun. Hann er svolltið
gamaldags, þegar um er að ræða
„hlutverk konunnar”. En hann
neyðist til að viðurkenna að allt
gengur betur nú. Mér finnst
sjálfri að ég hugsi nú miklu betur
um dóttur mina og nú nýt ég
samvistanna.
Pete er lika farinn að jafna sig
á þessu, þótt hann hafi i fyrstu
verið óánægður, sérstaklega
vegna þess að hann kærði sig
ekkert um að ég yröi svona sjálf-
stæð. En mér er ljóst að hann er
ánægðari með útlit mitt, ég er
orðin grennri og mér finnst sjálfri
ég vera töluvert snotrari. Ég er
Hka ánægð yfir þvi að leggja mitt
af mörkum til heimilisins og
finnst ég fyrst nú búa við jafn-
rétti.
Veronica Brownie rúmlega fer-
tug og á tvær dætur, sem reyndar
eru tviburar,Jane og Suzanne.
Þær eru tuttugu og eins árs. Hún
skildi við manninn fyrir 14 árum
og siðan hefir hún búið ein með
dætrum sinum i stóru húsi, sem
er mjög erfitt i rekstri. Siðustu
árin hefir Veronica átt i miklum
erfiðleikum.
- Ég man ekki mikið af þvi sem
skeði, áður en ég fór á sjúkra-
húsið. Maður missir lika töluvert
af minninu við raflost.
En vinir minir segja að,
ég hafi verið, vægast sagt, mjög
taugaveikluð. Aðaláhyggjurnar
hafði ég af Jane. Suzanna var
ekki erfið, hún stundaði nám af
kappi og var mikið að heiman á
daginn. Jane vili ekkert læra og
hún vildi heldur ekki fá sér vinnu.
Hún hékk heima, mestan hluta
dagsins, klæddist undarlegum
fatnaði og dró á eftir sér skara af
skritnu fólki. Það var greinilegt
að hún átti i erfiðleikum. Stun-
dum sat hún og starði út i loftið,
án þess að geta tekið sér nokkuð
fyrir hendur. Það var eins og ég
næði ekki til hennar, gæti ekkert
hjálpað.
Ég var búin að slita mér út i
þessu gamla húsi I mörg ár. Það
var allt i niðurniöslu, erfitt og
rakt. Ég réði ekkert við viðhaldið
og iðnaðarmenn voru alltof dýrir,
til þess að ég gæti látið lagfæra
það sem þurfti. Ég vildi endilega
selja það, en telpurnar báðu mig
aö gera það ekki. Þeim fannst það
vera þeirra eina öryggi.
Það er erfitt að ráða fram úr
sHkum vandamálum, þegar
maður er einn, það varð mér lika
erfitt að vera ekki gift. Vinkonur
minar héldu alltaf að ég væri að
reyna til við eiginmenn þeirra.
Ég hafði átt i ástasambandi við
karlmenn, en það hafði alltaf
flosnað upp, eftir stuttan tima. Ég
fann lika aldurinn færast yfir mig
og fann alltaf til kviða.
Þangað til fyrir einu ári vann
ég úti allan daginn. Ég hafði
skemmtilegt starf, en mér likaði
ekki við samstarfsfólkið. Ég var
lika farin að þreytast, dætur
minar hjálpuðu mér eiginlega
aldrei við heimilisstörfin, og það
var sfzt betra þótt mér væri ljóst
að það var sjálfri mér að kenna,
ég hafði alltaf dekrað þær of
mikið. Það var rétt svo ég náði
þvi að kaupa I matinn og flýta
mér svo heim til að hreinsa, þvo
og reyna að koma einhverju lagi á
það sem aflaga fór i húsinu. Mér
þykir reyndar gaman að heimilis-
störfum, en þetta var mér ofraun.
Ég hafði erft töluvert fé, svo ég
hætti að vinna úti. Það varð til að
ég einangraðist mikið og stundum
dreif ég mig út, til þess að
fullvissa mig um að ég lifði ein-
hverjulifi og að allt væri eins og
fyrr. Ég held að ég hafi strax
orðið dálitið skritin og liklega
fljótlega misst sjálfstraustið. Ég
gat ekki trúað þvi að nokkra
manneskju langaði til aö
umgangast mig svo ég hætti
jafnvel að hringja til kunningja
minna og gamalla vina. Ég var
svo hrædd um að mér yrði visað
frá.
En liklega hefir mér verið ljóst
þá strax, að ég þurfti á hjálp að
halda, þvi að ég bað lækninn minn
um aö visa mér á sálfræðing.
Hann sagði mér að ég yrði aö
selja þetta stóra og vinnufreka
hús, fá mér eitthvað að gera og
helzt að gifta mig aftur. Já, það
átti ekki að verða mér svo erfitt!
Ég reyndi svo sem, ég fór til
hjúskaparmiðlara, en þar var
mér sagt að ég hefði of góða
menntun, þeir höfðu engan við
mitt hæfi. Ég reyndi lika að sækja
einn af þessum klúbbum fyrir
frá^kilið fólk, en það var svo
ömurlegt að ég varð ennþá
aumari.
Svo fór ég að drekka.
Þá fór ég aftur til sál-
fræðingsins. Fór til hans einu
sinni I viku, en hann hélt sig við
sama heygarðshornið. Svo fór ég
að drekka. 1 fyrstu fékk ég mér.
aðeins glas á undan kvöldmat, en
fljótlega fór ég lika að fá mér
hressingu um hádegisleytið. Að
lokum byrjaði ég strax á
morgnana. Hvað svo skeði, man
ég ekki glöggt. Að öllum likindum
hefir einhver kunningi minn
komiö I heimsókn og fundið mig i
hræðilegu ástandi. Ég var á
sjúkrahúsi i marga mánuðr, en ég
man óljóst hvað skeði þann tima.
Mér var sagt að ég hefði fengið
drykkjuæði. Það litur út fyrir að
margir hafi komið i heimsókn til
min á sjúkrahúsið, en ég man
ekkert eftir þvi að hafa séð
nokkurn mann.
Af einhverjum ást?eðum hafa
læknar sjúkrahússins álitið að ég
væri búin að ná mér, þvi að ég var
send heim. En ég fékk einhverjar
töflur, sem ég átti að taka inn.
Það hafa liklega verið antabus-
töflur, þvi að mér var sagt að mér
yrði flökurt af þeim og að ég yrði
mikið veik, ef ég drykki áfengi.
Þegar ég kom heim, var Jane
og hippavinir hennar búin að búa
um sig i húsinu. Þar var allt á
öðrum endanum og þette hyski
var jafnvel búið að stela ýmsum
hlutum, sérstaklega hijóm-
plötum. Ég gát með erfiðleikum
losnað við þessi aðskotadýr, en
dætur minar voru mér reiðar.
Mér leið mjög illa. Ég hugsaði
með mér, að ef ég fleygði
pillunum, þá gæti ég drukkiö i
kyrrþey, það þyrfti enginn að vita
það. En það var allt öðru visi en
áður. Jafnvel litið magn af áfengi
haföi slæm áhrif á mig, ég varð
syfjuð og gat ekki fest hugann við
nokkurn hlut. Ég fór til eftirlits á
sjúkrahúsið aðra hverja viku og
þegar ég viðurkenndi að ég væri
farin að drekka aftur, var ég lögð
inn.
Svo varð allt mjög óljóst aftur.
Ég man litið frá þeirri sjúkra-
húsdvöl.’vegna þess að ég fékk
vist töluvert magn af róandi
lyfjum. Ég fékk lika raflost.
En i þetta sinn var mér
ljóst að ég varð að hætta að
drekka, ef ég ætlaði að lifa ein-
hverju lifi i< framtiðinni. Ég átti
ekki annarra kosta völ. Þótt
Suzanne og Jane væru ekki
ánægðar, þá varð ég að leggja
rækt við sjálfa mig, i staö þess að
hugsa um þær eingöngu: Sál-
fræðingurinn ræddi við þær um
þetta mál og ég held að hann hafi
getað sannfært þær um að þær
væru alltof eigingjarnar, að
ætlast til þess að ég héldi
dauðahaldi i þetta stóra hús,
eingöngu þeirra vegna. Ég hlýt að
hafa haft gott af siðustu sjúkra-
hússvistinni, þvi að mér reyndist
ekkert erfitt að sýna þvi fólki
húsið, sem hafði áhuga á þvi og
kom til að skoða það. Ég seldi svo
húsið hæstbjóðanda. Ég fékk
töluverða upphæð fyrir það og
keypti litla ibúð, þægilega og
bjarta. Suzanne hefir lokið sinum
fyrstu prófum með prýði og hún á
fastan kunningjahóp. Einu
áhyggjur minar nú er sambúðin
við Jane. Hún býr enn^á hjá mér
og heldur uppteknum hætti. Ég
held að það sé mjög slæmt fyrir
okkur báðar að búa saman, við
myndum skilja betur hvor aðra,
ef við værum ekki daglega
saman.
Þegar ég vitjaði gamla
læknisins mins, eftir að ég kom af
sjúkrahúsinu, sagði hann við
mig:
- Vitið þér að þér eigið marga
trygga vini, sem hafa oft spurt
eftir yður og bera hlýja hug til
yðar.
Þetta kom mér dálitið á óvart
og gladdi mig mikiö. Ég skil þaö
36 VIKAN 41. TBL.